List do Efezjan 2:14 – znaczenie i zastosowanie

Doszliśmy do końcowej części rozdziału, w której Paweł wyjaśnia, jak wielkie błogosławieństwa otrzymują od Chrystusa nawróceni Żydzi i poganie. Pokazuje, że ci, którzy wcześniej żyli w nieprzyjaźni, zostali teraz zjednoczeni w pokoju. Głęboka wrogość dzieliła Żydów i pogan, a nieprzyjaźń istnieje również między Bogiem a każdym człowiekiem, który nie został odnowiony.

Jezus Chrystus jest naszym pokojem (List do Efezjan 2:14). Przez własną ofiarę przyniósł pokój i pojednał ze sobą dwie grupy. Po pierwsze, pojednał Żydów i pogan ze sobą nawzajem. Zjednoczył tych, którzy wcześniej źle o sobie mówili, nienawidzili się i wzajemnie znieważali.

Zburzył dzielący mur, którym było prawo ceremonialne: zbiór zewnętrznych przepisów religijnych oddzielających Żydów od pogan. Paweł nazywa je murem, ponieważ przypominało także mur w świątyni, który nie pozwalał poganom wejść na wewnętrzny dziedziniec, dostępny dla Żydów. W ten sposób Chrystus usunął nieprzyjaźń przez swoje ciało (List do Efezjan 2:15). Cierpiąc w ludzkim ciele, pozbawił prawo ceremonialne mocy, która wiązała ludzi, i usunął przyczynę podziału oraz wrogości między nimi.

Prawo ceremonialne zostało tu nazwane prawem przykazań zawartych w przepisach, ponieważ wymagało wielu zewnętrznych obrzędów i ceremonii oraz obejmowało liczne zasady dotyczące zewnętrznych form oddawania czci. Chrystus położył kres tym przepisom, ponieważ znalazły w Nim swoje wypełnienie. Usuwając je, utworzył jeden Kościół wierzących, zarówno tych, którzy wcześniej byli Żydami, jak i tych, którzy byli poganami. W ten sposób zjednoczył obie grupy w jedną nową ludzkość. Ukształtował z nich jeden nowy lud, zjednoczył ich ze sobą jako ich wspólna Głowa i odnowił przez Ducha Świętego. Teraz wspólnie oddają cześć Bogu w nowy sposób, zgodnie z Ewangelią. Pokój zapanował między ludźmi, którzy wcześniej byli od siebie bardzo daleko.

Po drugie, nieprzyjaźń istnieje między Bogiem a grzesznikami, zarówno Żydami, jak i poganami. Chrystus przyszedł, by położyć jej kres i pojednać obie grupy z Bogiem (List do Efezjan 2:16). Grzech prowadzi do sporu między Bogiem a ludźmi. Chrystus przyszedł, by ten spór rozstrzygnąć i zakończyć: pojednać z Bogiem, którego obrazili, zarówno Żydów, jak i pogan, zjednoczonych teraz w jednym ciele. Uczynił to przez krzyż, składając tam samego siebie w ofierze. Przez swoją śmierć położył kres wrogości.

Paweł wyjaśnia następnie, jak wielką korzyść obie grupy otrzymują dzięki pośrednictwu naszego Pana Jezusa Chrystusa, czyli Jego działaniu, które prowadzi do pojednania dwóch stron (List do Efezjan 2:17). Chrystus zapewnił pokój na krzyżu. Przyszedł osobiście, zwłaszcza do Żydów, o których mówi się, że byli blisko. Przyszedł także przez swoich apostołów, których posłał, by głosili Ewangelię poganom, o których mówi się, że byli daleko. Paweł wspomniał o tym już wcześniej. Chrystus głosił pokój: oznajmiał warunki pojednania z Bogiem i obietnicę życia wiecznego.

Warto zauważyć, że gdy posłańcy Chrystusa przekazują Jego prawdę, jest tak, jakby On sam mówił bezpośrednio. Chrystus przemawia przez nich. Kto ich przyjmuje, przyjmuje Jego; kto zaś ich odrzuca, gdy wypełniają powierzoną im misję i przekazują Jego słowa, odrzuca samego Chrystusa.

Owocem tego pokoju jest swobodny przystęp do Boga, który mają teraz zarówno Żydzi, jak i poganie (List do Efezjan 2:18). Dzięki Chrystusowi, w Jego imieniu i za Jego pośrednictwem, obie grupy mogą stanąć przed Bogiem, ponieważ stał się On pojednanym z nimi wspólnym Ojcem. Tron łaski jest teraz otwarty i możemy śmiało do niego przystępować. Przystęp do Boga mamy przez Ducha Świętego. Chrystus nabył dla nas prawo, by przychodzić do Boga, a Duch wzbudza w nas pragnienie i daje siłę, by to czynić. Daje nam też łaskę, dzięki której możemy służyć Bogu w sposób, który On przyjmuje. Zbliżamy się do Boga przez Jezusa Chrystusa, z pomocą Ducha Świętego.

Efezjanie mają teraz taki sam przystęp do Boga jak Żydzi i korzystają z działania tego samego Ducha. Dlatego Paweł mówi im, że nie są już obcymi ani przybyszami (List do Efezjan 2:19). Przeciwstawia ich obecną sytuację temu, kim byli w czasach pogańskiego życia. Nie są już obcymi dla ludu Izraela ani ludźmi, za jakich Żydzi uważali wszystkie inne narody, czyli ludźmi bez Boga. Są współobywatelami świętych i członkami Bożej rodziny. Należą do Kościoła Chrystusa i mają udział we wszystkich jego błogosławieństwach.

Kościół jest przedstawiony jako miasto, a każdy nawrócony grzesznik należy do niego jako pełnoprawny obywatel. Jest także przedstawiony jako dom, a każdy nawrócony grzesznik należy do niego jako członek rodziny: jest zarówno sługą, jak i dzieckiem w Bożym domu. W Liście do Efezjan 2:20 Kościół zostaje porównany do budowli. Apostołowie i prorocy są jej fundamentem, choć tylko w znaczeniu drugorzędnym, ponieważ prawdziwym fundamentem jest sam Chrystus. Bardziej prawdopodobne jest, że Paweł ma na myśli nauczanie przekazane przez proroków Starego Testamentu i apostołów Nowego Testamentu. Sam Jezus Chrystus jest najważniejszym kamieniem węgielnym.

W Chrystusie Żydzi i poganie spotykają się i stają jednym Kościołem, a Chrystus swoją mocą spaja całą budowlę. Wszyscy wierzący, którzy ją tworzą, są zjednoczeni z Chrystusem przez wiarę, a ze sobą nawzajem przez chrześcijańską miłość. Wspólnie wzrastają w świętą świątynię i stają się ludem poświęconym Bogu, wśród którego panuje bliska więź między Nim a Jego ludem. Jak w świątyni, wierzący oddają Bogu cześć i służą Mu, a On daje im się poznać. Składają duchowe ofiary, a On obdarza ich błogosławieństwem i przychylnością. Budowla ta jest zatem z natury świątynią, świętą świątynią, ponieważ Kościół jest miejscem, w którym Bóg postanowił umieścić swoje imię. Staje się nią dzięki łasce i mocy, które pochodzą od Niego, w Panu.

Cały Kościół, zbudowany na Chrystusie jako kamieniu węgielnym i zespolony w Nim, zostanie w Nim ostatecznie uwielbiony jako zwieńczenie budowli. Paweł dodaje, że również adresaci jego listu są wspólnie budowani w Chrystusie (List do Efezjan 2:22). Warto zauważyć, że świątynią Boga nazywa się nie tylko Kościół powszechny, lecz także lokalne wspólnoty, a nawet każdego prawdziwie wierzącego, który jest żywą świątynią i miejscem zamieszkania Boga przez Ducha. Bóg mieszka teraz we wszystkich wierzących, ponieważ przez dzieło Ducha Świętego stali się Jego świątynią. To, że Bóg już teraz wśród nich mieszka, jest zadatkiem tego, że w przyszłości zamieszkają z Nim na zawsze.