Dzieje Apostolskie 1:8 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie stoją w Jerozolimie z pytaniem o czas przywrócenia królestwa Izraela. Jezus nie odpowiada na pytanie o czas, lecz zapowiada inny dar: „otrzymacie Jego moc”, gdy Duch Święty zstąpi na nich. Tekst nie każe im udawać pewności ani gotowości. Mówi wprost, że moc pochodzi od Ducha, więc świadectwo ma wyrastać z otrzymanego daru, a nie z własnej odwagi. Słowa „w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi” rozszerzają się jak krąg na wodzie, od miejsc znanych, przez sąsiednie, po odległe. Sama lista opisuje zasięg świadectwa, a nie kolejność etapów. Świadectwo ma więc swoje miejsce tam, gdzie ktoś żyje na co dzień, a jednocześnie nie zamyka się w jednym mieście ani w jednej grupie. Dalszy ciąg rozdziału pokazuje uczniów wpatrzonych w niebo, zanim wrócą do Jerozolimy. Świadkowie nie zaczynają więc od pewności, lecz od oczekiwania. W tym obrazie jest spokój: posłannictwo zostaje zapowiedziane, zanim ktokolwiek poczuje się na nie gotowy. Świadectwo jest tu odpowiedzią na dar, który już został obiecany, a nie ciężarem dźwiganym wyłącznie własnymi siłami.

W Dziejach Apostolskich 1:8 Jezus odpowiada apostołom, którzy pytali o przywrócenie królestwa Izraela. Nie podaje im daty ani politycznego planu. Zwraca uwagę ku zadaniu, które otrzymają dzięki Duchowi Świętemu: mają być Jego świadkami. Moc nie oznacza tu przede wszystkim wpływu czy panowania, lecz uzdolnienie do świadczenia o Jezusie. Ważny jest także zasięg tej misji. Jerozolima, Judea, Samaria i krańce ziemi wyznaczają drogę od najbliższego otoczenia ku coraz dalszym ludziom i miejscom. Samaria była szczególnie znaczącym kierunkiem ze względu na dawne napięcia między Żydami a Samarytanami. Świadectwo nie miało więc zatrzymać się w granicach własnej wspólnoty ani własnego kręgu. Werset nie obiecuje apostołom łatwego sukcesu ani kontroli nad wydarzeniami. Mówi o źródle ich mocy i o celu, któremu ta moc służy. To Duch Święty uzdalnia ich do wiernego wskazywania na Jezusa, a geograficzna perspektywa zapowiada rozszerzanie się tej misji. W centrum nie stoi wielkość świadków, lecz Ten, o którym mają świadczyć.

Słowa Jezusa zapisane w Dziejach Apostolskich 1:8 zaczynają się od obietnicy, a nie od polecenia. Uczniowie mają otrzymać moc, gdy Duch Święty zstąpi na nich, i dopiero wtedy będą Jego świadkami. Tekst wyraźnie stawia moc przed świadectwem. Świadectwo wyrasta z otrzymanego daru, a nie z ludzkiej determinacji. Lista miejsc, od Jerozolimy, przez Judeę i Samarię, aż po krańce ziemi, pokazuje zasięg tej misji. Tekst jednak nie podaje harmonogramu ani kolejności etapów. Wcześniej uczniowie pytali o przywrócenie królestwa Izraela, a Jezus odpowiedział, że nie do nich należy znać czasy i chwile (Dzieje Apostolskie 1:7). Zamiast odpowiedzi na pytanie o czas, pada obietnica mocy i zadanie świadczenia. Tam, gdzie kończy się ich wiedza, zostaje im zaufanie. W codzienności oznacza to konkrety. Świadkiem jest ten, kto mówi o Jezusie tam, gdzie właśnie żyje i pracuje: w rodzinie, w pracy, wśród sąsiadów. Zasięg może rosnąć powoli, a wierność zaczyna się od najbliższego miejsca. Wierność w tym, co małe, nie jest mniejsza niż wierność w tym, co wielkie. Najpierw przychodzi moc, potem świadectwo, a obietnica Ducha poprzedza każde zadanie, więc ciężar misji nie spoczywa wyłącznie na ludzkich siłach.

W Dziejach Apostolskich 1:8 zmartwychwstały Jezus kieruje słowa do zgromadzonych uczniów. Nie daje im kalendarza ani pełnej mapy przyszłości. Zapowiada, że gdy zstąpi na nich Duch Święty, otrzymają moc i będą Jego świadkami: w Jerozolimie, Judei, Samarii i aż po krańce ziemi. To obietnica dana właśnie im, zakorzeniona w ich powołaniu do świadczenia o Jezusie. Zasięg tej drogi stopniowo obejmuje miejsca bliskie i dalekie, także Samarię, z którą łączyły Żydów głębokie podziały. Świadectwo nie pozostaje zamknięte w kręgu tego, co swojskie. Nie oznacza jednak, że uczniowie mają wszystko dokonać własną siłą: mocą, o której mówi Jezus, obdarza ich Duch Święty. Ważne jest również, że uczniowie pytali o czas przywrócenia królestwa Izraela, a Jezus wcześniej przypomniał, że Ojciec zachowuje dla siebie czasy i chwile. Ich spojrzenie od spekulacji o przyszłości kieruje się ku zadaniu, które otrzymują teraz. Wierność świadectwu zaczyna się w konkretnym miejscu, ale nie kończy na jego granicach. Chrześcijańska nadzieja patrzy daleko, nie odbierając wagi temu, co dzieje się tu i pośród ludzi.