Księga Powtórzonego Prawa 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw mamy tu dobry uczynek, który Bóg nakazał im spełniać: każdego roku mieli przynosić Mu kosz pierwocin (Księga Powtórzonego Prawa 26:1-2). Oprócz snopa pierwocin składanego w ofierze za cały kraj dzień po święcie Paschy (Księga Kapłańska 23:10), każdy miał przynieść kosz pierwocin w Święto Tygodni, gdy kończyły się żniwa. Dlatego nazywano je Świętem Pierwocin (Księga Wyjścia 34:22), a obchodzono je wraz z dobrowolnymi darami (Księga Powtórzonego Prawa 16:10).

Żydzi twierdzili, że jeśli pierwocin nie przyniesiono w tym czasie, można je było przynieść później, aż do zimy. Gdy ktoś wchodził na swoje pole lub do swojej winnicy i widział, że owoce zaczynają dojrzewać, miał wybrać najwcześniejsze i najlepsze z nich na pierwociny. Wśród nich były pszenica, jęczmień, winogrona, figi, granaty, oliwki i daktyle. Część każdego rodzaju wkładano do tego samego kosza, przekładając je liśćmi, a następnie przynoszono Bogu do miejsca, które On wybrał.

Z tego prawa możemy wyciągnąć kilka wniosków. Powinniśmy uznawać Boga za dawcę wszystkich dobrych rzeczy, które wspierają nas i przynoszą nam pociechę w codziennym życiu, oraz czcić Go, dzieląc się nimi. Powinniśmy też wyrzekać się własnych zachcianek. Najbardziej pragniemy pierwszych dojrzałych owoców, a osoby wybredne chcą spróbować każdego z nich, gdy tylko się pojawi. Nakazując, by te owoce odłożyć dla Niego, Bóg uczył ich stawiać Jego cześć ponad własnymi pragnieniami i przyjemnościami.

Uczymy się również, by dawać Bogu to, co pierwsze i najlepsze, bo wierzymy, że On sam jest pierwszy i najlepszy ze wszystkich. Ci, którzy oddają Bogu swoją młodość i najlepsze lata życia, przynoszą Mu pierwociny, a takie dary są Mu miłe. „Pamiętam życzliwość twojej młodości”.

Po drugie, Bóg podsunął im odpowiednie słowa, które miały towarzyszyć temu obrzędowi, tak aby jego znaczenie było jasne, a sama służba rozumna. Zanim składający dar wręczył kosz kapłanowi, miał zacząć mówić. Następnie, gdy kapłan postawił kosz przed ołtarzem, składający dar miał kontynuować swoje wyznanie, składając je Bogu, wielkiemu właścicielowi ziemi (Księga Powtórzonego Prawa 26:3-4).

Najpierw miał w pełni potwierdzić, że Bóg dał im tę dobrą ziemię (Księga Powtórzonego Prawa 26:3). Miał powiedzieć w istocie: „Po czterdziestu latach wędrówki przychodzę teraz do kraju, który Pan przysiągł nam dać”. Słowa te szczególnie pasowały do czasu, gdy Izraelici po raz pierwszy weszli do Kanaanu, choć później zapewne używano nieco innej formuły. Gdy Bóg dotrzymuje obietnic, oczekuje, że to uznamy, aby Jego wierność została uhonorowana. Przypomina to zwrot dokumentu potwierdzającego zobowiązanie, jak wtedy, gdy Salomon powiedział: „Nie zawiodło ani jedno słowo z Jego dobrej obietnicy” (1 Księga Królewska 8:56). Codzienne dobra przynoszą nam więcej radości, gdy widzimy, że pochodzą z Bożej obietnicy.

Mieli też pamiętać o skromnych początkach swojego narodu i otwarcie je uznawać. Choć stali się wielkim ludem, ich początki były bardzo niepozorne. To publiczne wyznanie miało być przekazywane przez wszystkie pokolenia ich wspólnoty, aby nie pysznili się swoimi przywilejami, lecz zawsze dziękowali Bogu, który w swojej łasce wybrał ich, gdy znajdowali się w niskim położeniu, i wywyższył ich. W tym celu mieli wyznać dwie rzeczy.

Po pierwsze, mieli przyznać, jak nisko stał ich wspólny przodek: „Mój ojciec był błąkającym się Aramejczykiem” (Księga Powtórzonego Prawa 26:5). Jakub został nazwany Aramejczykiem, ponieważ przez dwadzieścia lat mieszkał w Paddan-Aram, stamtąd pochodziły jego żony i tam urodziły się wszystkie jego dzieci oprócz Beniamina. Słowa te mogły odnosić się do samego Jakuba albo do syna Jakuba, przodka danego plemienia. Tak czy inaczej, ojciec i jego synowie nieraz byli bliscy zagłady z powodu surowości Labana, gniewu Ezawa oraz głodu w kraju, który zmusił ich do zejścia do Egiptu. „Laban Aramejczyk usiłował zgubić mojego ojca” — czytamy w przekładzie chaldejskim, a przekład arabski mówi, że niemal go zgubił.

Po drugie, mieli przyznać, jak nędzny był los narodu w jego początkach. Przez długi czas mieszkali w Egipcie jako cudzoziemcy i służyli tam jako niewolnicy (Księga Powtórzonego Prawa 26:6). Ponieważ ich przodkowie pochodzili z innego kraju, nie mogli powoływać się na prawo do Kanaanu wynikające z długiego zamieszkiwania tej ziemi. W Egipcie byli biedni, pogardzani i uciskani. Dlatego choć teraz byli bogaci i silni, nie mieli powodu do pychy, polegania na własnych siłach ani zapominania o Bogu.

Mieli też dziękować Bogu za Jego wielką dobroć, okazaną nie tylko im samym, lecz całemu Izraelowi. Najpierw mieli dziękować Mu za wyprowadzenie ich z Egiptu (Księga Powtórzonego Prawa 26:7-8). Przedstawiono to jako akt współczucia, bo Bóg dostrzegł ich niedolę, oraz jako akt mocy, bo wyprowadził ich potężną ręką. Było to wielkie ocalenie, o którym należało pamiętać zawsze, a szczególnie przy tej okazji. Nie mieli powodu żałować Bogu kosza pierwocin, skoro ocalił ich od wyrabiania cegieł dla okrutnych panów.

Mieli też dziękować Bogu za osiedlenie ich w Kanaanie: „Dał nam tę ziemię” (Księga Powtórzonego Prawa 26:9). Składający dar miał dziękować nie tylko za swoją część, lecz także za całą ziemię należącą do Izraela. Miał dziękować Bogu nie tylko za tegoroczne plony, ale też za ziemię, która je wydała. Bóg łaskawie dał ją ich przodkom, a potem przekazał ich dzieciom.

Radość z własnych dóbr powinna prowadzić nas do wdzięczności Bogu za pokój i dostatek, z których wszyscy korzystamy. Dziękując za obecne dobrodziejstwa, powinniśmy też wysławiać Go za minione łaski, które pamiętamy, oraz za te, na które z nadzieją czekamy.

Na koniec składający dar miał ofiarować Bogu kosz pierwocin (Księga Powtórzonego Prawa 26:10). Mówił w istocie: „Przyniosłem pierwociny ziemi jako niewielką zapłatę, jak czynsz za ziemię, którą mi dałeś”. Wszystko, co dajemy Bogu, jest w rzeczywistości Jego własnym darem, który do Niego wraca (1 Księga Kronik 29:14). Skoro tak wiele od Niego otrzymujemy, powinniśmy starannie rozważyć, co Mu oddamy. Kosz stawiano przed Bogiem, a kapłani, przyjmując dary w Jego imieniu, otrzymywali pierwociny jako część utrzymania i zapłatę za swoją służbę (Księga Liczb 18:12).

Po zakończeniu obrzędu składający dar miał zrobić dwie rzeczy. Po pierwsze, miał oddać chwałę Bogu: „Będziesz oddawał pokłon Panu, Bogu swemu”. Pierwociny nie były przyjmowane, jeśli nie towarzyszyło im oddawanie czci. Bóg szuka serca pokornego, pełnego czci i wdzięczności. Bez tego nic, co włożymy do kosza, nie ma znaczenia. Gdyby ktoś oddał wszystko, co posiada, tylko po to, by uniknąć tego obowiązku, taki dar zostałby całkowicie odrzucony.

Po drugie, składający dar miał wraz z rodziną cieszyć się tym, co otrzymał: „Będziesz się radował każdym dobrem” (Księga Powtórzonego Prawa 26:11). Bóg chce, abyśmy radośnie uczestniczyli nie tylko we wspólnym oddawaniu Mu czci, lecz także w codziennym korzystaniu z Jego darów.

Każde dobro, które daje nam Bóg, powinniśmy wykorzystywać jak najlepiej i czerpać z niego pociechę. Zarazem powinniśmy pamiętać, że każde źródło pociechy ma swój początek w Bogu, źródle wszelkiej pociechy i pokrzepienia.