Księga Powtórzonego Prawa 26:1
Gdy wejdziesz do kraju, który daje ci Pan, Bóg twój, w posiadanie, zajmiesz go i osiądziesz w nim;
Księga Powtórzonego Prawa 26: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 19 | Biblia BibleGuided — Polski
Gdy wejdziesz do kraju, który daje ci Pan, Bóg twój, w posiadanie, zajmiesz go i osiądziesz w nim;
weźmiesz pierwociny wszystkich plonów ziemi uzyskanych przez ciebie w kraju, który daje ci Pan, Bóg twój. Włożysz je do koszyka i udasz się na miejsce, które Pan, Bóg twój, wybierze sobie na mieszkanie dla swego imienia.
Pójdziesz do urzędującego wtedy kapłana i powiesz mu: Oświadczam dziś Panu, Bogu twojemu, że dotarłem do ziemi, o której Pan przysiągł przodkom, że nam ją da.
Kapłan weźmie z twoich rąk koszyk i położy go przed ołtarzem Pana, Boga twego.
A ty wtedy wypowiesz te słowa wobec Pana, Boga swego: Mój ojciec, błądzący Aramejczyk, zszedł do Egiptu, przybył tam w niewielkiej liczbie ludzi i tam rozrósł się w ogromny, silny i liczny naród.
Egipcjanie źle się z nami obchodzili, gnębili nas i nałożyli na nas ciężkie roboty przymusowe.
Wtedy my wołaliśmy do Pana, Boga naszych ojców. Pan usłyszał nasze wołanie, spojrzał na naszą nędzę, nasz trud i nasze uciemiężenie.
Pan wyprowadził nas z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem wśród wielkiej grozy, znaków i cudów.
Zaprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj opływający w mleko i miód.
Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie. Rozłożysz je przed Panem, Bogiem swoim. Oddasz pokłon Panu, Bogu swemu,
i będziesz się cieszył razem z lewitą i obcym, który jest u ciebie, ze wszystkich dóbr, które Pan, Bóg twój, dał tobie i twojemu domowi.
Gdy w trzecim roku – roku dziesięciny – zakończysz oddawanie wszystkich dziesięcin ze zbiorów, gdy oddasz je lewicie, obcemu, sierocie i wdowie, aby jedli do syta w twoich murach,
powiesz wobec Pana, Boga swego: Wziąłem z domu to, co poświęcone, i dałem lewicie, obcemu, sierocie i wdowie, zgodnie ze wszystkimi poleceniami, jakie mi wydałeś; nie przekroczyłem ani nie zapomniałem żadnego z twoich poleceń.
Nie spożyłem tego podczas żałoby, nie wynosiłem z domu w stanie nieczystości, nie dałem nic z tego umarłemu, posłuchałem głosu Pana, Boga swego, czyniłem wszystko, co mi rozkazałeś.
Ze swego świętego mieszkania, z niebios, spojrzyj i pobłogosław Izraela, swój lud, podobnie jak i ziemię – kraj opływający w mleko i miód – którą nam dałeś, jak przysiągłeś naszym przodkom.
Dziś Pan, Bóg twój, rozkazuje ci wypełnić te prawa i nakazy. Strzeż ich, wypełniaj z całego swego serca i z całej duszy.
Dziś uzyskałeś to, że Pan ci powiedział, że będzie dla ciebie Bogiem, o ile ty będziesz chodził Jego drogami, strzegł Jego praw, poleceń i nakazów oraz słuchał Jego głosu.
A Pan uzyskał to, że ty dziś obiecałeś być ludem stanowiącym szczególną Jego własność, jak ci powiedział, abyś zachowywał wszystkie Jego polecenia.
On cię wtedy wywyższy we czci, sławie i wspaniałości ponad wszystkie narody, które uczynił, abyś był ludem świętym dla Pana, Boga twego, jak sam powiedział.
Przyniesienie pierwocin staje się okazją do opowiedzenia historii Bożego prowadzenia: od doświadczenia ucisku, przez wyzwolenie, aż po otrzymanie ziemi. Wdzięczność obejmuje zarówno słowa, jak i dar.
Zbiory i dziesięcina nie są przedstawione wyłącznie jako prywatna korzyść. Mają służyć także lewitom, przybyszom, sierotom i wdowom, aby mogli zaspokoić swoje potrzeby.
Rozdział należy do mów Mojżesza skierowanych do Izraela przed wejściem do Ziemi Obiecanej. Zawiera wskazówki dotyczące kultu i życia wspólnotowego: przynoszenia pierwszych plonów do wybranego miejsca kultu oraz przekazywania dziesięciny co trzeci rok osobom i grupom, które mogły być szczególnie zależne od wsparcia wspólnoty. Wspomnienie wyjścia z Egiptu nadaje tym praktykom znaczenie pamięci o wyzwoleniu i Bożej opiece.
Rozdział składa się z trzech części. Wersety 1–11 opisują ofiarowanie pierwocin i uroczyste wyznanie historii Izraela. Wersety 12–15 przedstawiają przekazanie dziesięciny w trzecim roku oraz deklarację, że została rozdysponowana zgodnie z poleceniem. Wersety 16–19 zamykają rozdział uroczystym potwierdzeniem zobowiązań przymierza. Powracające słowa o „dziś” podkreślają aktualność tej relacji i wynikających z niej powinności.
Rozdział ukazuje Boga jako Tego, który słyszy wołanie uciśnionych, wyprowadza ich z niewoli i daje im miejsce do życia. Pamięć o zbawczym działaniu Boga kształtuje zarówno kult, jak i codzienną troskę o innych. Szczególna przynależność Izraela do Boga wiąże się z odpowiedzialnością za posłuszeństwo i święte życie. Dary ziemi są przedstawione jako Boże błogosławieństwo, którym należy dzielić się we wspólnocie.
Rozdział przypomina, że pamięć o trudnych doświadczeniach może współistnieć z wdzięcznością za otrzymane dobro, a poczucie obfitości może prowadzić do troski o innych. Wspólnotowe świętowanie i dzielenie się mogą wzmacniać więzi oraz poczucie przynależności. Tekst ma charakter religijny i wspólnotowy, nie stanowi porady ani terapii i nie powinien służyć do unieważniania czyjegoś bólu.
Rozdział zachęca wspólnotę do pamiętania o źródłach otrzymanego dobra i do wyrażania wdzięczności w konkretnych działaniach. Przypomina też, by planować dzielenie się zasobami i uwzględniać osoby, które mogą potrzebować wsparcia. Wierność wartościom wiary obejmuje zarówno praktyki religijne, jak i codzienną troskę o ludzi.
Pierwociny były znakiem wdzięczności za ziemię i jej plony. Ich ofiarowaniu towarzyszyło wyznanie historii o Bożym prowadzeniu i wyzwoleniu.
Zgodnie z rozdziałem mieli z niej korzystać lewita, przybysz, sierota i wdowa. Celem było to, aby mogli jeść do syta.
Bóg uznaje Izraela za swój szczególny lud, a Izrael zobowiązuje się chodzić Bożymi drogami, zachowywać Jego polecenia i słuchać Jego głosu.
W wyznaniu Izraela nie pominięto ucisku ani wołania o pomoc. Pamięć o cierpieniu pozostaje częścią tej historii, a zarazem pojawia się w niej obraz Boga, który słyszy i prowadzi ku życiu. Radość ze zbiorów jest dzielona z innymi, nie odrywa się więc od współczucia.
Rozdział łączy przepisy o ofiarowaniu plonów i dziesięcinie z krótkim wyznaniem wiary. Opowieść o drodze Izraela nadaje tym praktykom sens: dary ziemi są odczytywane jako odpowiedź na Boże wyzwolenie i obietnicę. Końcowe wersety ujmują przymierze jako więź obejmującą zarówno Boże zobowiązanie wobec ludu, jak i zobowiązanie ludu do posłuszeństwa.
W tym rozdziale wdzięczność ma wymiar praktyczny. Pierwsza część plonów zostaje przyniesiona jako dar, a część zasobów trafia do osób, które mogą potrzebować wsparcia. Tekst przedstawia troskę o wspólnotę jako część wiernego korzystania z tego, co zostało otrzymane.
Izrael ma rozpoznawać swoją historię jako drogę prowadzoną przez Boga: od małego początku, przez niewolę, po życie w otrzymanej ziemi. Przynależność do Boga nie jest tu jedynie nazwą, lecz powołaniem do życia zgodnego z Jego drogami. Pamięć, uwielbienie i odpowiedzialność tworzą jedną duchową całość.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.