List do Efezjan 3:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pokazuje, że bliskość z Bogiem nie zaczyna się od tego, czy ktoś uważa się za dostatecznie dobrego. Paweł pisze: „W Nim mamy śmiały dostęp do Ojca z ufnością dzięki wierze w Niego.” Słowo ufność opisuje spokój, z jakim można stanąć przed Bogiem, bez ukrywania się i bez ciągłego liczenia, czy na to zasługujemy. Paweł pisze te słowa z więzienia, w czasie prześladowań, więc ta obietnica nie zależy od sprzyjających okoliczności. Dostęp zostaje opisany jako coś, co mamy w Chrystusie i dzięki wierze w Niego. To dar przyjęty w zaufaniu, a nie zasługa wypracowana wysiłkiem. Dla kogoś, kto dźwiga samotność albo wstyd, ta myśl może łagodzić napięcie, bo rozmowa z Ojcem nie wymaga nienagannego języka ani wcześniejszego uporządkowania życia. Wystarczy przyjść takim, jakim się jest. Kolejne wersy łączą tę ufność z modlitwą, bo Paweł zgina kolana przed Ojcem. Ten gest wyraża bliskość, w której serce może mówić wprost, a Ojciec, do którego się zwraca, pozostaje blisko tych, którzy przychodzą w wierze.

W Liście do Efezjan 3:12 Paweł łączy śmiały dostęp do Ojca z ufnością i wiarą w Chrystusa. Nie przedstawia tej śmiałości jako pewności siebie opartej na własnej wartości. Jej podstawą jest „w Nim”: w Chrystusie, przez którego wierzący mogą przyjść do Ojca. Kontekst nadaje temu zdaniu konkretny wymiar. Paweł pisze o łasce otrzymanej po to, by głosić poganom Dobrą Nowinę o bogactwie Chrystusa. Dostęp do Boga nie jest więc przywilejem zarezerwowanym dla jednej grupy. Wspólnota złożona także z pogan należy do Bożego planu, objawionego w Chrystusie. Ufność nie usuwa jednak trudności: zaraz potem Paweł wspomina prześladowania, które znosi, i prosi, by adresaci się nimi nie zniechęcali. Werset nie obiecuje, że wiara zapewni łatwe życie ani że każda prośba zostanie spełniona w oczekiwany sposób. Mówi o czymś bardziej podstawowym: wierzący mogą zwracać się do Ojca bez lęku przed odrzuceniem, bo ich przystęp opiera się na Chrystusie, nie na własnych zasługach. Śmiałość ta jest zatem relacyjna, nie triumfalna: oznacza zaufanie do Boga pośród niepewności, a nie panowanie nad okolicznościami.

Ten krótki werset w Liście do Efezjan 3:12 pokazuje, skąd bierze się bliskość z Bogiem. Źródłem jest Chrystus: „W Nim mamy śmiały dostęp do Ojca z ufnością dzięki wierze w Niego.” Ten dostęp nie wynika z dobrych wyników ani z dobrze przeżytego dnia. Wynika z tego, kim jest Chrystus. Słowo „śmiały” mówi o swobodzie. Nie chodzi tu o postawę kogoś, kto czeka ze spuszczoną głową pod drzwiami, lecz o zaufanie osoby, która wie, że ma dostęp do domu. Ufność z kolei wiąże się z wiarą. Paweł nie zostawia tego jako ogólnego uczucia, tylko wskazuje Osobę, w którą się wierzy. W codzienności ma to konkretny wymiar. Ktoś, kto po kłótni w rodzinie czuje się zbyt zawstydzony, by się modlić, może przynieść tę sytuację do Ojca właśnie dlatego, że jego dostęp opiera się na Chrystusie. Nie musi najpierw wszystkiego w sobie uporządkować. Paweł pisze ten fragment z więzienia. Mimo to mówi o dostępie do Boga jako o rzeczywistości, a nie o marzeniu. Kolejne wersety, w których zgina kolana przed Ojcem i prosi o wzmocnienie wewnętrznego człowieka, pokazują, że ten dostęp prowadzi do wytrwałości, a nie tylko do ulgi.

W Liście do Efezjan 3:12 śmiałość nie oznacza przekonania o własnej sile. Jej źródłem jest Chrystus: „W Nim mamy śmiały dostęp do Ojca z ufnością dzięki wierze w Niego”. Dostęp do Boga nie jest nagrodą za doskonałość ani przywilejem zarezerwowanym dla jednej grupy. Paweł pisze o łasce, dzięki której Dobra Nowina dociera także do pogan, i o tajemnicy Bożego zamysłu objawionej w Chrystusie. Obraz otwartych drzwi pomaga uchwycić bliskość tej obietnicy. Nie trzeba stać na progu, zastanawiając się, czy wolno wejść. Wiara zwraca się ku Ojcu przez Chrystusa i opiera ufność na Nim, nie na bezbłędności własnych słów czy zasług. Nie oznacza to jednak, że droga ucznia staje się wolna od cierpienia. Zaraz potem Paweł mówi o prześladowaniach, które znosi, i prosi, by wspólnota się nimi nie zniechęcała. Pewność dostępu do Ojca trwa więc także pośród trudności. Werset nie obiecuje życia bez zamkniętych drzwi codzienności; wskazuje, że w Chrystusie droga do Boga pozostaje otwarta.