List do Efezjan 2:4 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł zaczyna tu wyjaśniać wspaniałą przemianę, której dokonała w nich łaska prowadząca do nawrócenia. Najpierw warto zauważyć, kto jej dokonał i w jaki sposób.

Po pierwsze, przemiana ta nie pochodzi od nas (List do Efezjan 2:8). Nasza wiara, nawrócenie i wieczne zbawienie nie są wynikiem naszych naturalnych zdolności ani naszych zasług. Nie wynikają z naszych uczynków, tak aby nikt nie mógł się chlubić (List do Efezjan 2:9). Nie sprawiliśmy niczym, co uczyniliśmy, że otrzymaliśmy te błogosławieństwa, dlatego nie ma miejsca na chlubę. Kto się chlubi, powinien chlubić się w Panu, a nie sobą. Nikt nie ma powodu, by przechwalać się własną siłą ani sądzić, że zasłużył na tak wielką przychylność Boga.

To Bóg, bogaty w miłosierdzie, dokonał tej wielkiej i radosnej przemiany (List do Efezjan 2:4). Jej źródłem jest Jego wielka miłość. Miłość oznacza dobroć Boga wobec Jego stworzeń; miłosierdzie zaś jest Jego współczuciem dla nas, ludzi upadłych i nieszczęsnych. Odwieczna miłość Boga jest źródłem wszystkich miłosiernych darów, które od Niego otrzymujemy. Jest to wielka miłość, a Jego miłosierdzie jest bogate, niewyczerpane i bez miary.

Z łaski zostaliśmy zbawieni (List do Efezjan 2:5), przez wiarę (List do Efezjan 2:8). Każdy grzesznik, który się nawraca, jest grzesznikiem zbawionym. Tacy ludzie zostają uwolnieni od grzechu i gniewu oraz wprowadzeni w stan zbawienia. Z łaski otrzymują prawo do wiecznego szczęścia. Zbawcza łaska jest darmową, niezasłużoną dobrocią i przychylnością Boga. Bóg zbawia ich nie przez uczynki prawa, lecz przez wiarę w Chrystusa Jezusa, aby mogli otrzymać wielkie błogosławieństwa Ewangelii. Nawet ta wiara i zbawienie, które ona przynosi, są darem Boga. Bóg tak wszystko postanowił, by było jasne, że całe zbawienie jest dziełem łaski.

Zastanówmy się teraz, na czym polega ta przemiana. Obejmuje ona kilka elementów odpowiadających nędzy naszego naturalnego stanu. Część z nich jest wymieniona tutaj, a pozostałe pojawiają się dalej.

My, którzy byliśmy umarli, zostaliśmy ożywieni (List do Efezjan 2:5). Zostaliśmy wyrwani ze śmierci grzechu i otrzymaliśmy życie duchowe. Łaska w duszy jest nowym życiem. Tak jak śmierć odbiera zmysłom zdolność działania i unieruchamia siły ciała, tak grzech tłumi w nas wszystko, co dobre. Łaska otwiera duszę i poszerza jej możliwości. Osoba odrodzona staje się żywa duchowo i prowadzi święte życie, ponieważ narodziła się z Boga. Żyje też zgodnie z prawem Bożym, bo łaska przebaczenia i usprawiedliwienia, czyli łaska, przez którą grzesznik zostaje uznany za prawego przed Bogiem, uwolniła ją od winy. Bóg ożywił nas razem z Chrystusem. Nasze życie duchowe wypływa ze zjednoczenia z Chrystusem: żyjemy w Nim. Ponieważ On żyje, my także będziemy żyć (Ewangelia Jana 14:19).

My, którzy byliśmy pogrzebani, zostaliśmy wskrzeszeni (List do Efezjan 2:6). O tym, co dopiero ma się dopełnić, mówi się tak, jakby już się dokonało, ponieważ jest to prawdą dzięki naszemu zjednoczeniu z Chrystusem, którego Bóg wskrzesił z martwych. Wskrzeszając Chrystusa, Bóg w pewnym sensie wskrzesił razem z Nim wszystkich wierzących, ponieważ Chrystus jest ich wspólną głową. Gdy posadził Chrystusa po swojej prawicy w niebie, wywyższył i otoczył chwałą także wierzących w Nim i razem z Nim, ich zmartwychwstałą i wywyższoną głową oraz poprzednikiem. Bóg wskrzesił nas razem z Chrystusem i posadził nas razem z Nim w niebie, w Chrystusie Jezusie.

Można to rozumieć także w innym sensie. Grzesznicy tarzają się w prochu, ale uświęcone dusze zasiadają w niebie. Zostały wyniesione ponad ten świat. W porównaniu z tym, czym świat był dla nich dawniej, oraz z tym, czym będzie przyszły świat, ten świat staje się niczym. Święci są nie tylko wolnymi ludźmi Chrystusa, lecz także zasiadają z Nim w chwale. Dzięki Jego łasce wznieśli się wraz z Nim ponad ten świat, by myśleć o świecie przyszłym i nieustannie na niego oczekiwać. Są nie tylko sługami najlepszego Pana, wykonującymi najlepsze dzieło, lecz zostali też wywyższeni, by panować razem z Nim. Zasiadają na tronie z Chrystusem, tak jak On zasiadł na tronie ze swoim Ojcem.

Przyjrzyjmy się teraz wielkiemu celowi, dla którego Bóg dokonał tej przemiany. Ze względu na innych uczynił to, aby w przyszłych wiekach ukazać ogrom swojej dobroci i miłosierdzia oraz dać trwały przykład, który będzie budził nadzieję u grzeszników żyjących w kolejnych pokoleniach (List do Efezjan 2:7). To, jak Bóg nawracał i zbawiał grzeszników w przeszłości, powinno zachęcać innych, by w przyszłości pokładali nadzieję w Jego łasce i miłosierdziu oraz ich szukali. Skoro Bóg tak postanowił, nieszczęśni grzesznicy mogą nabrać wielkiej odwagi. Czego nie możemy oczekiwać od takiej łaski i dobroci, od bogactwa łaski, które dokonało tej przemiany przez Chrystusa Jezusa, przez którego i dzięki któremu Bóg obdarza nas wszelką przychylnością i błogosławieństwem?

Jeśli chodzi o samych odrodzonych grzeszników, jesteśmy dziełem Boga, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków (List do Efezjan 2:10). Pokazuje to, że wszystko pochodzi z łaski, bo wszelkie nasze duchowe błogosławieństwa otrzymujemy od Boga. Jesteśmy Jego dziełem jako nowe stworzenie, nie tylko jako ludzie, lecz także jako święci. Nowe „ja” jest nowym stworzeniem, a jego Stwórcą jest Bóg. Jest to nowe narodzenie: rodzimy się z Jego woli.

Dzieło to dokonuje się „w Chrystusie Jezusie”, to znaczy dzięki temu, czego Chrystus dokonał i co wycierpiał, oraz przez moc i działanie Jego błogosławionego Ducha. Dokonuje się „do dobrych uczynków”. Apostoł wcześniej powiedział, że ta przemiana pochodzi z łaski Boga, a nie z uczynków. Teraz wyjaśnia więc, że nie oznacza to, iż dobre uczynki są nieważne. Sama przemiana nie jest skutkiem takich uczynków, bo jesteśmy dziełem Boga, ale Bóg ukształtował nas i przygotował do ich spełniania. Zostaliśmy stworzeni do dobrych uczynków, abyśmy je przynosili jako owoc. Gdy Bóg przez swoją łaskę zasiewa w ludziach dobre zasady, czyni to po to, by prowadziły do dobrych uczynków.

Są to uczynki, które Bóg wcześniej ustanowił i wyznaczył. Można też rozumieć te słowa tak, że Bóg wcześniej przygotował nas do ich spełniania: obdarzył nas poznaniem swojej woli, dał nam pomoc swojego Ducha Świętego i dokonał w nas takiej przemiany. Celem jest to, byśmy w nich postępowali, oddając chwałę Bogu przez pobożne życie i trwanie w świętości.