List do Kolosan 3:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o przemianie, która dokonuje się w człowieku stopniowo. Apostoł pisze: „a ubraliście się w nowego, który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu Boga, według obrazu Tego, który go stworzył”. Forma czasownika w tym przekładzie wskazuje na proces trwający, a nie na jednorazowy moment, po którym wszystko jest już gotowe. Wewnętrzne życie zostaje tu opisane jak ubranie, które się zakłada i które wciąż dopasowuje się do ciała. Dla serca, w którym przez lata gromadziły się żal, lęk czy wstyd, ta myśl ma szczególną łagodność. Odnowienie nie wymaga od razu doskonałości, ponieważ dokonuje się w tym samym człowieku, który wciąż czegoś się uczy i wciąż wraca do dawnych dróg. Wzór tej przemiany pochodzi od Tego, który stworzył człowieka, więc wartość nowego człowieka nie zależy od tego, jak szybko postępuje wzrost. Tekst nie mówi, że nowość rodzi się z ludzkiej siły. Mówi o poznaniu Boga, które się pogłębia, i o obrazie, według którego całe życie zostaje odnawiane. Może to oznaczać cierpliwość wobec własnej powolności, ale też pewność, że kształtujące działanie nie kończy się wraz z pierwszym wysiłkiem. Werset zostawia otwartą przestrzeń na wzrastanie, które bywa ciche, a mimo to jest prawdziwe.

Obraz ubrania się w nowego człowieka łączy dwie prawdy: w Kolosan 3:10 dokonana zmiana i trwająca przemiana nie wykluczają się, lecz należą do jednego życia z Chrystusem. Werset mówi wierzącym: „ubraliście się w nowego”, a zarazem ten nowy człowiek „wciąż się odnawia”. Nie chodzi więc ani o samodzielne budowanie lepszej wersji siebie, ani o zmianę, która nie wymaga żadnego kształtowania. Kierunek odnowy określa „głębsze poznanie Boga” oraz obraz Stwórcy. Poznanie nie oznacza tu tylko przyswajania informacji o Bogu: w kontekście rozdziału wiąże się z porzuceniem kłamstwa, gniewu i krzywdzącej mowy, a także z przyoblekaniem się w miłosierdzie, pokorę i cierpliwość. To przemiana sposobu życia, która odzwierciedla Boży charakter. Słowa te są skierowane do wspólnoty, nie tylko do jednostki. Zaraz po nich autor podkreśla, że dawne podziały nie wyznaczają już jej tożsamości, bo Chrystus jest wszystkim we wszystkich. Nowe życie nie jest zatem prywatnym osiągnięciem. Jest wspólną rzeczywistością, w której odnawianie ku obrazowi Stwórcy zmienia także sposób odnoszenia się do innych.

Ten werset mówi o zmianie, która już dokonała się w tych, do których pisał Paweł: „a ubraliście się w nowego, który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu Boga, według obrazu Tego, który go stworzył”. Obraz ubrania pokazuje, że nowy człowiek nie jest poprawioną wersją starego, tylko kimś innym, kto nosi inny strój. Ta prawda ujawnia się w zwykłych wyborach. Ktoś, kto dawniej odpowiadał ostrym słowem na każdą uwagę w pracy, po czasie zaczyna zatrzymywać się przed odpowiedzią. Nie dzieje się to przez siłę woli wspartą samym postanowieniem. Źródłem jest coraz głębsze poznawanie Boga, według którego obrazu człowiek jest odnawiany. Warto zauważyć, że czasownik w tekście opisuje proces, który trwa: „wciąż się odnawia”. Werset nie obiecuje, że wszystko zawsze pójdzie gładko. Wskazuje natomiast kierunek, w którym zmierza życie wierzącego. Kolosan 3:10 łączy więc tożsamość z codziennością. Nowy człowiek nie jest etykietką przylepioną raz na zawsze. Kształtuje go wierność kolejnym dniom, zwyczajnym rozmowom i decyzjom, które w nich podejmujemy.

W Liście do Kolosan 3:10 nowe życie zostaje opisane jako szata, którą wspólnota już przywdziała, a zarazem jako rzeczywistość wciąż odnawiana. Nie jest to gotowa doskonałość ani nagła przemiana, po której nie pozostaje już nic do wzrostu. Odnowa prowadzi ku głębszemu poznaniu Boga: ku coraz pełniejszemu widzeniu Jego charakteru i życia na Jego obraz. Ten obraz łączy dar z drogą. Nowy człowiek ma swoje źródło w Tym, który go stworzył; nie powstaje z samego wysiłku poprawiania siebie. A jednak w rozdziale ta nowość staje się widoczna w odrzuceniu kłamstwa, gniewu i raniącej mowy, a następnie w miłosierdziu, pokorze i cierpliwości. Wspólnota uczy się żyć zgodnie z tym, co otrzymała. Poznawanie Boga nie oznacza więc jedynie gromadzenia wiedzy o Nim. Wpływa na sposób traktowania drugiego człowieka. W tej odnowie dawne podziały tracą pierwszeństwo, ponieważ, jak mówi następny werset, „wszystkim we wszystkich jest Chrystus”. Nowa szata nie jest ozdobą dla jednostki, lecz znakiem życia, które coraz wyraźniej odbija obraz Stwórcy.