Dzieje Apostolskie 4:34 – znaczenie i zastosowanie

Dzieje Apostolskie 4:34 opisują wspólnotę, w której nikt nie cierpiał niedostatku. Autor wyjaśnia to krótko: „Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je”. Zdanie jest proste, ale mówi o trosce bardzo konkretnej. Pola i domy dają ludziom ziemię pod nogami i dach nad głową, więc ich sprzedaż musiała kosztować naprawdę wiele. Łatwo w tym zobaczyć tylko gest ekonomiczny. Dla serca ważne jest jednak to, że ktoś oddawał to, co dawało mu poczucie bezpieczeństwa, i robił to dla bliźnich. Tekst nie mówi, że każdy musiał tak postąpić ani jak długo trwał ten układ. Zauważa natomiast, że wspólnota nie pozostała obojętna wobec cudzego lęku o jutro. Warto też pamiętać, że pieniądze składano u stóp Apostołów, a każdemu rozdzielano według potrzeby (Dzieje Apostolskie 4:35). Wtedy dzielenie się nie było tylko wielkodusznością, lecz zaufaniem, że ktoś zadba o najsłabszych. W tym widać, że nikt nie musiał ponosić ciężaru samotnie, a wspólnota stawała się miejscem, gdzie ciężar można było dźwigać razem. Słowo o niedostatku nabiera w tym świetle bardzo ludzkiego, a zarazem poważnego wymiaru.

Dzieje Apostolskie 4:34 opisują skutek wspólnoty, w której wiara w zmartwychwstanie Jezusa przekładała się na konkretne relacje: „Nikt z nich nie cierpiał niedostatku”. Zdanie nie przypisuje samemu posiadaniu wspólnych dóbr tego, że nikt nie cierpiał niedostatku. W następnym wersecie widać, jak wspólnota odpowiadała na potrzeby: pieniądze ze sprzedaży przynoszono apostołom, a potem rozdzielano je stosownie do sytuacji każdego. Istotne jest również to, czego tekst nie mówi. Właściciele sprzedawali pola lub domy, ale fragment nie przedstawia tego jako nakazu pozbycia się całego majątku ani jako przymusu. Wersety o Józefie, zwanym Barnabą, ukazują jego dar jako konkretny przykład, nie jako regułę ustanowioną dla wszystkich. Wcześniej wspólnota została opisana jako mająca „jeden duch i jedno serce”; troska materialna wyrasta więc z jedności, a nie z pogardy dla własności. Ten obraz nie jest prostą instrukcją dla każdej epoki ani obietnicą, że wśród wierzących nigdy nie będzie ubóstwa. Pokazuje raczej, że dobra mogą służyć nie wyłącznie ich właścicielom. W tej wspólnocie wiara stała się widzialna w tym, że cudzy niedostatek spotykał się z odpowiedzialną pomocą.

Ten werset opisuje skutek, a nie nakaz. Mówi o tym, co działo się we wspólnocie wierzących: „Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je”. Nie ma tu polecenia, by każdy sprzedał cały dobytek. Jest konkretne działanie i jego owoc. Słowo „bo” łączy oba fakty. Brak niedostatku wynika z gotowości do dzielenia się majątkiem. Okoliczne wersety pokazują, jak to wyglądało w praktyce. W Dziejach Apostolskich 4:32 czytamy, że „wszystko mieli wspólne”, a w Dziejach Apostolskich 4:35 pieniądze rozdzielano „według potrzeby”. Pomoc nie była więc przypadkowa. Ktoś zwracał uwagę na to, kto czego potrzebuje. Ta wspólnota pokazuje, że majątek przestaje być wyłącznie prywatną sprawą, gdy wierzący patrzą na siebie z troską. Zaufanie i uczciwość stają się wtedy równie ważne jak same pieniądze. Dzieje Apostolskie opisują jedną wspólnotę w określonym czasie. Nie nakładają na każdego wierzącego obowiązku sprzedaży domu. Werset pokazuje raczej, że wiara może stać się realną pomocą dla bliźnich, a więc owocem widocznym w zwyczajnym życiu.

Wspólnota opisana w Dziejach Apostolskich nie była wolna od zagrożeń. Wierzący spotykali się z zatrzymaniem i sprzeciwem, a zarazem „nikt z nich nie cierpiał niedostatku”. Te słowa pokazują, jak wiara w zmartwychwstałego Jezusa kształtowała ich wspólne życie: dobra nie stawały się murem oddzielającym jednych od drugich. Właściciele pól i domów sprzedawali je, a uzyskane pieniądze trafiały do wspólnoty. Nie chodzi tu o przymusowe zniesienie własności. Dalszy opis wskazuje na dobrowolne dzielenie się i rozdzielanie środków według potrzeb. Własność pozostawała w rękach ludzi, lecz nie była traktowana jako rzecz, której trzeba strzec za wszelką cenę. Można dostrzec w tej scenie obraz otwartej dłoni. Nie oznacza ona pogardy dla dóbr ani pewności, że każda wspólnota zawsze zdoła usunąć wszelki niedostatek. Ukazuje raczej, że potrzeba drugiego człowieka staje się sprawą całej wspólnoty. Świadectwo o zmartwychwstaniu zyskuje tu konkretny kształt: łaska obejmuje także to, co materialne. Nadzieja wiecznego życia nie odwraca wzroku od głodu, braku domu czy codziennej troski; uczy widzieć w potrzebującym członka wspólnoty, a nie obcego.