List do Efezjan 3:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment łatwo przeczytać w biegu, a warto się przy nim zatrzymać. Paweł pisze o Ojcu, od którego „bierze nazwę każdy ród na niebie i na ziemi”. Słowo ród niesie w sobie coś bardzo ludzkiego: pamięć o tym, skąd ktoś pochodzi, do kogo należy i kto nosi to samo nazwisko. Bywa jednak, że rodzina staje się miejscem bólu, milczenia albo straty. Można sobie wyobrazić kogoś, kto dorastał bez ciepła w domu i przez długie lata szukał miejsca, do którego mógłby naprawdę należeć. Werset mówi właśnie o pochodzeniu i przynależności. Ich źródło leży w Ojcu, a nie w tym, jak układają się sprawy w domu czy w rodzinie. Skoro nazwa każdego rodu wypływa od Niego, żadna rodzina, ani ta zgodna, ani ta poraniona, nie znajduje się poza Jego zasięgiem. Słowa te nie obiecują, że tęsknota zniknie, ale pokazują, że pustka po bliskich nie jest ostatnim słowem o tym, skąd człowiek pochodzi. Ta prawda nie zastępuje ludzkiej obecności ani konkretnej pomocy, lecz może delikatnie poszerzyć serce, które zbyt długo czuło się bez domu.

Słowa o „każdym rodzie na niebie i na ziemi” wyjaśniają, dlaczego Paweł zwraca się do Boga jako Ojca. Nie chodzi jedynie o obraz bliskości. Ojcostwo Boga jest źródłem i miarą wszelkiej przynależności: żadna wspólnota ani linia pokrewieństwa nie istnieje niezależnie od Niego. Określenie „na niebie i na ziemi” obejmuje rzeczywistość większą niż jedna rodzina czy jeden naród. W polskim tekście słowo „ród” może przywodzić na myśl wspólnotę połączoną pochodzeniem. W kontekście listu, w którym Paweł mówi o swojej misji wobec pogan, obraz ten pomaga zobaczyć, że dostęp do Ojca w Chrystusie nie jest zastrzeżony dla jednej grupy. Różne wspólnoty mogą należeć do szerszej całości, której źródłem jest Bóg. Nie wynika stąd jednak, że każda ziemska rodzina odzwierciedla Bożą wolę w każdym swoim działaniu ani że wszyscy ludzie są zbawieni w ten sam sposób. Werset mówi o Bogu jako źródle nazwy i porządku każdej rodziny, nie rozstrzyga zaś samodzielnie o losie każdej osoby. To właśnie ta perspektywa nadaje modlitwie Pawła szeroki horyzont: zwraca się do Ojca, od którego zależą wszystkie więzi.

Ten werset jest krótki, ale pokazuje, skąd bierze się każda wspólnota. Paweł mówi, że od Ojca bierze nazwę każdy ród na niebie i na ziemi. Słowo „ród” oznacza tu rodzinę, linię pokoleń, w której ktoś przynależy do wspólnego domu. Zwrot „bierze nazwę” wskazuje, że nazwa nie wypływa z ludzkich zasług ani z samego rodu. Otrzymuje się ją jako dar od Tego, który jest jej źródłem. Można to zobaczyć na przykładzie. Młody człowiek nosi nazwisko ojca, ale nie zdobył go własnym wysiłkiem. Nazwisko wyznacza mu miejsce w historii rodziny i rodzi odpowiedzialność za jej dobre imię. Podobnie wspólnota wiary nie buduje swojej wartości na osiągnięciach członków. Jej tożsamość pochodzi od Ojca, który nadaje imię. Werset łączy się z wcześniejszym obrazem modlitwy. W Liście do Efezjan 3:14 Paweł zgina kolana przed Ojcem, a werset 15 wskazuje, kim jest ten Ojciec. Skoro od Niego pochodzi każdy ród, każda relacja, także ta najbliższa, zostaje umieszczona w większym domu, którego nazwa została nadana wcześniej niż jakikolwiek ludzki wybór.

„Od którego bierze nazwę każdy ród na niebie i na ziemi” — tymi słowami Paweł ukazuje Boga jako Ojca, od którego pochodzi wszelkie życie i przynależność. Werset należy do modlitwy, w której apostoł zgina kolana przed Ojcem, prosząc o wewnętrzne umocnienie dla wspólnoty. Wcześniej przypomina, że przez Chrystusa wierzący mają do Ojca śmiały dostęp. Nie jest to więc abstrakcyjna prawda o początku świata, lecz wyznanie zaufania wypowiedziane pośród trudności. Słowo „ród” przywołuje więź większą niż pojedyncza biografia. Obejmuje niebo i ziemię, a więc rzeczywistość widzialną i tę, której człowiek nie potrafi ogarnąć. Żadne ziemskie pochodzenie ani pozycja nie są ostatecznym źródłem ludzkiej godności. Jej głębia wiąże się z Bogiem, który nazywa i gromadzi. Nie oznacza to, że werset obiecuje każdemu zbawienie niezależnie od odpowiedzi wiary. Podkreśla raczej szerokość Bożego ojcostwa i wspólne źródło życia. W perspektywie wieczności ludzkie więzi nie znikają, lecz zostają umieszczone w większej rodzinie, której pełni człowiek jeszcze nie widzi.