List do Kolosan 3:25 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Kolosan 3:25 czytamy: „Kto bowiem popełnia bezprawie, poniesie skutki popełnionego bezprawia; a u Niego nie ma względu na osoby.” W tych słowach słychać coś bardzo osobistego. Ktoś, kto wyrządził krzywdę, często chowa się za pozycją, wiekiem albo przekonaniem, że „wszyscy tak robią”. Osoba skrzywdzona bywa z kolei przekonana, że jej ból nie ma wagi, bo jest zbyt słaba albo zbyt daleko od władzy. Apostoł zatrzymuje się przy samym czynie i przy tym, kto go popełnia, a nie przy tym, jakie miejsce zajmuje w świecie. Tekst nie opisuje sądu w szczegółach i nie mówi, jak wyglądają poszczególne skutki. Mówi o pewności, że bezprawie ma swoje konsekwencje, oraz o tym, że przed Bogiem nie ma osób uprzywilejowanych. Dla kogoś, kto dźwiga cudzą winę, to zdanie bywa głębokim pocieszeniem, bo Bóg widzi to, czego nie dostrzegli ludzie wokół. Dla kogoś, kto sam zawinił, jest ono przypomnieniem, że nikt nie zostaje zwolniony z prawdy o własnych czynach, nawet jeśli otoczenie przymyka na nie oko. Ta prawda nie zna wyjątków dla tych, którzy wydają się najpewniejsi siebie, ani dla tych, którzy wydają się najmniejsi. Właśnie w tym tkwi jej spokój, bo Bóg nie waży ludzi według ich pozycji.

Werset 25 brzmi jak ostrzeżenie, ale jego siła staje się wyraźniejsza w kontekście. Bezpośrednio wcześniej List do Kolosan 3:22–24 mówi do niewolników o pracy wykonywanej szczerze, jak dla Chrystusa. Nie znaczy to, że Paweł uznaje niewolnictwo za sprawiedliwe. Wskazuje raczej, że nawet w sytuacji podporządkowania ziemski pan nie jest najwyższą instancją oceny. „U Niego nie ma względu na osoby” podważa przekonanie, że pozycja społeczna, władza czy status mogą osłonić człowieka przed Bożą sprawiedliwością. Werset nie mówi, że każde cierpienie jest karą za osobisty grzech ani że życie działa według prostego rachunku: dobry czyn przynosi natychmiastową nagrodę, zły — natychmiastową karę. Mówi, że bezprawie nie przestaje być bezprawiem dlatego, że popełnia je ktoś wpływowy. To ważne także wobec kolejnego wezwania, skierowanego do panów, by postępowali wobec niewolników sprawiedliwie i słusznie. Wspólnym mianownikiem jest odpowiedzialność przed Chrystusem. Jego sąd nie kopiuje ludzkich hierarchii: nikt nie ma przywileju, który unieważniałby moralną wagę czynów.

Ten werset jest krótki, ale bardzo konkretny: „Kto bowiem popełnia bezprawie, poniesie skutki popełnionego bezprawia; a u Niego nie ma względu na osoby”. Bezprawie ma swoją cenę. W poprzednich wersetach List mówi do niewolników i panów, ale werset 25 używa ogólnego słowa „kto”. Dotyczy więc każdego, kto czyni zło, niezależnie od swojej pozycji. Werset nie mówi, kiedy i w jaki sposób skutki nadejdą, więc nie jest obietnicą szybkiego wyrównania rachunków. Najmocniejsze w tym zdaniu jest jednak słowo „względu”. U Boga nie liczy się wysoka pozycja, wpływy ani dobra opinia. Dla pracownika pod nadzorem i dla człowieka z władzą miara jest ta sama. Łączy się to z wersetem 24, gdzie pracę wykonuje się jak dla Pana. Ten, kto został pokrzywdzony, nie musi sam wymierzać sprawiedliwości. Ta sprawa należy do Boga, który widzi więcej niż ludzie. Pozycja nie daje nikomu ochrony przed skutkami zła. To mocna myśl dla każdego, kto pracuje uczciwie, gdy nikt nie patrzy.

Zdanie o bezprawiu i braku względu na osoby domyka napomnienie skierowane do niewolników, którzy mają służyć szczerze, a nie tylko wtedy, gdy patrzą na nich ludzie. Nie jest obietnicą, że każdy doczesny rachunek zostanie wyrównany w sposób widoczny ani że krzywda spotyka wyłącznie winnych. Przypomina, że ostateczny osąd należy do Boga, który nie daje się zwieść pozycją ani pozorami. W tym rozdziale praca zostaje umieszczona w perspektywie Chrystusa i wiecznego dziedzictwa. To nadaje wagę codziennym czynom, także tym, których nikt nie zauważa. Zarazem słowa o skutkach bezprawia odbierają uprzywilejowanym złudzenie, że ich status ochroni ich przed sprawiedliwością. Bezpośredni kontekst mówi o nierównej relacji panów i niewolników, więc nie wolno wygładzać tego ciężaru ani używać wersetu, by usprawiedliwiać wyzysk. Obrazem tej prawdy może być waga, na której nie liczy się nazwisko ani urząd. Przed Bogiem liczy się prawda czynu. Nadzieja na wieczne dziedzictwo nie unieważnia odpowiedzialności; pozwala widzieć ją w świetle Pana, któremu służba i sprawiedliwość należą się naprawdę.