List do Efezjan 2:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset niesie mocne obrazy. Wcześniej, w Liście do Efezjan 2:1-5, mowa jest o ludziach, którzy byli umarli przez swoje występki, a tutaj opisane zostaje to, co Bóg uczynił razem z Chrystusem. Najbardziej uderza słowo „razem”, powtórzone dwa razy w jednym zdaniu. Wskrzeszenie i posadzenie na wyżynach niebieskich dokonuje się we wspólnocie z Chrystusem Jezusem, a nie w osamotnieniu. Warto zauważyć, że czasowniki „wskrzesił” i „posadził” są w tekście polskim w czasie przeszłym, jakby coś już się wydarzyło. Obraz wyżyn niebieskich nie jest więc tylko obietnicą odległą w czasie. Miejsce przy Chrystusie zostało wskazane tym, którzy są w Nim, i to ono nadaje sens codziennym trudnościom. Ten obraz daje nadzieję, która zaczyna się od Bożego działania, a nie od ludzkich sił. Ten fragment nie obiecuje jednak życia wolnego od cierpienia. Mówi o tym, co Bóg dokonał w Chrystusie, a nie o tym, co każdemu przyniesie każdy dzień. Tu leży jego wewnętrzna siła: życie wypływa z jedności z Chrystusem, w którym wierzący zostali posadzeni na wyżynach niebieskich.

W Liście do Efezjan 2:6 Paweł opisuje zbawienie jako udział w tym, co Bóg uczynił z Chrystusem: „Razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich – w Chrystusie Jezusie”. Kluczowe jest słowo „razem”. Nie chodzi o samodzielne osiągnięcie nowego statusu, lecz o więź z Chrystusem: Jego życie i wywyższenie stają się podstawą nowej pozycji wierzących. Zdanie rozwija myśl poprzedniego wersetu. Ludzie, którzy byli „umarli na skutek występków”, zostali przywróceni do życia z Chrystusem z inicjatywy Boga, bogatego w miłosierdzie. Dlatego „posadzenie” na niebieskich wyżynach nie opisuje widzialnego miejsca, do którego chrześcijanie już fizycznie trafili. Mówi o ich nowym przynależeniu i statusie w Chrystusie, zakorzenionym w Bożym działaniu. Paweł nie przedstawia tego jako nagrody za moralne osiągnięcia: w dalszej części rozdziału podkreśla, że zbawienie jest darem łaski, a dobre czyny są jego owocem, nie powodem do chluby. Obraz wywyższenia nie obiecuje też, że wierzący unikną cierpienia. Pokazuje raczej, że grzech i dawne wzorce nie określają ostatecznie ich miejsca. Ich nowa pozycja zależy od Chrystusa, nie od przewagi nad innymi.

Słowo „razem” pojawia się w tym wersie dwa razy i nie jest to przypadek. Bóg wskrzesił i posadził na wyżynach niebieskich nie samotnego człowieka, lecz kogoś złączonego z Chrystusem. Ta wspólnota z Chrystusem jest kluczem do całego wersu. Poza Nim to zdanie nie miałoby oparcia. Dla codzienności ma to duże znaczenie. Ktoś, kto dźwiga pracę, rodzinę i własne słabości, może zapytać, czy zasłużył na swoje miejsce. Ten fragment przenosi punkt wyjścia. Miejsce zostało dane w Chrystusie Jezusie, zanim pojawiły się jakiekolwiek uczynki. Warto też zwrócić uwagę na to, że w Liście do Efezjan 2:10 dobre czyny pojawiają się jako owoc tej łaski. Są drogą wynikającą z przyjętego daru, a nie ceną, którą trzeba zapłacić, by go otrzymać. Wyrażenie „w Chrystusie Jezusie” łączy wszystko w jedną całość. Zwykłe dni, obowiązki i wahania nie rozstrzygają o tym, czy ktoś należy do Chrystusa. Są przeżywane z przestrzeni, którą Bóg już otworzył.

„Razem” jest słowem, które nadaje temu zdaniu ciężar i czułość. Bóg nie tylko przywrócił do życia tych, którzy byli umarli wskutek grzechów, lecz związał ich los z Chrystusem. Paweł mówi o wspólnym wskrzeszeniu i posadzeniu z Nim, nie o tym, że wierzący już fizycznie znajdują się w niebie. Ich nowe życie i przynależność mają źródło w Chrystusie. Obraz zasiadania przywodzi na myśl miejsce, którego nie trzeba zdobywać własną siłą. W tym fragmencie nie jest ono nagrodą za dobre uczynki: zbawienie jest darem łaski, a chlubą człowieka nie może być jego własna zasługa. Dobre czyny pojawiają się później jako owoc życia stworzonego na nowo w Chrystusie. „Na wyżynach niebieskich” wskazuje na perspektywę większą niż doczesna chwila. Nie usuwa cierpienia ani nie obiecuje łatwego powodzenia. Przypomina, że dawne uwikłanie w grzech nie wyznacza już całej prawdy o tych, których Bóg ożywia. Ich teraźniejszość jest zakorzeniona w Chrystusie, a przyszłe wieki mają ukazać bogactwo Bożej łaski.