Dzieje Apostolskie 1:7 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie uczniów z Dziejów Apostolskich 1:6 brzmi jak tęsknota, która chce wiedzieć, kiedy wszystko wreszcie się ułoży. Jezus nie odsuwa tej tęsknoty jednym gestem. Odpowiada jednak: „Nie do was należy znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą” (Dzieje Apostolskie 1:7). Ta odpowiedź nie jest odmową rozmowy o przyszłości, lecz wskazaniem, gdzie leży ciężar oczekiwania. W tym miejscu łatwo usłyszeć w słowach Jezusa chłód, ale tekst pokazuje coś innego. Zaraz potem, w Dziejach Apostolskich 1:8, zapowiada, że uczniowie otrzymają moc Ducha Świętego i będą Jego świadkami w Jerozolimie, w Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi. Nie dostają więc planu kalendarza, lecz obecność i zadanie na dziś. Niewiedza o terminie nie oznacza tu pustki, bo wypełnia ją obietnica daru i misji. Ktoś, kto długo czeka na zmianę o niejasnym terminie, mógłby w tym fragmencie odnaleźć pewną ulgę. Nie musi znać kalendarza, by wiedzieć, że czas nie wymknął się spod opieki Ojca. Taki obraz jest jednak tylko możliwym doświadczeniem, nie opisem tego, co przeżyli apostołowie. Sam tekst mówi wyraźnie, że znajomość chwil należy do Ojca, a uczniom powierza świadectwo i moc od Ducha.

W Dziejach Apostolskich 1:7 Jezus odpowiada na pytanie uczniów, czy właśnie teraz przywróci królestwo Izraela. Nie podaje daty ani nie rozwija ich wyobrażeń o tym, jak miałoby wyglądać odnowienie. Mówi, że czasy i chwile ustalił Ojciec swoją władzą, a ich poznanie nie należy do uczniów. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu Bożej władzy nad biegiem wydarzeń i ludzkiej wiedzy o ich terminie. Słowa Jezusa nie oznaczają, że przyszłość jest bez znaczenia ani że pytanie o królestwo było niewłaściwe. Wyznaczają granicę: Boże postanowienie nie daje uczniom dostępu do kalendarza. Werset 8 pokazuje, co Jezus mówi zamiast podać harmonogram: uczniowie otrzymają moc Ducha Świętego i będą Jego świadkami, od Jerozolimy aż po krańce ziemi. Nie jest to odpowiedź zbudowana na pogardzie dla nadziei Izraela, lecz przesunięcie uwagi z nieznanego terminu na powierzony im świadectwem zakres misji. Fragment więc nie zachęca do obliczania dat. Ukazuje wspólnotę, która nie zna Bożego czasu, ale wie, komu należy ufać i jakie świadectwo ma nieść.

Uczniowie zapytali Jezusa, czy w tym czasie przywróci królestwo Izraela. Ich pytanie dotyczyło terminu, a odpowiedź dotyczyła tego, co mają robić. Jezus nie podał daty. Powiedział: „Nie do was należy znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą”. Ten fragment pokazuje, jak łatwo przenieść uwagę z tego, co zależy od nas, na to, czego nie znamy. Ktoś planujący kolejny etap pracy albo zmianę w rodzinie często chce wiedzieć, kiedy wszystko się wyjaśni. Pismo nie obiecuje takiej wiedzy. Obiecuje za to moc Ducha Świętego i powołanie do świadectwa, o którym mowa w Dziejach Apostolskich 1:8. Warto zauważyć, że Jezus nie zbywa uczniów. Wskazuje im konkretne miejsca: Jerozolimę, Judeę, Samarię i krańce ziemi. Czas pozostaje w rękach Ojca, a uczniowie mają iść dalej w mocy, którą otrzymają. Najmocniejszym wnioskiem jest to, że niewiedza o terminie nie oznacza bezczynności. Plan Boga obejmuje czasy, których człowiek nie zna, ale nie wyłącza go z działania. Wierność w tym, co dziś w zasięgu, staje się wtedy odpowiedzią na zaufanie, a nie ucieczką przed niepewnością.

Uczniowie pytają, czy nadszedł już czas przywrócenia królestwa Izraela. W ich pytaniu słychać tęsknotę za spełnieniem obietnicy, ale także pragnienie poznania chwili, w której wszystko stanie się jasne. Jezus nie podaje daty ani znaku do obliczeń. Mówi, że czasy i chwile Ojciec ustalił swoją władzą, a ich znajomość nie należy do uczniów. To zdanie wyznacza granicę wiedzy, nie odbiera jednak sensu oczekiwaniu. Przyszłość pozostaje w ręku Ojca, nawet gdy uczniowie nie mogą jej objąć rozumem. Zaraz potem Jezus kieruje ich ku temu, co otrzymają: mocy Ducha Świętego i świadectwu, które poniosą dalej. Nie znaczy to, że wiedza o terminach jest ukrytym kluczem do wiernego życia. Ich droga zaczyna się pośród niepewności, lecz nie jest pozbawiona obietnicy. Czas przypomina tu zamkniętą księgę: jej treść nie została powierzona uczniom, ale powierzono im świadectwo o Jezusie. W tej perspektywie nadzieja nie polega na umiejętności przewidzenia końca. Wyrasta z zaufania Ojcu i pozostaje wierna temu, co zostało powierzone na dziś.