Dzieje Apostolskie 1:3 – znaczenie i zastosowanie

W Dziejach Apostolskich 1:3 czytamy, że zmartwychwstały Jezus nie zostawił uczniów z jednym krótkim znakiem. Pismo mówi, że „dał wiele dowodów, że żyje”, a ukazywał się im przez czterdzieści dni. Ten czas pokazuje, że powrót Mistrza był czymś, co trzeba było przyjąć powoli, w wielu spotkaniach, a nie w jednej chwili. Werset mówi także o czymś bardzo spokojnym. Jezus nie tylko się pokazywał, ale też mówił o królestwie Bożym, czyli o tym, jak Bóg przychodzi do życia człowieka i do całej historii. Ta rozmowa była częścią pocieszenia. Po utracie Mistrza uczniowie potrzebowali nie tylko pewności, że żyje, ale także nowego sensu tego, co się wydarzyło. W tym fragmencie widać cierpliwość Boga wobec ludzkiego serca. Dowody nie były jednorazowym pokazem, lecz powracającą obecnością, która pozwalała wierze dojrzewać stopniowo. Ta myśl pozostaje ważna dla tych, których wiara drży w czasie żałoby albo długiego zmęczenia, ponieważ Bóg, który przychodził wielokrotnie, nie spieszy się wobec ludzkiej kruchości.

W tym wersecie Łukasz podkreśla nie tylko, że Jezus żyje, lecz także, na czym opiera się to wyznanie: Jezus po swojej męce „dał wiele dowodów” i ukazywał się uczniom przez czterdzieści dni. Zmartwychwstanie nie zostaje tu przedstawione jako sama wewnętrzna pociecha czy przekonanie wspólnoty. Narracja mówi o spotkaniach z żyjącym Jezusem, choć nie wylicza szczegółowo owych dowodów. Ważne jest również to, o czym Jezus mówił: o królestwie Bożym. Jego zmartwychwstanie nie zamyka opowieści o Jego nauczaniu, ale potwierdza jego ciągłość. W następnym wersecie uczniowie pytają o przywrócenie królestwa Izraela; odpowiedź Jezusa wskazuje, że nie znają czasu wyznaczonego przez Ojca. Nie należy więc utożsamiać królestwa Bożego z prostym spełnieniem politycznych oczekiwań uczniów. Czterdzieści dni wyznacza okres między zmartwychwstaniem a wniebowstąpieniem opisanym wcześniej w rozdziale, a nie dowolnie ustalony symbol. Werset łączy świadectwo o żyjącym Jezusie z Jego nauką o królestwie: wiara uczniów wyrasta ze spotkania, lecz jej treść obejmuje także Boże panowanie, którego czasu i kształtu nie mogą sami wyznaczać.

Po zmartwychwstaniu Jezus nie zostawił uczniów przy jednym przelotnym znaku. Werset opisuje: „Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym”. Spotkania trwały długo i wracały regularnie, więc wiara uczniów mogła dojrzewać w zwykłych rozmowach, a nie w jednym wielkim przeżyciu, które trzeba było zapamiętać na całe życie. Warto zwrócić uwagę na treść tych rozmów. Jezus mówił o królestwie Bożym. Dowody Jego życia nie kończyły się na radości z odzyskanego Nauczyciela. Prowadziły do nauki o tym, jak Bóg prowadzi swoje dzieło. Ten fragment stoi tuż przed pytaniem uczniów o czas przywrócenia królestwa Izraela. W Dziejach Apostolskich 1:7 otrzymują odpowiedź, że znajomość czasów i chwil należy do Ojca. Dowody, które otrzymali, nie zaspokajały ciekawości co do kalendarza. Wskazywały Kogoś, kto żyje i pozostaje blisko swoich uczniów, a królestwo Boże stawało się treścią tej bliskości. W tym wersecie widać spokojną pedagogikę Zmartwychwstałego. Najpierw przychodzi pewność, że żyje, a potem nauka o królestwie, które należy do Boga i jest większe niż ludzkie plany co do czasu.

Po męce Jezus nie znika z życia uczniów jak ktoś, kogo można już tylko wspominać. Dzieje Apostolskie mówią, że ukazywał się im przez czterdzieści dni, dając wiele dowodów, że żyje. Zmartwychwstanie nie jest tu jedynie pociechą w żałobie ani piękną myślą o przetrwaniu pamięci. Uczniowie spotykają żyjącego Jezusa, a On mówi im o królestwie Bożym. Te czterdzieści dni nie odsłaniają wszystkiego. W następnym wersecie uczniowie mają czekać w Jerozolimie na obietnicę Ojca, a nieco dalej pytają o czas przywrócenia królestwa Izraela. Jezusowe słowa o królestwie nie dają im pełnej mapy przyszłości. Dają świadectwo, że Boże panowanie jest związane z Nim, który przeszedł przez śmierć i żyje. W tym obrazie jest miejsce na oczekiwanie, które nie oznacza pustki. Można je przyrównać do poranka, który jeszcze nie rozjaśnił całego nieba, choć światło już jest. Uczniowie nie znają wszystkich czasów i chwil, ale ich wiara opiera się na spotkaniu z żyjącym Chrystusem. Wieczność zaczyna się tu nie od ludzkiej pewności, lecz od Jego obecności i obietnicy królestwa Bożego.