List do Efezjan 3:13 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze ten fragment z więzienia, a jednak jego myśli nie krążą wokół własnej niewoli. W Liście do Efezjan 3:13 prosi: „Dlatego proszę, abyście się nie zniechęcali prześladowaniami, jakie znoszę dla was, bo to jest właśnie waszą chwałą.” Słowo „zniechęcali” nazywa uczucie bardzo ludzkie. Kiedy cierpi ktoś, komu służymy albo kogo kochamy, łatwo ogarnia nas bezsilność i pytanie, po co to wszystko. Apostoł nie zbywa tego lęku i nie obiecuje, że trudności znikną. Mówi natomiast, że jego cierpienie ma związek z tym, co dzieje się w ludziach, do których pisze. Dzięki Chrystusowi Kościół staje się miejscem, w którym mądrość Boga wychodzi na jaw, a Paweł widzi siebie jako świadka tej tajemnicy. Jego ofiara nie jest więc dekoracją ani ucieczką od bólu. Jest częścią większego planu, który dotyczy także tych, którzy go słuchają. W tym tkwi szczególna pociecha. Chwała nie polega na tym, że ciężar nie istnieje, ale na tym, że nie odcina on od Boga ani od innych. Ewangelia pozostaje żywa nawet tam, gdzie widać jedynie mury więzienia.

Paweł nie przedstawia prześladowań jako czegoś dobrego samego w sobie. Prosi, by adresaci nie tracili ducha z powodu cierpień, które on znosi „dla was”: jego uwięzienie wiąże się z misją głoszenia poganom Bożego planu. To ważne rozróżnienie: cierpienie nie staje się chwałą przez sam fakt, że boli; w tym przypadku wskazuje na koszt służby, dzięki której poganie zostają włączeni w Boże działanie. Najbliższy kontekst wyjaśnia, dlaczego Paweł może nazwać to „waszą chwałą”. W Chrystusie mają oni śmiały dostęp do Ojca przez wiarę, a przez Kościół ma się ujawnić wieloraka mądrość Boga. Uwięzienie apostoła nie unieważnia więc tej wspólnoty ani jej miejsca w Bożym planie. Przeciwnie, podkreśla, że Ewangelia przekracza granice, które wcześniej mogły wydawać się nie do pokonania. Werset nie obiecuje, że każdy uczeń uniknie zniechęcenia ani że każde cierpienie przyniesie widoczny sukces. Ukazuje konkretną perspektywę: trudność Pawła nie jest powodem do wstydu dla adresatów, lecz świadectwem, że zostali objęci dobrą nowiną. Ich chwała nie polega na cierpieniu, ale na udziale w Bożym dziele w Chrystusie.

Paweł pisze te słowa z więzienia. Mimo to nie prosi czytelników o litość nad sobą. Prosi, aby nie tracili ducha z powodu jego cierpień. Taka prośba zaskakuje, bo to właśnie cierpienie najczęściej odbiera odwagę. Fragment brzmi: „Dlatego proszę, abyście się nie zniechęcali prześladowaniami, jakie znoszę dla was, bo to jest właśnie waszą chwałą”. Kontekst w Liście do Efezjan 3:1-3 wyjaśnia, skąd ten ciężar. Paweł cierpi jako więzień Chrystusa Jezusa dla pogan, a tajemnica, która mu została objawiona, dotyczy właśnie ich. Jego trud ma więc sens dla wspólnoty, a nie tylko dla niego samego. Warto zauważyć, co to zdanie obejmuje, a czego nie obejmuje. Nie obiecuje, że każde cierpienie wierzącego przyniesie chwałę. Mówi o konkretnej służbie apostoła i o konkretnym owocu dla Efezjan. Ta uczciwość chroni przed uproszczeniem. Interesujące jest to, jak Paweł łączy swoją służbę z dobrem innych. Ludzie, którzy ponoszą koszt wiary, często widzą tylko ciężar. Paweł pokazuje, że ten ciężar może być drogą, na której wspólnota dojrzewa. Zaraz potem, w Liście do Efezjan 3:14-17, zanosi modlitwę o wzmocnienie wewnętrznego człowieka przez Ducha. Wytrwałość, o której mowa, opiera się więc na mocy, której udziela Bóg.

Paweł prosi, by wspólnota nie traciła ducha z powodu prześladowań, które znosi „dla was”. Nie ukrywa ceny swojej służby ani nie przedstawia cierpienia jako łatwego do przyjęcia. Jego los dotyczy także adresatów: głosił poganom Boży plan, w którym przez Chrystusa mają dostęp do Ojca. To, co spotyka apostoła, nie unieważnia tej nadziei. Słowa „to jest właśnie waszą chwałą” łączą jego trud z godnością wspólnoty. Ludzie spośród pogan nie stoją na obrzeżu Bożego zamysłu; zostali włączeni w obietnicę. Wierność Pawła, nawet naznaczona prześladowaniem, służy temu, by mogli żyć w tej prawdzie. Jego cierpienie nie jest więc samo w sobie chwałą ani dowodem, że każde cierpienie przynosi taki owoc. W tym zdaniu chodzi o konkretną służbę i o konkretną wspólnotę. Można zobaczyć tu nić łączącą pozornie odległe miejsca: więzienie Pawła i ufny dostęp wierzących do Ojca. Paweł nie obiecuje, że trud zniknie. Przypomina, że nie ma ostatniego słowa o tym, kim są adresaci i do kogo należą. Ich chwałą jest udział w Bożym dziele, większym niż krzywda, którą ponosi jego głosiciel.