Księga Powtórzonego Prawa 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz zgromadził całe zgromadzenie. Wezwał cały Izrael, nie tylko starszych, lecz prawdopodobnie tylu ludzi, ilu mogło go usłyszeć (Księga Powtórzonego Prawa 5:1). Najwybitniejsi spośród nich nie stali ponad Bożym nakazem, a najmniej znaczący nie byli poza Jego uwagą. Wszyscy mieli obowiązek słuchać i być posłuszni.

Mojżesz wzywa ich też do szczególnej uwagi: „Słuchaj, Izraelu”. To znaczy: słuchaj, przyswajaj sobie, pamiętaj, ucz się i postępuj zgodnie z tym, czego się uczysz. Jeśli słuchanie nie prowadzi do nauki i posłuszeństwa, nie przynosi żadnego pożytku. Gdy słuchamy słowa Bożego, powinniśmy pilnie się go uczyć, by móc z niego skorzystać, gdy zajdzie taka potrzeba, a potem wprowadzać je w życie. Celem nie jest napełnianie umysłów myślami ani ust słowami, lecz kształtowanie naszych serc i postępowania.

Następnie Mojżesz przypomina im o przymierzu zawartym z nimi na Horebie, czyli na górze Synaj, które wyznacza zasady ich życia. Powinniśmy podziwiać łaskawą dobroć Boga, który przemienił nakaz w przymierze. Dzięki temu posłuszeństwo staje się mocniejsze, bo jesteśmy posłuszni z własnej woli, i daje większą nadzieję, bo stoi za nim Boża obietnica. Obietnice i ostrzeżenia związane z niektórymi przykazaniami, takimi jak drugie, trzecie i piąte, sprawiają, że przykazania te są częścią tego przymierza.

Zwróćmy uwagę, z kim zawarto to przymierze. Nie zawarto go z patriarchami: Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, choć Bóg dał im przymierze obrzezania (Dzieje Apostolskie 7:8). Było to późniejsze objawienie. Boże światło odsłaniało się stopniowo, dlatego dzieci poznały więcej Bożej woli, niż wcześniej znali ją ich ojcowie. Przymierze zawarto z nimi albo z ich rodzicami, którzy występowali w ich imieniu, u stóp góry Synaj.

Zwróćmy też uwagę, w jaki sposób przymierze zostało im oznajmione. Sam Bóg niejako odczytał im jego warunki (Księga Powtórzonego Prawa 5:4). Mówił twarzą w twarz, czyli jasno i bezpośrednio, słowo po słowie, jak podaje Targum. Nie przemawiał przez tajemnicze widzenia, jak zdarzało Mu się przemawiać do ich ojców (Księga Hioba 4:12–13), lecz otwarcie, tak aby cały Izrael mógł Go usłyszeć i zrozumieć. Przemówił do nich, a potem przyjął ich odpowiedź, tak że wszystko odbyło się twarzą w twarz.

Mojżesz był pośrednikiem tego przymierza. Stał między Bogiem a ludem u stóp góry (Księga Powtórzonego Prawa 5:5), przekazując wiadomości w obie strony, gdy przymierze było zawierane (Księga Wyjścia 19) i potwierdzane (Księga Wyjścia 24). W ten sposób Mojżesz zapowiadał Chrystusa, który staje między Bogiem a ludźmi. Chrystus ukazuje nam słowo Boże i przybliża nas do Boga jako łaskawy pośrednik, dzięki czemu możemy słuchać Boga i bez lęku do Niego mówić.