List do Efezjan 2:15 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o murze, który przez długi czas oddzielał ludzi od siebie. W kontekście wcześniejszych słów o poganach i Izraelu dotyczy podziału między dwiema częściami ludzkości. Apostoł pisze o Chrystusie: „pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój”. Pokój nie zostaje tu opisany jako porozumienie dwóch stron ani jako ich dobra wola. Jest nową rzeczywistością, która powstaje w Chrystusie. Dla kogoś, kto długo czuł się z boku, ta myśl niesie spokój, bo wspólnota zostaje przedstawiona jako dar, a nie nagroda za spełnienie warunków. Słowa o stworzeniu jednego nowego człowieka mówią o jedności, która ma swój początek w Chrystusie, a nie wyłącznie w zabiegach ludzi. Fragment ma też wymiar bardzo codzienny. Podziały w rodzinach, skłócone wspólnoty i uprzedzenia między ludźmi trwają często długo, bo każda strona czeka na pierwszy gest drugiej. Ten werset pokazuje, że źródłem pojednania jest ktoś, kto już zburzył to, co dzieliło, a nowość, o której mówi apostoł, nie wyrasta z naszej doskonałej zgody.

W Liście do Efezjan 2:15 Paweł opisuje, jak dzieło Chrystusa usuwa wrogość między Żydami a poganami. W bezpośrednim kontekście poganie byli „daleko”, obcy wobec społeczności Izraela, lecz przez krew Chrystusa stali się bliscy. „Pozbawienie mocy” Prawa wyrażonego w zarządzeniach należy więc czytać w świetle tego podziału: przepisy, które wyznaczały granicę między tymi grupami, nie mają już rozdzielać ludzi należących do Chrystusa. Kluczowe rozróżnienie dotyczy celu tego działania. Paweł nie przedstawia pokoju jako samego braku sporów ani jako zatarcia różnic etnicznych. Chrystus tworzy „jednego nowego człowieka” z dwóch grup: wspólną, pojednaną wspólnotę. To właśnie ten nowy sposób przynależności sprawia, że dawna wrogość nie może już być jej zasadą. Chrześcijanie różnie objaśniają, jak szeroko należy rozumieć słowa o Prawie. Warto jednak zachować główny sens tekstu: nie chodzi o prostą deklarację, że każde Boże przykazanie straciło znaczenie. Wersety 14–18 wiążą zmianę z krzyżem, pojednaniem z Bogiem i wspólnym dostępem do Ojca. Pokój jest tu dziełem Chrystusa, który czyni z dawnych stron jedną rodzinę.

„Pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach” to zdanie, które mówi o czymś więcej niż o zmianie w porządku religijnym. Kontekst pokazuje, że chodzi o podział między tymi, którzy żyli pod Prawem, a poganami, nazywanymi przez innych „nieobrzezaniem”. Mur wrogości, o którym mowa w tekście, dotykał bardzo konkretnych spraw: stołu, małżeństw, zaufania i tego, kto mógł do kogo przyjść. Paweł mówi, że celem było „z dwóch rodzajów ludzi stworzyć w sobie jednego nowego człowieka”. Warto zauważyć, że tekst nie mówi o zatarciu różnic ani o tym, że jedna grupa zniknęła. Mówi o nowej jedności, w której obie strony stoją razem w Chrystusie. Pokój, o którym pisze apostoł, nie polega więc na udawaniu, że podziałów nigdy nie było. Ten obraz ma swoje praktyczne znaczenie. Wspólnota, która naprawdę żyje tym fragmentem, nie ogranicza się do przyjęcia gości z innego środowiska. Pozwala im siedzieć przy wspólnym stole, dzielić obowiązki i podejmować decyzje razem. Tam, gdzie dawni obcy zaczynają być domownikami, pokój przestaje być tylko słowem z kazania i staje się sposobem, w jaki ludzie traktują siebie nawzajem.

W Liście do Efezjan 2:15 Paweł opisuje dzieło Chrystusa, który „pozbawił [...] mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach”, aby z dwóch rodzajów ludzi stworzyć jednego nowego człowieka. W bezpośrednim kontekście chodzi o podział między Żydami a poganami: jedni byli blisko, drudzy daleko od społeczności Izraela i obietnic. Chrystus przynosi pokój obu stronom. Nie chodzi tu o stwierdzenie, że wszelkie Boże przykazania straciły znaczenie. Wers wskazuje na kres mocy tych przepisów jako muru oddzielającego ludzi i podtrzymującego wrogość. W Chrystusie ich dawne położenie nie wyznacza już, kto może należeć do wspólnoty Boga. Powstaje nowa jedność, zakorzeniona w Nim, a nie w przewadze jednej grupy nad drugą. Można zobaczyć ten pokój jak przejście, które nie kończy się pośrodku muru. Prowadzi dalej: ku pojednaniu z Bogiem i ku wspólnemu domowi. Werset nie obiecuje, że każda różnica zniknie ani że pojednanie będzie łatwe. Pokazuje jednak, że żadna dawna granica nie ma ostatniego słowa, gdy Chrystus tworzy wspólnotę. Z Jego pokoju rodzi się przynależność, która przekracza podział.