Księga Powtórzonego Prawa 26:12 – znaczenie i zastosowanie

O sposobie wykorzystania dziesięciny w trzecim roku przepisy zostały już wcześniej podane (Księga Powtórzonego Prawa 14:28–29). W dwóch pozostałych latach druga dziesięcina służyła na szczególne święta. W trzecim roku miała jednak pozostać w domu i zostać przeznaczona na wyżywienie ubogich. Ponieważ odbywało się to bez bezpośredniego nadzoru kapłanów, a ludziom powierzano obowiązek uczciwego postępowania, prawo nakazywało im, by podczas następnego święta przed Panem zaświadczyli, jakby składali przysięgę, że wiernie wypełnili swój obowiązek i dochowali powierzonego im zaufania.

Mieli złożyć w tej sprawie uroczyste oświadczenie (Księga Powtórzonego Prawa 26:13–14). Najpierw mieli powiedzieć, że nie zatrzymali niczego, co było poświęcone Bogu: „Wyniosłem to z mojego domu” — mieli mówić — „i nic z tego tam nie zostało, poza tym, co należy do mnie”. Następnie mieli oświadczyć, że ubodzy — zwłaszcza ubodzy słudzy świątyni, przybysze z obcych krajów i wdowy — otrzymali swoją część zgodnie z Bożym nakazem. Słusznie jest, by Bóg, który w swojej opatrzności daje nam wszystko, kierował również przez swoje prawo tym, jak z tego korzystamy. Choć nie obowiązują nas już tak szczegółowe przepisy dotyczące dawania, jak obowiązywały ich, nadal mamy ogólny nakaz, by z tego, co posiadamy, wspierać potrzebujących. Dopiero wtedy nasze dobra są dla nas naprawdę wolne od winy. Możemy cieszyć się tym, co dał nam Bóg, dopiero gdy oddamy Mu z tego to, co Mu się należy. Nie wolno było złamać tego nakazu nawet pod pretekstem, że się o nim zapomniało (Księga Powtórzonego Prawa 26:13).

Po trzecie, mieli oświadczyć, że nie wykorzystali żadnej części dziesięciny do zwykłych lub niewłaściwych celów. Prawdopodobnie chodzi tu o dziesięcinę z dwóch pozostałych lat, którą właściciele mogli sami spożywać. Mieli najpierw zapewnić, że nie jedli jej w czasie żałoby, ponieważ żałoba po zmarłym często powodowała rytualną nieczystość, ani w przygnębieniu, jak ludzie pogrążeni w smutku. Następnie mieli oświadczyć, że nie przeznaczyli jej niewłaściwie na cele świeckie, bo nie była im do tego przeznaczona. Po trzecie, mieli zapewnić, że nie składali jej w ofierze za zmarłych — ani po to, by oddać cześć martwym bożkom, ani w nadziei, że pomogą zmarłym bliskim. Wymóg składania takiego publicznego oświadczenia co trzy lata miał skłaniać ich do uczciwego postępowania, bo wiedzieli, że później będą musieli zdać z niego sprawę. Mądrze jest zawsze zachowywać czyste sumienie, by móc stanąć przed Bogiem bez wstydu, gdy przyjdzie czas rozliczenia. Żydzi twierdzili, że to oświadczenie o uczciwości należało wypowiadać cicho, ponieważ mogło zabrzmieć jak chwalenie się, podczas gdy wcześniejsze wyznanie Bożej dobroci należało wypowiadać głośno, na Jego chwałę. Kto nie mógł szczerze złożyć tego oświadczenia, miał przynieść ofiarę zadośćuczynienia (Księga Kapłańska 5:15).

Do tego uroczystego oświadczenia mieli dodać również uroczystą modlitwę (Księga Powtórzonego Prawa 26:15). Modlitwa ta była przeznaczona nie tylko dla nich samych, lecz także dla całego ludu Bożego, Izraela, ponieważ gdy cały naród żyje w pokoju i dobrobycie, każdy ma w tym swój udział. Uczmy się z tego modlić, mając na uwadze dobro wspólne, i prosić Boga o błogosławieństwo dla naszej ziemi i narodu, dla naszego angielskiego Izraela oraz dla całego Kościoła, o którym mamy pamiętać w modlitwie jako o Izraelu Bożym (List do Galatów 6:16). Modlitwa ta uczy nas zwracać się ku Bogu, który mieszka w świętym miejscu, a stąd rozumieć, że w Jego domu ma panować świętość i że ci, którzy są blisko Niego, będą Go czcić. Uczy nas również polegać na Bożej przychylności i troskliwej uwadze, które wystarczą, by obdarzyć szczęściem nas i nasz lud. Powinniśmy też uznawać za wielką łaskę to, że Bóg w ogóle zwraca uwagę na tak liczny i szanowany lud jak Izrael. To prawdziwe spojrzenie z miłosierdziem. Mamy żarliwie prosić Boga, by błogosławił swój lud, Izraela, oraz ziemię, którą mu dał. Jak ziemia mogłaby wydawać plony i jak moglibyśmy się nimi cieszyć, gdyby Bóg, nasz Bóg, nie udzielił nam wraz z nimi swojego błogosławieństwa? (Księga Psalmów 67:6)