List do Efezjan 2:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o celu, który sięga daleko poza moment zbawienia. Bóg chce w nadchodzących wiekach wykazać potężne bogactwo swojej łaski, a dokonuje tego przez dobroć okazaną nam w Chrystusie Jezusie. Zaraz wcześniej autor listu opisał ludzi umarłych na skutek występków, a teraz właśnie oni stają się świadectwem. Łaska staje się tu widoczna w życiu przywróconym do życia. W tym słowie słychać czułość, którą łatwo przeoczyć. Dobroć, o której mowa, pochyla się nad ludźmi zranionymi przez własne upadki. Autor nie zakrywa grzechu ani wstydu, nazywa je otwarcie, a potem pokazuje, że właśnie w nich Bóg okazał miłosierdzie. Dla serca, które czuje się zbyt małe, by być czymś więcej niż przypomnieniem dawnych błędów, ta myśl ma szczególną wagę. Obraz przyszłych wieków poszerza horyzont: miłość nie kończy się na jednym życiu ani na jednym nawróceniu, lecz staje się trwałym dowodem, że łaska jest większa od tego, co człowiek sam potrafi. Całe to bogactwo ma swoje źródło i miejsce w Chrystusie Jezusie, a nie w tym, co ktoś potrafi o sobie powiedzieć. Przyszłe wieki stają się więc miejscem, w którym dawne upadki przestają być ostatnim słowem.

Werset 7 pokazuje, że zbawienie ma wymiar wykraczający poza chwilę, w której człowiek zostaje przywrócony do życia z Chrystusem. Bóg zamierza w nadchodzących wiekach ukazywać bogactwo swojej łaski przez dobroć okazaną ludziom w Chrystusie Jezusie. Obraz jest rozległy: łaska nie zostaje przedstawiona jako jednorazowy gest, który można odłożyć za sobą, lecz jako rzeczywistość, której głębię będą odsłaniać kolejne wieki. Ważne jest także miejsce tej dobroci: „w Chrystusie Jezusie”. List nie opisuje jej jako nagrody za wcześniejsze osiągnięcia. Bezpośredni kontekst mówi o ludziach, którzy byli umarli z powodu grzechów, a zostali ożywieni i wskrzeszeni razem z Chrystusem. Dalej podkreśla, że zbawienie jest darem łaski, nie powodem do chluby. Dobroć Boga ma więc źródło w Jego miłości i działaniu, nie w zasługach tych, którzy ją otrzymują. „W nadchodzących wiekach” kieruje spojrzenie ku przyszłości, ale nie wyznacza szczegółowego kalendarza ani nie obiecuje, że obecne życie będzie wolne od cierpienia. Sedno jest inne: Boża łaska przewyższa dawny stan grzechu, a jej bogactwo pozostaje niewyczerpane.

Ten werset mówi, po co Bóg wykonał dzieło opisane wcześniej. Celem jest „wykazać potężne bogactwo Jego łaski”. Słowo „wykazać” oznacza tu coś, co staje się widoczne i może być pokazane innym. Łaska nie pozostaje ukryta w słowach. Ma być widziana w czasie. Wcześniejsze wersety przypominają, kim byli ludzie przed tym działaniem: umarłymi na skutek występków i grzechów. Bóg przywrócił ich do życia razem z Chrystusem. Efezjan 2:7 mówi, że ta zmiana ma stać się świadectwem w nadchodzących wiekach. Nie zamyka się w jednym momencie życia człowieka. Sięga dalej, niż ktokolwiek potrafi zobaczyć, a to nadaje codziennym decyzjom szerszy sens. Tekst podaje też przykład: „na przykładzie dobroci względem nas”. Łaska nie jest tu abstrakcyjną ideą. Objawia się w dobroci wobec ludzi, którzy zasłużyli na gniew. Ta dobroć ma konkretny kształt i właśnie dlatego może być pokazana innym. Werset kończy się słowami „w Chrystusie Jezusie”. To one wskazują źródło tego bogactwa. Łaska działa przez Chrystusa, a zasługi człowieka nie są jej podstawą, jak przypomina Efezjan 2:8-9. Historia zbawienia okazuje się więc przede wszystkim historią hojności Boga, który chce, by Jego dobroć była widoczna przez wieki.

„Aby w nadchodzących wiekach wykazać potężne bogactwo Jego łaski” — ten werset otwiera perspektywę dalszą niż chwila ocalenia. Wcześniej Paweł mówi, że Bóg przywrócił do życia ludzi umarłych wskutek grzechów i posadził ich razem z Chrystusem. Teraz ukazuje, że Boża dobroć względem nich, dana w Chrystusie Jezusie, będzie świadectwem Jego łaski także w nadchodzących wiekach. Zbawienie nie jest więc powodem do chluby ani nagrodą za osiągnięcia. Jest darem, w którym objawia się hojność Boga. Człowiek, który znał własną bezradność, może stać się żywym świadectwem dobroci, której sam sobie nie zawdzięcza. Nie dlatego, że jego historia staje się bezbłędna, lecz dlatego, że jej centrum stanowi Chrystus. Słowa o nadchodzących wiekach nie opisują szczegółowo tego, jak będzie wyglądała wieczność. Podkreślają raczej rozległość Bożego zamysłu: Jego łaska nie wyczerpuje się w jednej chwili ani w jednym pokoleniu. Wobec takiej perspektywy teraźniejszość nabiera innej miary. Życie człowieka może opowiadać o dobroci Boga, która ocala, podnosi i pozostaje większa niż przeszłość.