List do Kolosan 3:17 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Kolosan 3:17 ten werset obejmuje wszystko, co wychodzi z człowieka: słowo i czyn, to, co wypowiedziane wprost, i to, co zrobione bez świadków. Autor listu nie oczekuje tu wzniosłych gestów w każdej chwili. Mówi raczej o tym, w czyim imieniu działamy i za co dziękujemy. Tu emocje mają swoje miejsce. Gniew, zmęczenie czy smutek często wypływają na zewnątrz w słowach albo w czynach, zanim zdążymy je nazwać. Werset nie każe udawać, że tych chwil nie ma. Wprowadza do nich imię Pana Jezusa, a wdzięczność ustawia całość w innym świetle. Można sobie wyobrazić, że ostre słowo wypowiedziane w domu zostaje później zaniesione przed Boga, wraz z wdzięcznością za to, co w tej rozmowie jednak się udało. Warto zauważyć, że dziękczynienie nie czeka na idealny dzień. Jest sposobem, w jaki zwykłe sprawy zyskują kierunek, także te najtrudniejsze. Dziękując Bogu przez Chrystusa, nie musimy najpierw udawać, że wszystko jest w porządku, i to daje oddech zwykłym, niedoskonałym dniom. W tym wersecie najbardziej uderza to, że wdzięczność i imię Chrystusa obejmują codzienność, a nie tylko chwile udane.

Paweł obejmuje słowami „wszystko, cokolwiek robicie słowem lub czynem” całe codzienne życie, nie tylko modlitwę czy zgromadzenie wspólnoty. „W imię Pana Jezusa” oznacza działanie jako Jego uczniowie: w zgodzie z Jego autorytetem i charakterem. Nie chodzi więc o dodanie religijnej formuły do dowolnego postępowania. Sposób mówienia i działania ma odpowiadać Temu, do kogo należy życie wierzących. Werset domyka myśl rozwijaną w poprzednich słowach: pokój Chrystusa ma rządzić sercami, Słowo Chrystusa ma mieszkać we wspólnocie, a wdzięczność ma przenikać jej życie. Dziękowanie Bogu Ojcu przez Jezusa nie jest osobnym gestem dołączonym do pracy czy rozmowy. Wyraża świadomość, że życie uczniów jest związane z Chrystusem i zwrócone ku Bogu. To wezwanie nadaje zwyczajnym decyzjom wymiar wiary. Uczciwa odpowiedź w trudnej rozmowie albo praca wykonana bez lekceważenia innych mogą świadczyć o tej samej przynależności co śpiew wspólnoty. Miarą nie jest religijne brzmienie słów, lecz to, czy słowa i czyny rzeczywiście noszą imię Jezusa.

Ten werset zamyka fragment o nowym życiu w Chrystusie i niczego nie wyłącza spod jego światła. Słowa i czyny stoją tu obok siebie. Apostoł nie dzieli dnia na część dla Boga i część dla spraw przyziemnych. Codzienność składa się z drobnych rzeczy. Ktoś odpowiada na trudny mail od przełożonego, ktoś rozlicza domowy budżet, ktoś cierpliwie tłumaczy dziecku, dlaczego trzeba odłożyć telefon. Każdy z tych gestów może zostać uczyniony „w imię Pana Jezusa”, czyli z Jego autorytetem i dla Jego chwały. Ta formuła nie wymaga wzniosłych słów. Wystarcza szczere przyjęcie Chrystusa w zwykłej sprawie. Kontekst wcześniejszych wersetów pokazuje, jak to wygląda w praktyce. Słowo Chrystusa ma przebywać w sercach z całym swym bogactwem, a pokój Chrystusowy ma rządzić sercem, a wierzący mają być wdzięczni. Wiersz 17 zbiera te obrazy w jedną miarę. W Liście do Kolosan 3:17 dziękczynienie nie jest dodatkiem na koniec dnia, lecz sposobem, w jaki dzień zostaje oddany Bogu przez Chrystusa. Dzięki temu codzienna praca może nabrać sensu modlitwy, a rozmowa przy stole staje się miejscem wdzięczności.

Słowa „wszystko, cokolwiek robicie słowem lub czynem” obejmują zwyczajną tkankę życia: rozmowę przy stole, wykonaną pracę, odpowiedź udzieloną komuś bliskiemu. Paweł nie oddziela tu wiary od codzienności. Życie ukryte z Chrystusem, o którym mówi wcześniej, staje się widoczne w tym, jak człowiek mówi i działa. Czynić coś w imię Pana Jezusa znaczy nie tylko wypowiadać Jego imię, lecz pozostawać przy Nim i poddawać Mu to, co się robi. Jego imię jest jak nić, która łączy drobne, pozornie osobne chwile. Nie każda decyzja staje się przez to łatwa ani bezbłędna; werset wskazuje jednak, ku komu ma być zwrócone całe życie. Do tej postawy należy wdzięczność składana Bogu Ojcu przez Jezusa. W sąsiednich wersetach pojawiają się pokój Chrystusa, miłość i wzajemne przebaczenie. Wdzięczność nie unieważnia trudności, ale zakorzenia codzienne życie w darze, którego źródłem jest Bóg. W ten sposób nawet zwykłe słowo lub czyn może należeć do większej całości: życia przeżywanego z Chrystusem.