List do Efezjan 3:10 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze o tym z poruszeniem człowieka, który sam został obdarowany łaską, na jaką nie zasłużył. W Liście do Efezjan 3:10 czytamy: „Przez to teraz mądrość Boga, mająca wiele przejawów, poprzez Kościół stanie się jawna Zwierzchnościom i Władzom na wyżynach niebieskich”. Zdanie to wyrasta z opisu tajemnicy, w której poganie stają się współdziedzicami obietnicy, i w tym świetle Kościół pojawia się jako miejsce, w którym Boża mądrość staje się widoczna. Słowo „jawna” wskazuje, że Boża mądrość nie pozostaje ukryta w niebie ani w zaciszu czyjegoś serca. Przez wspólnotę, w której ludzie różnych pochodzeń należą do jednego Ciała, staje się widoczna nawet dla mocy, których człowiek nie potrafi ogarnąć. Ta myśl ma w sobie łagodność, bo codzienna wspólnota z jej zmęczeniem, nieporozumieniami i cichą wiernością zostaje wpisana w wielki plan Boga. Mała, niepozorna troska jednego człowieka o drugiego też bywa częścią tego świadectwa, choć często nie widać jej zasięgu.

Werset 10 rozwija myśl o tajemnicy opisanej wcześniej: poganie zostali włączeni do wspólnoty dziedziczącej obietnicę w Chrystusie. Właśnie „przez Kościół” ma się ujawnić mądrość Boga, „mająca wiele przejawów”, nie daje się sprowadzić do jednego ludzkiego podziału ani do jednej grupy. Nie chodzi jedynie o to, że Kościół mówi o Bożej mądrości. Jego istnienie — wspólnota ludzi wcześniej rozdzielonych pochodzeniem — staje się jej widzialnym świadectwem. To, co Bóg uczynił w Chrystusie, zmienia relacje między ludźmi i pokazuje, że Jego plan obejmuje także tych, którzy nie należeli do Izraela. W tym kontekście „Zwierzchności i Władze na wyżynach niebieskich” wskazują na rzeczywistości duchowe, wobec których Kościół ma być znakiem Bożego działania. Tekst nie przedstawia wspólnoty jako doskonałej ani nie przypisuje jej własnej zasługi. Paweł podkreśla łaskę Boga i plan spełniany w Chrystusie. Kościół ujawnia więc mądrość nie przez swoją potęgę, lecz przez to, że jednoczy ludzi jako współdziedziców obietnicy.

Ten werset zamyka wywód o tajemnicy, która przez wieki pozostawała ukryta. Paweł pisze: „Przez to teraz mądrość Boga, mająca wiele przejawów, poprzez Kościół stanie się jawna Zwierzchnościom i Władzom na wyżynach niebieskich”. Najmocniej wybrzmiewa w tym zdaniu słowo „Kościół”. Zwierzchności i Władze mają zobaczyć coś, czego nie da się zrozumieć z samych ksiąg. Mają zobaczyć ludzi dawniej oddzielonych, którzy dziś tworzą jedno Ciało. Można sobie wyobrazić wspólnotę, w której starsza kobieta i młody człowiek przybyły z dalekiego kraju siadają przy jednym stole i dzielą się chlebem. Taka zgoda nie wygląda spektakularnie. Bywa jednak wyraźnym świadectwem. Paweł pisze to z więzienia i zaraz potem prosi, by nie zniechęcano się jego cierpieniem, bo jest ono dla chwały adresatów. Mądrość Boga widać zatem nie tylko w triumfie, lecz także w wierności w trudzie. Dla wspólnoty wynika z tego poważna myśl. Kościół jest miejscem, w którym Boży plan staje się widoczny, także wtedy, gdy jego członkowie są zmęczeni i niedoskonali.

„Przez to teraz mądrość Boga, mająca wiele przejawów, poprzez Kościół stanie się jawna” — ten werset kieruje wzrok poza to, co widzialne. Wspólnota złożona z ludzi różnych narodów staje się znakiem Bożego zamysłu: poganie są współdziedzicami i współczłonkami Ciała Chrystusa. To, co dawniej mogło wydawać się nie do pogodzenia, w Chrystusie zostaje objęte jedną obietnicą. Mądrość Boga objawia się tu nie tylko w słowach, lecz w życiu wspólnoty. Kościół nie jest przedstawiony jako doskonały ani wolny od cierpienia. Paweł pisze jako więzień i prosi, by jego prześladowania nie odbierały adresatom odwagi. Właśnie pośród kruchości ludzkiego życia wspólnota może świadczyć o łasce, która przekracza podziały. Werset mówi, że ta mądrość staje się jawna Zwierzchnościom i Władzom na wyżynach niebieskich. Nie wyjaśnia szczegółowo, jak dokonuje się to objawienie; wskazuje jednak, że znaczenie Kościoła wykracza poza ludzką ocenę. Wspólnota zgromadzona w Chrystusie uczestniczy w Bożym planie większym niż jej własna epoka. Jej jedność jest świadectwem widzialnym i zarazem skierowanym ku rzeczywistości, której człowiek nie ogarnia.