List do Efezjan 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Paweł opisuje tu nędzny stan, w jakim znajdowali się Efezjanie z natury. Ludzie, którzy nie nawrócili się do Boga, są umarli przez swoje występki i grzechy. Wszyscy, którzy żyją w grzechu, są umarli z jego powodu, a określenie „występki i grzechy” obejmuje każdy rodzaj grzechu: wewnętrzny i zewnętrzny, popełniany w sercu i w codziennym życiu. Grzech jest śmiercią duszy. Tam, gdzie panuje grzech, brakuje wszelkiego życia duchowego. Grzesznicy są umarli w swoim położeniu, ponieważ nie mają życia ani mocy pochodzących od Boga, źródła życia. Są też umarli w oczach prawa, jak skazaniec, którego już uznano za umarłego.

Życie w grzechu jest również życiem ukształtowanym przez ten świat. W wersecie 1 Paweł mówi o ich wewnętrznym stanie, a w wersecie 2 — o ich zewnętrznym postępowaniu. Niegdyś postępowali w swoich występkach i grzechach, to znaczy żyli i zachowywali się jak ludzie tego świata. Kierowali się wzorcem tej epoki, która sprzeciwia się Bogu.

Z natury jesteśmy niewolnikami grzechu i szatana. Ci, którzy postępują w występkach i grzechach oraz według zwyczajów tego świata, postępują zgodnie z wolą władcy mocy powietrza, czyli diabła, przywódcy złych duchów. Diabeł i jego upadłe anioły działają wspólnie pod rządami jednego władcy, dlatego Pismo mówi o ich mocy w liczbie pojedynczej. Powietrze przedstawione jest jako miejsce jego panowania. Zarówno Żydzi, jak i poganie wyobrażali sobie, że powietrze jest pełne duchów. Za przyzwoleniem Boga diabeł ma pewną władzę w niższych sferach powietrza, gdzie znajduje się blisko ludzi, by ich kusić i wyrządzać jak najwięcej szkód. Lud Boży znajduje jednak pociechę w tym, że Chrystus, który panuje nad wszystkim jako Głowa Kościoła, pokonał diabła i trzyma go w więzach.

Ludzie niegodziwi są niewolnikami szatana, bo za nim podążają. Kształtują swoje życie i czyny zgodnie z wolą tego wielkiego uzurpatora. Cały ich sposób życia odpowiada jego podszeptom i ulega jego pokusom. Podlegają jego władzy, a on bierze ich w niewolę, kiedy zechce. Dlatego szatan jest nazywany bogiem tego świata oraz duchem, który teraz działa w ludziach nieposłusznych. Dziećmi nieposłuszeństwa są ci, którzy wybierają nieposłuszeństwo Bogu i służą diabłu. Właśnie w nich działa on z wielką siłą i skutecznością. Tak jak Duch Święty sprawia dobro w duszach posłusznych Bogu, tak zły duch działa ku złu w ludziach niegodziwych. I nadal działa, nawet w świecie, który otrzymał światło chwalebnej Ewangelii.

Paweł dodaje następnie, że „wśród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy”, wskazując, że Żydzi znajdowali się z natury w tym samym nędznym stanie. Mówi, że oni również byli równie nikczemni i grzeszni jak nienawróceni poganie. W dalszych słowach dokładniej opisze ich naturalny stan.

Z natury jesteśmy też sługami ciała i naszych skażonych pragnień. Spełniając pragnienia ciała i umysłu, ludzie sprowadzają na siebie nieczystość ciała i duszy, z której Paweł później wzywa chrześcijan do oczyszczenia się (Drugi List do Koryntian 7:1). Obejmuje to wszelki grzech i niegodziwość popełniane za sprawą zarówno niższych, jak i wyższych władz duszy. Niegdyś żyliśmy, faktycznie dopuszczając się grzechów, do których pociągała nas skażona natura. Cielesne usposobienie czyni człowieka całkowicie niewolnikiem grzesznych pragnień. Te słowa można też rozumieć jako odnoszące się do „pragnień ciała”, co pokazuje, jak silne są żądze tych, którzy im ulegają.

Z natury jesteśmy dziećmi gniewu, podobnie jak inni. Żydzi znajdowali się w takim stanie tak samo jak poganie, a każdy człowiek z natury jest w tej samej sytuacji. Nie wynika to jedynie z nawyku i naśladowania innych, lecz jest prawdą od chwili, gdy zaczynamy istnieć, ze względu na nasze naturalne skłonności i pragnienia. Wszyscy ludzie, będąc z natury dziećmi nieposłuszeństwa, są też z natury dziećmi gniewu. Bóg każdego dnia gniewa się na niegodziwych. Nasz stan i sposób życia zasługują na gniew, a ich kresem byłby wieczny gniew, gdyby nie wkroczyła łaska Boga. Jak mocny jest to powód, by grzesznicy szukali tej łaski, która może przemienić dzieci gniewu w dzieci Boga i dziedziców chwały! Do tego miejsca Paweł opisał nędzę naszego naturalnego stanu, a w kolejnych wersetach szerzej rozwija tę samą prawdę.