List do Efezjan 2:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka myśl, która rozpoczyna się od pokoju. Wcześniej List do Efezjan 2:14-17 opisuje Chrystusa jako tego, kto burzy mur oddzielający ludzi, i zwiastuje pokój tym, którzy są daleko, oraz tym, którzy są blisko. Dopiero w 2:18 pada zdanie: „bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy dostęp do Ojca”. Słowa „jedni i drudzy” nie opisują tu zasług ani pochodzenia, lecz wspólny dostęp, który otwiera Chrystus. Fragment mówi o dostępie, a nie o tym, że każda trudność ustąpi lub każde pragnienie się spełni. Serce, czytając te słowa, zatrzymuje się przy uczuciu obcości, które może towarzyszyć człowiekowi, gdy wydaje mu się, że stoi za zamkniętymi drzwiami, a inni swobodnie rozmawiają w środku. List przedstawia obraz przeciwny: drzwi zostały już uchylone, a wejście nie zależy od tego, kto jest bardziej godny. Słowo „w jednym Duchu” sprawia, że ta bliskość nie jest samotnym przedsięwzięciem. Nikt nie przychodzi do Ojca w pojedynkę ani na własnych warunkach. Może właśnie dlatego ten werset niesie ulgę tym, którzy sądzą, że są zbyt daleko, by cokolwiek w ich życiu mogło zostać przyjęte.

Słowa „jedni i drudzy” odnoszą się do ludzi wcześniej rozdzielonych: tych, którzy byli blisko, i tych, którzy byli daleko. Paweł nie opisuje dwóch dróg do Boga, lecz wspólny dostęp, otwarty przez Chrystusa. W poprzednich wersetach Jezus jest nazwany pokojem, bo burzy mur wrogości i pojednuje obie strony z Bogiem przez krzyż. Werset 18 ukazuje tę jedność w zwartej formie: przez Niego, w jednym Duchu, do Ojca. To nie trzy konkurujące ze sobą drogi, ale wspólne działanie Boga. Chrystus jest pośrednikiem, Duch jednoczy, a Ojciec jest Tym, do którego prowadzi dostęp. Obraz ten podważa zarówno poczucie wyższości jednej grupy, jak i przekonanie, że druga musi pozostać na zewnątrz. „Mamy dostęp” oznacza coś więcej niż możliwość zbliżenia się do Boga w pojedynkę. W dalszym kontekście Paweł opisuje wierzących jako domowników Boga i wspólnie budowaną świątynię. Dostęp do Ojca jest więc osobisty, ale nie prywatny: przynależy się do wspólnoty, w której dawne podziały nie określają już, kto może należeć. Werset wskazuje, że pojednanie z Bogiem i jedność między ludźmi są ze sobą ściśle związane.

Ten werset domyka myśl, którą w Liście do Efezjan 2:14-17 rozwija wątek pokoju. Ci, którzy byli daleko, i ci, którzy byli blisko, zyskują dostęp do Ojca. Pierwsze słowa wskazują źródło: „przez Niego”. Dostęp nie wynika z pochodzenia ani zasług, lecz z tego, czego Chrystus dokonał w swoim ciele. Słowo „dostęp” przypomina otwarte drzwi, a nie nagrodę, po którą trzeba długo iść. Szczególnie ważne jest określenie „w jednym Duchu”. Wspólnota nie opiera się na wspólnym temperamencie ani sympatiach. Opiera się na tej samej obecności Ducha, która działa w każdym, kto należy do Chrystusa. Z tego wynika praktyczny wniosek dla zgromadzeń. Różnice kulturowe, językowe czy społeczne nie decydują o tym, kto jest bliski Bogu. Można sobie wyobrazić parafię lub zbór, w którym ludzie o różnych doświadczeniach siadają obok siebie przy Stole Pańskim. Taka scena nie wymaga nowych zasad, tylko uznania tego, co już zostało dane. Werset nie opisuje, jak rozwiązywać konflikty. Pokazuje jednak fundament. Jedność zaczyna się od wspólnego dostępu do Ojca, a nie od zgody na wszystko.

„Przez Niego”, „w jednym Duchu”, „do Ojca” — List do Efezjan 2:18 prowadzi od Chrystusa ku wspólnemu przystępowaniu do Boga. Werset wyrasta z obrazu pojednania: ci, którzy byli daleko, i ci, którzy byli blisko, otrzymują pokój, a rozdzielający ich mur zostaje obalony. „Jedni i drudzy” nie tracą swojej historii, lecz nie są już oddzieleni od siebie w drodze do Ojca. Dostęp nie jest tu przywilejem jednej grupy ani nagrodą za samowystarczalność. Jest darem dokonanym przez Chrystusa i wspólnym udziałem w Duchu. Słowo „mamy” brzmi jak wyznanie wspólnoty: nikt nie zbliża się do Boga w izolacji, jakby pozostali nie mieli miejsca. Można pomyśleć o otwartych drzwiach domu. Nie prowadzą do bezosobowej przestrzeni, lecz do Ojca, a za progiem nie czeka obcość. Następne wersety nazywają wierzących domownikami Boga i częścią budowli, której kamieniem węgielnym jest Chrystus. Dostęp do Ojca oznacza więc zarazem bliskość Boga i przynależność do pojednanej wspólnoty. Jedność nie zaciera różnic; pokazuje, że żadna z nich nie zamyka drogi, którą otworzył Chrystus.