Księga Powtórzonego Prawa 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Oto powtórzona wersja Dziesięciu Przykazań. Zauważmy najpierw, że choć zostały już wcześniej wypowiedziane i zapisane, Bóg podaje je ponownie. Dzieje się tak, ponieważ słowa Boga trzeba często słyszeć. Te same prawdy muszą raz po raz do nas docierać, aby pozostały w naszych umysłach i kształtowały nasze serca (List do Filipian 3:1).

Po drugie, ten zapis różni się nieco od tego w Księdze Wyjścia 20:8–11, podobnie jak modlitwa Pańska w Ewangelii Mateusza 6:9–13 różni się nieco od modlitwy zapisanej w Ewangelii Łukasza 11:2–4. W obu przypadkach najważniejsze jest zachowanie sensu, a nie domaganie się za każdym razem identycznego brzmienia. Treść ma większe znaczenie niż dokładne sformułowanie.

Największa różnica dotyczy czwartego przykazania. W Księdze Wyjścia uzasadnienie odwołuje się do stworzenia świata. Tutaj opiera się na ocaleniu Izraela z Egiptu. Ma to znaczenie, ponieważ tamto ocalenie zapowiadało nasze zbawienie przez Jezusa Chrystusa. Na pamiątkę tego większego wybawienia chrześcijanie mieli zachowywać szabat. Słowa „Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem, a Bóg cię wyprowadził” oznaczają, że szabat miał przypominać zarówno o miłosierdziu, jak i o wybawieniu (Księga Powtórzonego Prawa 5:15).

Dlatego słusznie pozwolono sługom odpoczywać w szabat. Bóg zna serce sługi i wie, jak bardzo potrzebny jest jeden dzień odpoczynku po sześciu dniach pracy. Słuszne jest też, by tego dnia oddawać Bogu cześć i służyć Mu w święty sposób, ponieważ uczynił wielkie rzeczy dla swojego ludu. Przez zmartwychwstanie Chrystusa, potężną ręką i wyciągniętym ramieniem, zostajemy wprowadzeni do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Dlatego w ewangelicznej postaci prawa jesteśmy zobowiązani zachowywać pierwszy dzień tygodnia na pamiątkę tego wielkiego dzieła mocy i łaski.

W piątym przykazaniu dodano słowa: „aby ci się dobrze powodziło”. Apostoł Paweł przytacza je jako pierwsze, mówiąc: „aby ci się dobrze powodziło i abyś długo żył” (List do Efezjan 6:3). Jeśli ktoś bardzo troszczy się o rodziców, a mimo to nie żyje długo na ziemi, obietnica ta nadal jest prawdziwa. Oznacza, że tej osobie będzie się dobrze wiodło albo w tym życiu, albo w lepszym życiu, które ma nadejść (Księga Koheleta 8:12).

Ostatnie pięć przykazań zostało tu połączonych w sposób, którego nie ma w Księdze Wyjścia: „Nie będziesz cudzołożył, nie będziesz kradł” i tak dalej. Pokazuje to, że przykazania Boga tworzą jedną całość. Ten sam autorytet, który nakazuje przestrzegać jednego przykazania, wymaga również przestrzegania wszystkich pozostałych. Nie wolno wybierać sobie przykazań z prawa Bożego. Trzeba szanować je wszystkie, ponieważ ten, kto łamie jedno z nich, staje się winny złamania całego prawa (List Jakuba 2:10–11).

Przykazania zostały przekazane z wielką, świętą bojaźnią. Wypowiedziano je donośnym głosem, spośród ognia i gęstego mroku. Ta scena miała wzbudzać trwogę, aby później tym bardziej docenić Ewangelię łaski. Była też niewielką zapowiedzią grozy sądu ostatecznego (Księga Psalmów 50:3–4).

Bóg nie dodał nic więcej. Pozostałe prawa zostały przekazane za pośrednictwem Mojżesza, ale żadne inne nie zostało wypowiedziane w równie bezpośredni i uroczysty sposób jak Dziesięć Przykazań. Skoro Bóg niczego do nich nie dodał, my również nie powinniśmy niczego dodawać. Prawo Pana jest doskonałe i nie potrzebuje ludzkich uzupełnień.

Bóg zapisał przykazania na dwóch kamiennych tablicach, aby uchronić je przed zniszczeniem i przekazać następnym pokoleniom w czystej, niezmienionej postaci. Były przeznaczone nie tylko dla ludzi żyjących wówczas, lecz także dla tych, którzy mieli przyjść po nich. Ponieważ przykazania te stanowiły główne postanowienia przymierza, skrzynię, w której przechowywano kamienne tablice, nazwano Arką Przymierza (Apokalipsa św. Jana 11:19).