List do Efezjan 3:8 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Efezjan 3:8 Paweł pisze o sobie w sposób, który mógłby zabrzmieć jak gorzkie przyznanie się do winy: nazywa siebie najmniejszym ze wszystkich świętych. Słychać jednak w tych słowach raczej szczerość człowieka, który dobrze zna własną słabość i nie udaje kogoś większego, niż jest. Sam fragment nie opisuje jego zasług ani zalet. Mówi, że łaska „została mu dana”. Ten czasownik w stronie biernej przesuwa uwagę z tego, kim jest apostoł, na to, kto obdarza. Ta łaska ma konkretny kierunek: ogłaszanie poganom „niezgłębionego bogactwa Chrystusa”. Obraz bogactwa, którego nie da się wyczerpać ani przeliczyć, pokazuje, że treść Dobrej Nowiny nie kończy się na pierwszym zrozumieniu. Kto ją przekazuje, sam wciąż odkrywa jej głębię, zwłaszcza wtedy, gdy własne poczucie małości wydaje się ciężkie i trudne do udźwignięcia. Zestawienie najmniejszości z niezgłębionym bogactwem ma w tym fragmencie spokojny ciężar. Powołanie Pawła nie wynika z jego wielkości, lecz z tego, co Bóg chce przez niego dać innym. Mniejsza miara człowieka nie przekreśla tego, co zostało mu powierzone.

Paweł nie przedstawia swojej misji jako nagrody za wyjątkowe zasługi. Nazywa siebie „zupełnie najmniejszym ze wszystkich świętych”, a głoszenie poganom Dobrej Nowiny przypisuje łasce, którą otrzymał. Pokora nie polega tu na zaprzeczaniu własnej roli: Paweł rzeczywiście został sługą Ewangelii. Polega na uznaniu, że jego posłannictwo jest darem, nie tytułem do wywyższania się. Kontekst odsłania, dlaczego ta misja ma tak wielkie znaczenie. Tajemnica Chrystusa oznacza, że poganie stają się współdziedzicami, współczłonkami Ciała i uczestnikami obietnicy w Jezusie Chrystusie. „Niezgłębione bogactwo Chrystusa” nie jest więc obietnicą osobistego powodzenia ani materialnego dostatku. Chodzi o bogactwo zbawienia i przynależności do wspólnoty, która nie ogranicza się do jednego narodu. W tym zdaniu spotykają się dwie perspektywy: sługa pozostaje mały, a powierzona mu wieść jest wielka. Łaska nie czyni Pawła źródłem Ewangelii; czyni go jej głosicielem. Wartość posługi mierzy się tu nie prestiżem posłańca, lecz treścią Dobrej Nowiny: w Chrystusie otwiera się udział w Bożej obietnicy także dla pogan.

Paweł nazywa siebie najmniejszym ze wszystkich świętych. Robi to nie po to, by się poniżać, lecz by wskazać, skąd bierze się jego posłannictwo. Łaska została mu dana jako dar, a nie jako nagroda za zasługi. Zadanie jest jasne: ogłosić poganom Dobrą Nowinę. Jej treścią jest „niezgłębione bogactwo Chrystusa”. Słowo „niezgłębione” mówi, że ten skarb nigdy nie zostanie do końca zbadany ani wyczerpany. Pewna osoba może uważać, że jej świadectwo jest zbyt skromne, by cokolwiek znaczyło. Może czekać, aż nabierze pewności siebie, zanim zacznie mówić o wierze. Tekst pokazuje jednak inną kolejność: najpierw przychodzi łaska, a potem posłanie. Nie czytamy tu, że Paweł sam się do tego przygotował ani że zyskał wyjątkowe uznanie. Apostoł nie musi być wielki, by głosić wielkiego Pana. Najmniejszy może mówić o Chrystusie, bo nie opowiada wtedy głównie o sobie. Jego słabość nie zamyka ust. Pozwala raczej, by ewangelia była słyszalna jako dar, a nie jako osobisty popis.

„Mnie, zupełnie najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska” — Paweł mówi o sobie bez wynoszenia się. Jego służba nie jest nagrodą za znaczenie ani dowodem własnej siły. Jest darem, który otrzymał, by ogłaszać poganom Dobrą Nowinę o niezgłębionym bogactwie Chrystusa. W kontekście tego rozdziału bogactwo to oznacza także, że poganie stają się współdziedzicami i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie. Boży dar przekracza granice, które mogłyby zamknąć obietnicę w jednej grupie. Paweł nie zatrzymuje jej dla siebie: otrzymana łaska staje się posłaniem ku innym. Niezgłębione bogactwo przypomina źródło, którego głębi nie da się wyczerpać jednym czerpnięciem. Nie oznacza obietnicy łatwego życia ani dostatku materialnego. Chodzi o Chrystusa i o udział w obietnicy, która otwiera dostęp do Ojca — jak Paweł napisze dalej w tym samym rozdziale. Słowo „najmniejszemu” nie pomniejsza łaski. Pokazuje, że jej źródłem jest Bóg, a nie pozycja człowieka. W wieczności właśnie ten dar pozostaje większy niż zasługi, granice i wszelkie ludzkie miary.