Dzieje Apostolskie 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się w chwili oczekiwania. Uczniowie mają zostać w Jerozolimie, a obietnica jest jeszcze przed nimi, niewidoczna i niepewna. Jan chrzcił wodą, ale Jezus zapowiada: „wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym”. Słowo „wkrótce” brzmi spokojnie, lecz dla czekających może być długie i pełne pytań, zwłaszcza gdy nie wiadomo, jak to będzie wyglądać. W Dziejach Apostolskich 1:5 Jezus nie opisuje szczegółów tego, co nastąpi. Mówi o zapowiedzi i o obietnicy Ojca, a nie o gotowym planie. Uczniowie słyszą więc, że czekanie ma swój cel, choć jeszcze go nie widzą. Ta zapowiedź nie usuwa tęsknoty, ale nadaje jej kierunek. Zapowiedź mówi przede wszystkim o tym, kto daje dar, a nie o tym, jak dokładnie wszystko się rozwinie. Dzięki temu czekanie zostaje czekaniem, ale przestaje być pustką, bo ma w sobie obietnicę. Nie wszystko musi być jasne, żeby można było czekać z ufnością.

W Dziejach Apostolskich 1:5 Jezus przeciwstawia chrzest Jana obietnicy, którą uczniowie mają wkrótce otrzymać: „Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym”. Kluczowe rozróżnienie nie polega na tym, że chrzest Jana był bez znaczenia, lecz na tym, że zapowiedziane działanie Ducha wykracza poza jego zakres. Jan udzielał chrztu wodą; Jezus mówi o nadchodzącym wydarzeniu, które uczniowie mają przyjąć jako spełnienie obietnicy Ojca. Kontekst nadaje tej zapowiedzi konkretny sens. Jezus nakazał uczniom pozostać w Jerozolimie i czekać. Chwilę później wyjaśnia, że zstąpienie Ducha przyniesie im moc do dawania świadectwa o Nim. Nie jest to więc oderwane od misji przeżycie ani obietnica wygody, lecz dar potrzebny wspólnocie uczniów do jej świadectwa. Słowa „wy wkrótce” odnoszą się wprost do zgromadzonych uczniów i do wydarzenia bliskiego w ich historii. Sam werset nie rozstrzyga wszystkich późniejszych sporów o relację chrztu wodnego i działania Ducha ani nie ustanawia identycznego przebiegu dla każdego chrześcijanina. Jego główny akcent jest czytelny: misja uczniów zależy nie tylko od ich zrozumienia, lecz także od obiecanej obecności i mocy Ducha Świętego.

Jan chrzcił wodą, czyli działał w tym, co widzialne i ludzkie. Obietnica mówi o czymś innym. Uczniowie mieli zostać ochrzczeni Duchem Świętym, a to dar, którego nie wywołają własnym wysiłkiem. Mają go przyjąć od Boga. Kontekst jest tu wyraźny. W Dziejach Apostolskich 1:4 Jezus każe uczniom nie odchodzić z Jerozolimy i oczekiwać obietnicy Ojca. Gdy pytają o przywrócenie królestwa Izraela, słyszą, że czasy i chwile należą do Ojca (1:6 i 1:7). Oni chcieli wiedzieć, kiedy, a dostali polecenie, by czekać. Słowo „wkrótce” nie podaje dnia ani godziny. Obietnica jest jednak pewna i to ona wyznacza kierunek czekania. Czekanie nie oznacza bezczynności. Ta sama księga pokazuje, że po otrzymaniu mocy przyjdzie świadectwo w Jerozolimie, w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi (w Dziejach Apostolskich 1:8). Pewność Bożej obietnicy nie zależy więc od znajomości terminu, lecz od wierności w czekaniu.

W Dziejach Apostolskich 1:5 Jezus mówi do apostołów o obietnicy Ojca: Jan chrzcił wodą, a oni wkrótce zostaną ochrzczeni Duchem Świętym. Słowa te padają w czasie oczekiwania, po spotkaniach ze Zmartwychwstałym, gdy uczniowie mają pozostać w Jerozolimie. Nie otrzymują jeszcze odpowiedzi na wszystkie pytania o przyszłość. Otrzymują zapowiedź daru, którego sami nie mogą sobie zapewnić. Woda przywołuje znak widzialny, Duch Święty zaś wskazuje na Boże działanie, które obejmie wspólnotę uczniów. Jezus nie przedstawia tego jako ich osiągnięcia ani nagrody za szczególną gotowość. Obietnica pochodzi od Ojca i ma się wypełnić w swoim czasie. W następnym wersecie wiąże się z mocą do dawania świadectwa, nie z możliwością kontrolowania biegu wydarzeń. Jest w tym ważna miara chrześcijańskiej nadziei: oczekiwanie nie oznacza pustki, nawet gdy nie odsłania jeszcze całej drogi. Uczniowie pozostają w miejscu, które wskazał Jezus, podtrzymywani obietnicą. Duch Święty nie jest kolejnym planem do wykonania, lecz darem Boga, który uzdalnia ich do życia i świadectwa.