List do Efezjan 2:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset jest krótki, ale zawiera obraz, który wraca w całym tym liście. Budowla rośnie, a jej spoiwem jest Chrystus, którego List do Efezjan 2:20 nazywa kamieniem węgielnym. Najbardziej poruszają w tym wersecie słowa „W Nim łączona cała budowla”, bo nie opisują wysiłku ludzi, lecz miejsce, w którym wszystko się spina. Kamienie same się nie trzymają, a dopiero wspólne oparcie na jednym fundamencie sprawia, że mur zyskuje kształt. Warto zauważyć, że apostoł nie mówi tu o budowniczym, tylko o łączeniu i wzroście. Ta budowla ma rosnąć „na świętą świątynię w Panu”, więc cel jest wyraźnie Boży, a nie zależny od tego, czy wszystko idzie gładko. W Liście do Efezjan 2:22 ta sama myśl pojawia się jako wspólne budowanie, w którym Bóg zamieszkuje przez Ducha. Ten obraz mówi o bliskości, w której nikt nie stoi sam. W tym wersecie słychać spokojną nadzieję. Nawet gdy wspólnota wydaje się krucha, cała konstrukcja opiera się na Chrystusie, a Bóg prowadzi ją ku świątyni, której kształt należy do Niego.

Obraz świątyni w Liście do Efezjan 2:21 mówi o wspólnocie, nie o budynku z kamienia. Paweł przedstawia ludzi jako elementy jednej budowli, która „w Nim łączona” rośnie. To ważne: jedność nie wynika z podobieństwa pochodzenia ani z braku różnic. Wcześniej autor mówi o tych, którzy byli daleko, i tych, którzy byli blisko; przez Chrystusa jedni i drudzy mają dostęp do Ojca. Wspólnym punktem odniesienia jest więc Chrystus, nazwany w poprzednim wersecie kamieniem węgielnym. Budowla nie jest ukończona ani nieruchoma: rośnie ku świętej świątyni „w Panu”. Ten obraz łączy przynależność z przemianą. Ludzie, którzy byli obcymi, stają się domownikami Boga, a ich wspólnota ma być miejscem Jego obecności. Następny werset dopowiada, że chodzi o mieszkanie Boga przez Ducha. Nie oznacza to, że każda wspólnota chrześcijańska jest doskonała ani że różnice przestają istnieć. Tekst wskazuje raczej, co nadaje jej jedność i kierunek: Chrystus. Świątynia powstaje nie przez samodzielne działanie pojedynczych „kamieni”, lecz przez ich wzajemne zespolenie w Nim.

List do Efezjan 2:21 mówi o całości: o budowli, która jako cała zostaje połączona. Czas czasownika „rośnie” jest teraźniejszy, więc wzrost nie jest tylko obietnicą na koniec dziejów. Dzieje się w zwykłej historii ludzi. Słowo „cała” ma tu duże znaczenie. Źródło spoiwa wskazuje słowo „Nim”. Z poprzedniego wersu wynika, że chodzi o Chrystusa, który jest kamieniem węgielnym. Słowo „łączona” jest w stronie biernej i nie wskazuje wykonawcy. Połączenie zależy więc od tego, w kim kamienie się spajają, a nie od ich talentu. Można to zobaczyć w zwykłej wspólnocie. Pewna kobieta przez lata nie chciała przyjąć pomocy, bo wydawało się jej, że musi sama dźwigać wszystko. Gdy w końcu przyjęła wsparcie sąsiadki, okazało się, że więź między nimi trzyma lepiej, niż trzymałaby samotna siła. Ta więź nie była jej zasługą, a mimo to była prawdziwa. Werset kończy się słowami „w Panu”. Świętość świątyni ma więc swoje źródło poza nią samą, a jej trwałość zależy od tego, do kogo należy. Taki wzrost opiera się na wierności Tego, w kim budowla została złączona, i na tym, że całość pozostaje w jedności.

„W Nim łączona cała budowla rośnie na świętą świątynię w Panu” — ten obraz mówi o wspólnocie, której życie ma źródło w Chrystusie. Nie jest ona zbiorem odizolowanych kamieni ani dziełem jednej osoby. Ludzie niegdyś oddaleni zostają przyprowadzeni do Boga i stają się domownikami Jego domu. Chrystus jest kamieniem węgielnym, który nadaje całości oparcie i kierunek. Słowo „rośnie” przypomina, że ta świątynia nie jest ukończonym pomnikiem. Bóg buduje ją pośród historii: przez więź, pojednanie i wierność, które łączą ludzi z różnych miejsc i doświadczeń. Jej świętość nie oznacza ludzkiej doskonałości. Wcześniej list mówi o życiu naznaczonym grzechem, a teraz ukazuje ludzi przyjmowanych do Bożego domu. Źródłem tej przemiany jest Chrystus. Świątynia nie służy tu opisowi kamiennego budynku, lecz wspólnocie, w której Bóg zamieszkuje przez Ducha. Jej wzrost ma więc wymiar doczesny i zarazem sięga dalej niż pojedyncze życie. Każdy człowiek może odejść, ale Boże dzieło nie opiera się na jednej osobie. W wiecznej perspektywie ważne staje się to, że Bóg gromadzi ludzi w Chrystusie i czyni z nich miejsce swojej obecności.