Księga Powtórzonego Prawa 5:1
Mojżesz zwołał całego Izraela i powiedział do niego: Słuchaj, Izraelu, praw i przykazań, które ja dziś mówię do twoich uszu, ucz się ich i dbaj o to, aby je wypełniać.
Księga Powtórzonego Prawa 5: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 33 | Biblia BibleGuided — Polski
Mojżesz zwołał całego Izraela i powiedział do niego: Słuchaj, Izraelu, praw i przykazań, które ja dziś mówię do twoich uszu, ucz się ich i dbaj o to, aby je wypełniać.
Pan, nasz Bóg, zawarł z nami przymierze na Horebie.
Pan nie zawarł tego przymierza z naszymi ojcami, lecz z nami, którzy tu dzisiaj wszyscy żyjemy.
Spośród ognia na Górze Pan mówił z wami twarzą w twarz.
W tym czasie ja stałem między Panem a wami, aby wam oznajmić słowa Pana, gdy baliście się ognia i nie weszliście na górę. A On mówił:
Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli.
Nie będziesz miał innych bogów oprócz Mnie.
Nie uczynisz sobie posągu ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko albo na ziemi nisko, lub w wodzie poniżej ziemi.
Nie będziesz oddawał im pokłonu ani służył. Bo Ja jestem Pan, twój Bóg, Bóg zazdrosny, karzący nieprawość ojców na synach w trzecim i w czwartym pokoleniu – tych, którzy Mnie nienawidzą,
a który okazuje łaskę w tysiącznym pokoleniu tym, którzy Mnie miłują i strzegą moich przykazań.
Nie będziesz brał imienia Pana, twojego Boga, do czczych rzeczy, bo Pan nie pozwoli, by pozostał bezkarny ten, kto bierze Jego imię do czczych rzeczy.
Będziesz zważał na szabat, aby go święcić, jak ci nakazał Pan, twój Bóg.
Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką twoją pracę,
lecz w siódmym dniu jest szabat Pana, twojego Boga. Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twój wół, ani twój osioł, ani żadne twoje zwierzę, ani obcy, który przebywa w twoich bramach; aby odpoczął twój niewolnik i twoja niewolnica, tak jak i ty.
Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadził cię stamtąd Pan, twój Bóg, mocną ręką i wyciągniętym ramieniem: dlatego Pan, twój Bóg, nakazał ci strzec dnia szabatu.
Czcij swojego ojca i swoją matkę, jak ci nakazał Pan, twój Bóg, abyś długo żył i aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą ci daje Pan, twój Bóg.
Nie będziesz zabijał.
Nie będziesz cudzołożył.
Nie będziesz kradł.
Jako świadek nie będziesz mówił kłamstwa przeciw twojemu bliźniemu.
Nie będziesz pożądał żony swojego bliźniego. Nie będziesz pragnął domu swojego bliźniego ani jego pola, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do twojego bliźniego.
Te słowa wypowiedział Pan do waszego zgromadzenia na górze spośród ognia, obłoku i ciemności donośnym głosem, niczego nie dodając. Napisał je na dwóch kamiennych tablicach i dał mi je.
Gdy usłyszeliście głos spośród ciemności, a góra płonęła ogniem – zbliżyli się do mnie wszyscy wodzowie pokoleń i starsi,
i powiedzieli: Oto Pan, nasz Bóg, okazał nam swoją chwałę i wielkość. Jego głos słyszeliśmy spośród ognia. Dziś widzieliśmy, że Bóg może przemówić do człowieka, a on pozostanie żywy.
Dlaczego teraz mamy umrzeć? Bo ten ogromny ogień nas pochłonie. Jeśli jeszcze nadal będziemy słuchać głosu Pana, naszego Boga, umrzemy.
Kto ze wszystkich, którzy usłyszeliby głos Boga Żywego, przemawiającego spośród ognia, jak my, pozostanie przy życiu?
Zbliż się ty i słuchaj tego wszystkiego, co mówi Pan, nasz Bóg. Mów ty do nas wszystko, co powie do ciebie Pan, nasz Bóg, a my usłuchamy i wykonamy to.
Pan usłyszał wasze głośne słowa, gdy mówiliście do mnie. I powiedział mi Pan: Usłyszałem głośne słowa tego ludu, które wypowiedzieli do ciebie. Słuszne jest wszystko to, co ci powiedzieli.
Oby zawsze mieli w sercu tę samą bojaźń przede Mną i wykonywali zawsze wszystkie moje przykazania po wszystkie dni, aby dobrze powodziło się im i ich synom na wieki.
W Księdze Powtórzonego Prawa 5:29 Bóg wyraża pragnienie, by Izraelici zawsze darzyli Go czcią i wiernie przestrzegali Jego przykazań, aby dobrze żyło się im i …
Przeczytaj pełną analizęIdź i powiedz im: Wróćcie do swoich namiotów!
A ty zostań tutaj ze Mną. Ja ci powiem wszystkie moje polecenia, prawa i nakazy, których masz im nauczyć, aby je wypełniali w ziemi, którą Ja im daję na własność.
Dlatego starajcie się wypełniać wszystko, co wam nakazał Pan, wasz Bóg: Nie odstępujcie od tego ani na prawo, ani na lewo.
Idźcie dokładnie drogą wyznaczoną wam przez Pana, waszego Boga, abyście mogli żyć, aby dobrze wam się wiodło i abyście długo przebywali w ziemi, którą macie posiąść.
Mojżesz przedstawia przymierze na Horebie jako rzeczywistość, w której uczestniczy wspólnota stojąca przed nim. Pamięć o wydarzeniach przeszłości staje się zobowiązaniem dla tych, którzy żyją teraz.
Przykazania zakazują oddawania czci innym bogom i nadużywania imienia Boga. Wierność nie jest tu jedynie zewnętrznym rytuałem, lecz odpowiedzią na relację przymierza.
Dzień szabatu ma być czasem odpoczynku dla całej wspólnoty, także dla sług, przybyszów i zwierząt. Uzasadnieniem jest pamięć o niewoli i wyzwoleniu Izraela z Egiptu.
Przykazania dotyczą czci wobec rodziców, ochrony życia i małżeństwa, uczciwości oraz powściągliwości wobec tego, co należy do bliźniego. Obejmują zarówno czyny, jak i pragnienia.
Rozdział należy do przemówienia Mojżesza skierowanego do Izraelitów przed wejściem do ziemi obiecanej. Przypomina wydarzenia przy Horebie, zwanej też Synajem, gdzie wspólnota otrzymała przymierze i przykazania. W realiach starożytnego Izraela odpoczynek szabatu miał znaczenie nie tylko religijne, lecz także społeczne: obejmował osoby zależne, przybyszów i zwierzęta. Wspomnienie niewoli egipskiej nadaje temu odpoczynkowi wymiar pamięci o wyzwoleniu.
Rozdział ma formę przemówienia Mojżesza. Najpierw pojawia się wezwanie do słuchania i przypomnienie przymierza na Horebie (wersety 1–5). Następnie zostaje przytoczony Dekalog (wersety 6–21). Kolejna część opisuje reakcję ludu na głos Boga i prośbę o pośrednictwo Mojżesza (wersety 22–31). Całość zamyka wezwanie do przestrzegania przykazań i podążania drogą wyznaczoną przez Boga (wersety 32–33).
Rozdział ukazuje przykazania jako odpowiedź na uprzednie działanie Boga: najpierw Izrael zostaje wyprowadzony z niewoli, a potem otrzymuje wskazówki dotyczące życia w przymierzu. Wierność Bogu łączy się z troską o bliźniego, prawdą, uczciwością i odpoczynkiem dostępnym także dla osób słabszych. Bojaźń Boża oznacza tu pełen czci szacunek, który ma prowadzić do trwałego posłuszeństwa. Mojżesz pełni rolę pośrednika, a wspólnota zostaje wezwana, by przekazywać i praktykować otrzymane nauczanie.
Rozdział porusza doświadczenia lęku, pamięci o krzywdzie, odpoczynku i odpowiedzialności za innych. Opowieść nie zawstydza Izraelitów za ich strach przed ogniem i głosem Boga; opisuje ich reakcję oraz rolę Mojżesza jako pośrednika. Przykazanie szabatu przypomina o granicach pracy i o tym, że odpoczynek powinien obejmować również osoby zależne. Dla osób, którym język kary, niewoli lub posłuszeństwa przywołuje trudne doświadczenia, ważne jest uważne czytanie kontekstu. Ten tekst nie zastępuje wsparcia duszpasterza ani specjalisty zdrowia psychicznego.
Rozdział zachęca, by łączyć wiarę z codzienną uczciwością: szanować życie i relacje, mówić prawdę, nie przywłaszczać sobie tego, co należy do innych, oraz traktować Boże imię z czcią. Przypomnienie o szabacie podkreśla wartość regularnego odpoczynku i troski o to, by nie zapewniać go sobie kosztem innych. Pamięć o wyzwoleniu może kształtować wspólnotę, która nie odtwarza krzywdzących wzorców, lecz dba o godność wszystkich jej członków.
Izraelici stoją przed wejściem do ziemi obiecanej. Mojżesz przypomina im przymierze na Horebie i wyjaśnia, że jego zobowiązania dotyczą wspólnoty żyjącej w nowym pokoleniu, a nie tylko tych, którzy byli obecni przy wcześniejszych wydarzeniach.
Pamięć o niewoli nadaje odpoczynkowi wymiar wyzwolenia. Izrael ma zapewnić odpoczynek nie tylko sobie, lecz także sługom, przybyszom i zwierzętom.
Lud doświadcza grozy ognia i głosu Boga, bojąc się, że dalsze słuchanie doprowadzi do śmierci. Prosi więc, by Mojżesz przekazywał mu słowa Boga. W rozdziale ta rola pośrednika umożliwia wspólnocie przyjęcie nauczania.
To obraz konsekwentnego trzymania się drogi wskazanej przez Boga. W zakończeniu rozdziału wierność przykazaniom wiąże się z życiem wspólnoty i jej przyszłością w ziemi obiecanej.
W rozdziale słychać lęk ludzi stojących wobec ognia i potężnego głosu. Ich strach zostaje nazwany, a Mojżesz staje między nimi a tym, czego nie potrafią bezpośrednio unieść. Obok surowych słów o wierności pojawia się też troska widoczna w nakazie odpoczynku dla całej wspólnoty.
Księga Powtórzonego Prawa przedstawia Dekalog w ramach mowy Mojżesza skierowanej do Izraela przed wejściem do ziemi. Wersety 6–21 przytaczają przykazania, a wersety 22–31 wyjaśniają rolę Mojżesza jako pośrednika. Uzasadnienie szabatu odwołuje się tu szczególnie do wyzwolenia z Egiptu, co nadaje mu wymiar pamięci i solidarności.
Przykazania obejmują konkretne obszary codzienności: pracę i odpoczynek, relacje rodzinne, prawdomówność, ochronę życia i szacunek dla cudzej własności. Szczególnie wymowne jest to, że odpoczynek ma obejmować także osoby zależne i przybyszów. Wierność Bogu kształtuje więc sposób, w jaki wspólnota traktuje każdego ze swoich członków.
Najpierw pada przypomnienie o Bogu, który wyprowadził lud z niewoli, a dopiero potem wezwanie do życia według przykazań. Taka kolejność ukazuje posłuszeństwo jako odpowiedź na wyzwolenie i przymierze. Ostatni obraz rozdziału to droga, na której wierność ma kształtować życie wspólnoty przez kolejne pokolenia.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.