List do Efezjan 2:16 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Efezjan 2:16 apostoł mówi o pojednaniu, które obejmuje obie strony. Słowa „jednych, jak i drugich” pokazują, że Bóg nie wybiera jednej grupy kosztem drugiej, lecz łączy w jednym Ciele tych, którzy wcześniej stali po przeciwnych stronach muru. Wrogość bywa ciężka dla wszystkich, bo zamyka serca i odbiera spokój także temu, kto w niej jest mniej winny. Apostoł nie opisuje jej jako czegoś, co wystarczy przeczekać. Mówi, że „zadawszy w sobie śmierć wrogości”, Bóg przez krzyż zakończył jej władzę. Warto zauważyć, że pojednanie zaczyna się od działania Boga, a nie od idealnego porozumienia ludzi. Ci, którzy różnią się doświadczeniem, historią i wyobrażeniami o sobie, rzadko potrafią od razu wyjść sobie naprzeciw. Ten fragment daje spokój, że pokój nie zależy wyłącznie od ich sił. Nie oznacza to jednak, że każda relacja zostanie odbudowana szybko ani w ten sam sposób. Dla kogoś, kto dźwiga dawny żal wobec bliskich albo wspólnoty, ten werset może być cichym pocieszeniem. Bóg nie tylko zna mur między ludźmi, ale wie, jak go burzy, i działa w sposób, którego człowiek nie jest w stanie przewidzieć.

W Liście do Efezjan 2:16 pojednanie ma dwa nierozłączne wymiary: jedni i drudzy zostają pojednani z Bogiem, a zarazem tworzą jedno Ciało. Kontekst wskazuje, że chodzi o Żydów i ludzi spoza Izraela, wcześniej rozdzielonych wrogością. Nie jest to więc wyłącznie opis osobistej więzi człowieka z Bogiem. Paweł pokazuje też, jak dzieło Chrystusa zmienia relację między ludźmi, których dzieliła głęboka granica. Krzyż jest tu miejscem, w którym wrogość zostaje uśmiercona. Nie oznacza to, że każda różnica znika ani że pojednanie jest tylko zgodą na powierzchni. Chodzi o kres podziału, który wykluczał jednych i drugich ze wspólnoty. Chrystus nie ustanawia osobnych dróg dostępu do Boga: w Nim obie grupy zostają zgromadzone w jednym Ciele. Obraz Ciała podkreśla, że pojednanie tworzy wspólnotę, a nie tylko usuwa konflikt. Dlatego nie można oddzielić pokoju z Bogiem od nowej więzi między ludźmi. W tym wersecie krzyż nie jest jedynie znakiem przebaczenia; jest także centrum, w którym dawni wrogowie otrzymują wspólne miejsce przed Bogiem.

Ten werset mówi o pojednaniu dokonanym przez Chrystusa i opisuje je jako dzieło krzyża. W Liście do Efezjan 2:16 czytamy, że Bóg pojednał „jednych, jak i drugich” z Sobą „w jednym Ciele przez krzyż”. Dwie grupy, które dzieliła przeszłość, zostają tu przedstawione jako jedna wspólnota. Fragment łączy dwa wymiary. Najpierw mowa jest o relacji z Bogiem, a zaraz potem o wspólnym Ciele. Oba wymiary idą razem i nie da się ich rozdzielić bez zubożenia obrazu. Pojednanie z Bogiem nie zostaje zamknięte w sferze prywatnej, bo od razu ma swój kształt we wspólnocie. Tekst mówi także, że w Chrystusie zadano śmierć wrogości. Autor nie opisuje jej jako czegoś, co można zostawić w pamięci. Mówi o przegrodzie, która została zburzona w ciele Chrystusa, a na jej miejscu pojawia się wspólny dostęp do Ojca. W codziennym życiu bywa to bardzo konkretne. Podziały w rodzinie, w pracy czy w parafii często trzymają się dawnych urazów, które ludzie pielęgnują latami. Ten werset przypomina, że pokój ma swoje źródło w krzyżu i w mocy Chrystusa. Mądrość tego fragmentu polega na tym, że jedność została zbudowana na krzyżu i nie wymaga zatarcia tożsamości.

Krzyż nie jest tylko znakiem pojednania; w tym wersecie jest miejscem, gdzie wrogość zostaje uśmiercona. Chrystus jedna z Bogiem „jednych, jak i drugich” — ludzi wcześniej oddzielonych, bliskich i dalekich. Nie chodzi o zwycięstwo jednej grupy nad drugą ani o zatarcie ich historii. Powstaje „jedno Ciało”: wspólnota, której jedność ma źródło w Chrystusie, nie w podobieństwie wszystkich jej członków. Słowa o śmierci wrogości „w sobie” kierują uwagę ku cenie tego pokoju. Nie jest on łatwym porozumieniem ani obietnicą, że każdy spór natychmiast zniknie. Wyrasta z krzyża, gdzie Chrystus bierze na siebie rozdzielenie i otwiera drogę powrotu do Boga. W sąsiednich wersetach zostaje nazwany naszym pokojem, a ci, którzy byli daleko, stają się bliscy przez Jego krew. Ten obraz może rozjaśniać także życie wspólnoty: różnice nie muszą zniknąć, by ludzie mogli należeć do siebie. Pojednanie nie pomniejsza krzywdy ani nie nazywa wrogości dobrem. Oznacza, że nie ona ma ostatnie słowo. Ostatnie słowo należy do Chrystusa, który tworzy pokój i gromadzi ludzi w jednym Ciele.