Księga Powtórzonego Prawa 26:16 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz wskazuje tu dwa powody, które mają umocnić wszystkie te nakazy. Po pierwsze, pochodziły one od samego Boga, a nie z mądrości Mojżesza ani z jego własnej władzy. Ustanowiła je nieskończona mądrość, a moc Króla królów nadała im moc obowiązującą. „Pan, twój Bóg, nakazuje ci” — dlatego obowiązek i wdzięczność zobowiązują do posłuszeństwa, a nieposłuszeństwo jest niebezpieczne.

To prawa Boga, więc trzeba ich przestrzegać, bo właśnie po to zostały dane. Należy je wypełniać, a nie podważać ani przed nimi się cofać. Nie wolno też robić tego niedbale ani obłudnie, lecz z całego serca i z całej duszy.

Po drugie, przymierze z Bogiem zobowiązywało ich do przestrzegania tych nakazów. Mojżesz wskazuje nie tylko na władzę Boga nad nimi, lecz także na Jego prawo do nich oraz na bliską więź, jaka ich z Nim łączyła. Przymierze jest więzią łączącą obie strony i wymaga posłuszeństwa od każdej z nich. Izraelici już wyznali, że Pan, Jahwe, jest ich Bogiem, władcą i królem. Był ich Bogiem z racji przysługującego Mu prawa, a także na mocy ich własnej zgody.

Uczynili to ogólnie, słuchając Jego słowa i postępując zgodnie z nim, a wcześniej zrobili to otwarcie na górze Synaj (Księga Wyjścia 24). Mieli ponowić to zobowiązanie, zanim ruszą dalej (Księga Powtórzonego Prawa 29:1). Zobowiązanie to wiąże nas i nakazuje przestrzegać Bożych ustaw i przykazań, ponieważ złożyliśmy obietnicę i jesteśmy winni lojalność naszemu suwerenowi. Jeśli uznajemy Pana za naszego Boga, a zarazem lekceważymy Jego przykazania, sprzeniewierzamy się obietnicy i znieważamy nasze najpoważniejsze zobowiązanie.

Bóg również musi dochować swojej części przymierza i urzeczywistnić jego cel. Pan publicznie uznał ich za swój szczególny lud, za swoją szczególną własność, zgodnie z obietnicą. Należało rozumieć tę obietnicę w pełnym, właściwym sensie. Posłuszeństwo było warunkiem otrzymania i zachowania tego przywileju, bo nieposłuszeństwo prowadziłoby do odrzucenia. Było też głównym powodem, dla którego Bóg w ogóle obdarzył ich tym przywilejem.

Uznał ich za swój lud, aby przestrzegali Jego przykazań i mieli najlepsze wskazówki oraz zachętę do życia religijnego. Podobnie zostaliśmy wybrani do posłuszeństwa (Pierwszy List Piotra 1:2). Zostaliśmy wybrani, aby być świętymi, oczyszczonymi i przeznaczonymi dla Boga (List do Efezjan 1:4). Zostaliśmy oczyszczeni jako szczególny lud, aby nie tylko czynić dobre dzieła, lecz także gorliwie je podejmować (List do Tytusa 2:14).

Mówi się tu, że Bóg obrał sobie dwa cele, czyniąc ich swoim szczególnym ludem: chciał ich wywyższyć, a drogą do tego miało być uświęcenie. Świętość jest prawdziwym zaszczytem i jedyną drogą do trwałego uznania. Największym zaszczytem, jaki możemy mieć na tym świecie, jest wejście w przymierze z Bogiem i służenie Mu.

Mieli być przedmiotem chwały, ponieważ Bóg miał ich przyjąć, a to jest prawdziwe uznanie (List do Rzymian 2:29). Ich przyjaciele mieli ich podziwiać (Księga Sofoniasza 3:19–20). Mieli też cieszyć się sławą, którą niektórzy rozumieją jako trwałe i nieprzemijające uznanie — imię, które nie zostanie wymazane. Mieli być otoczeni czcią, a także korzystać z wszelkich korzyści materialnych i politycznych, które czyniłyby ich potężniejszymi od okolicznych narodów (Księga Jeremiasza 13:11).

Bóg zamierzył również, aby byli ludem świętym: oddzielonym dla Niego, poświęconym Mu i stale zaangażowanym w Jego służbę. Taki był cel, dla którego uczynił ich swoim ludem. Gdyby więc nie przestrzegali Jego przykazań, całą tę łaskę otrzymaliby na próżno.