Księga Powtórzonego Prawa 27:1
Mojżesz razem ze starszymi Izraela wydał taki nakaz: Zachowajcie całe to Prawo, które ja wam dziś ogłaszam.
Księga Powtórzonego Prawa 27: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 26 | Biblia BibleGuided — Polski
Mojżesz razem ze starszymi Izraela wydał taki nakaz: Zachowajcie całe to Prawo, które ja wam dziś ogłaszam.
A po przejściu Jordanu do ziemi, którą daje ci Pan, twój Bóg, postawisz wielkie kamienie i pobielisz je wapnem.
Wypiszesz wszystkie słowa tego Prawa po przejściu, aby wkroczyć do ziemi, którą wam daje Pan, twój Bóg – ziemi opływającej w mleko i miód – jak wam przyrzekł Pan, Bóg waszych ojców.
Gdy przejdziecie Jordan, postawicie te kamienie na górze Ebal, jak ja wam dziś nakazuję, i pobielicie je wapnem.
I postawicie tam ołtarz ku czci Pana, swojego Boga, ołtarz z kamieni, których nie obrabiało żelazo.
Z nieciosanych kamieni zbudujecie ten ołtarz dla Pana, swojego Boga, i złożycie na nim ofiary całopalne ku czci Pana, swojego Boga.
Jemu złożycie też ofiary biesiadne, spożyjecie je na miejscu i będziecie się cieszyć wobec Pana, swojego Boga.
Na kamieniach wypiszecie wszystkie słowa tego Prawa. Wyryjcie je dobrze!
Potem Mojżesz i kapłani-lewici powiedzieli do całego Izraela te słowa: Zamilknij, Izraelu, i słuchaj, dzisiaj stałeś się narodem Pana, swojego Boga.
Będziesz słuchał głosu Pana, swojego Boga, i wypełniał Jego polecenia i prawa, które ja ci dzisiaj daję.
Tego samego dnia Mojżesz wydał ludowi takie polecenie:
Gdy przekroczycie Jordan, staną na górze Garizim, by błogosławić lud: Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Józef i Beniamin.
A na górze Ebal staną, by przeklinać: Ruben, Gad, Aser, Zabulon, Dan i Neftali.
Lewici zabiorą głos i zawołają do całego Izraela:
Przeklęty każdy, kto wykona posąg rzeźbiony lub z lanego metalu – rzecz obrzydliwą dla Pana, dzieło rąk rzemieślnika – i postawi w ukrytym miejscu. A w odpowiedzi cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto gardzi swoim ojcem lub matką. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto przesuwa miedzę swojego bliźniego. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto sprawia, że niewidomy błądzi na drodze. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto łamie prawo obcokrajowca, sieroty i wdowy. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto obcuje cieleśnie z żoną swojego ojca, ponieważ odkrywa brzeg płaszcza swojego ojca. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto obcuje cieleśnie z jakimkolwiek zwierzęciem. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto obcuje cieleśnie ze swoją siostrą, córką swojego ojca albo córką swojej matki. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto obcuje tak ze swoją teściową. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto w ukryciu wymierzy bliźniemu śmiertelny cios. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto bierze podarunek, by rozlać krew niewinnego. A cały lud powie: Amen.
Przeklęty, kto nie trzyma się nakazów tego Prawa i nie wypełnia ich. A cały lud powie: Amen.
Zapisanie słów Prawa na kamieniach sprawia, że są one publicznym i trwałym świadectwem zobowiązań Izraela wobec Boga.
Mojżesz i lewici zwracają się do Izraela jako wspólnoty, która ma słuchać Boga i uznawać Jego Prawo. Odpowiedź „Amen” wyraża publiczne przyjęcie tych zobowiązań.
Rozdział przedstawia ołtarz, ofiary i wspólną radość przed Bogiem, a zaraz potem wymienia konkretne czyny, które naruszają Jego wolę. Oddawanie czci Bogu nie jest oddzielone od traktowania innych ludzi.
Prawo potępia wykorzystywanie niewidomego, łamanie praw obcego przybysza, sieroty i wdowy, naruszanie cudzej własności oraz odbieranie życia niewinnemu.
Ustawienie plemion na Garizim i Ebal tworzy uroczystą scenę publicznego odnowienia przymierza. W tym rozdziale wybrzmiewa przede wszystkim lista przekleństw, odnosząca się do różnych postaci niewierności i krzywdy.
Rozdział należy do mów Mojżesza skierowanych do Izraela przed wejściem do Ziemi Obiecanej. Opisana ceremonia ma odbyć się po przekroczeniu Jordanu, na górach Garizim i Ebal. W starożytnym Izraelu kamienne inskrypcje, ołtarze, ofiary i publiczne odpowiedzi wspólnoty mogły służyć jako widzialne znaki zobowiązań religijnych i społecznych. Rozdział wskazuje też na szczególne obowiązki wobec obcego przybysza, sieroty i wdowy, a więc osób szczególnie narażonych na niesprawiedliwość.
Rozdział składa się z trzech części: nakazu zapisania Prawa i zbudowania ołtarza (wersety 1–8), wezwania do słuchania Boga oraz ustawienia plemion na dwóch górach (wersety 9–13), a następnie litanii przekleństw wypowiadanych przez lewitów i potwierdzanych przez lud (wersety 14–26). Powtarzająca się formuła „Przeklęty, kto…” nadaje ostatniej części rytm uroczystej deklaracji, a odpowiedź „Amen” podkreśla wspólnotowy charakter przymierza.
Księga Powtórzonego Prawa 27 przedstawia przymierze jako publiczną i wspólnotową odpowiedź na Boże prowadzenie. Ziemia jest darem Boga, a lud odpowiada na ten dar słuchaniem i posłuszeństwem. Ołtarz z nieciosanych kamieni oraz ofiary kierują uwagę ku czci należnej Bogu, podczas gdy lista przekleństw pokazuje, że wierność przymierzu obejmuje także sprawiedliwe traktowanie innych. Rozdział nie pozwala sprowadzić religii do samych obrzędów ani sprawiedliwości do prywatnych przekonań. Jego litanię należy czytać w kontekście starożytnego przymierza, a nie jako podstawę do ogłaszania, że cierpienie konkretnej osoby jest karą Boga.
Rozdział mocno podkreśla odpowiedzialność za czyny, ochronę osób bezbronnych i rolę wspólnoty w uznawaniu dobra oraz zła. Dla współczesnego czytelnika może być źródłem refleksji nad sprawiedliwością i bezpieczeństwem, ale jego surowy język może też budzić lęk, zwłaszcza u osób zmagających się z religijnym poczuciem winy lub doświadczeniem przemocy. Warto odróżniać opis przymierza Izraela od pochopnego stosowania jego formuł do osądzania współczesnych osób. Ten tekst nie zastępuje wsparcia duszpasterskiego ani pomocy specjalisty w sytuacji krzywdy lub cierpienia.
Rozdział zachęca wspólnoty do traktowania sprawiedliwości jako części wierności Bogu. W praktyce oznacza to jasne zasady chroniące osoby narażone na krzywdę, uczciwe postępowanie w sporach oraz odmowę udziału w przemocy i przekupstwie. Powtarzana odpowiedź „Amen” przypomina, że publiczne uznanie dobra wiąże się z odpowiedzialnością za codzienne wybory.
Kamienie miały stanowić widzialne, trwałe świadectwo Prawa w ziemi, do której wchodził Izrael. Polecenie, by wyryć słowa wyraźnie, podkreśla ich publiczne znaczenie dla całej wspólnoty.
Miały być miejscem uroczystej ceremonii po przekroczeniu Jordanu. Część plemion stawała na Garizim, a część na Ebal, zaś lewici ogłaszali słowa, na które lud odpowiadał „Amen”.
Jest to publiczne potwierdzenie słów lewitów i uznanie odpowiedzialności wspólnoty za wierność przymierzu.
Wymienione osoby były szczególnie narażone na niesprawiedliwe traktowanie. Rozdział pokazuje, że naruszanie ich praw jest poważnym wykroczeniem wobec Boga i wspólnoty.
Nie. Rozdział ogłasza konsekwencje określonych naruszeń przymierza Izraela. Nie daje podstaw do uznawania cierpienia konkretnej osoby za dowód jej winy lub Bożego przekleństwa.
Surowe słowa tego rozdziału mogą poruszać i niepokoić, zwłaszcza gdy ktoś zna doświadczenie krzywdy lub religijnego lęku. Warto zauważyć, że tekst wyraźnie staje po stronie osób narażonych na wykorzystanie i niesprawiedliwość. Nie należy używać jego ostrzeżeń, by obciążać winą tych, którzy sami zostali skrzywdzeni.
Rozdział łączy rytuał zawarcia przymierza z konkretnymi normami społecznymi. Zapis Prawa na kamieniach, ustawienie plemion na dwóch górach i odpowiedź „Amen” tworzą publiczną ceremonię, a lista przekleństw obejmuje zarówno praktyki religijne, jak i naruszenia praw innych ludzi. Wersety 12–13 podają podział plemion, lecz nie rozwijają osobno treści błogosławieństw.
Lista przewinień przekłada wierność na sprawdzalne postępowanie: uczciwość wobec sąsiadów, troskę o osoby bezbronne i odmowę udziału w przemocy czy przekupstwie. Odpowiedź całego ludu przypomina, że wspólnota bierze odpowiedzialność za normy, które publicznie uznaje.
Obraz słów Prawa zapisanych na kamieniu wskazuje na pamięć, która ma przetrwać chwilę uroczystej deklaracji. Przymierze obejmuje całe życie: oddawanie czci Bogu oraz sposób odnoszenia się do drugiego człowieka. Wspólnotowe „Amen” jest znakiem, że odpowiedź na Boże wezwanie nie należy wyłącznie do jednostki.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.