Dzieje Apostolskie 1:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment łączy spokojną scenę wspólnego posiłku z napięciem, które zna każdy, kto ma czekać zamiast działać. Uczniowie słyszą polecenie, by nie odchodzić z Jerozolimy, a oczekiwanie zostawia ich z pytaniami, na które jeszcze nie ma odpowiedzi. Czekanie bywa ciężkie, zwłaszcza gdy serce już wyrusza w drogę, a ręce chciałyby zrobić coś pożytecznego. Jezus jednak nie każe czekać w ciemno. Podkreśla, że obietnica pochodzi od Ojca i że uczniowie słyszeli o niej od Niego samego. Polecenie ma więc oparcie w słowach, które już padły, a nie tylko w cierpliwości uczniów. Dalszy ciąg, zapisany w Dziejach Apostolskich 1:5 i 1:8, wskazuje, czego ta obietnica dotyczy: chrztu Duchem Świętym i mocy do świadectwa. Czekanie ma zatem konkretny kierunek, choć jego owoce jeszcze się nie pokazały. Warto zauważyć, że uczniowie nie zostają z tą przerwą sami. Nie mają jej wypełnić własnymi planami ani własną siłą. Oczekiwanie w Jerozolimie staje się miejscem, do którego obietnica zdąża, a uczniowie pozostają tam, gdzie została im powiedziana.

Wspólny posiłek nadaje poleceniu Jezusa konkretny kontekst: uczniowie są razem, a On, zmartwychwstały i obecny pośród nich, mówi o tym, co ma nastąpić. Łukasz nie przedstawia tu uczty jako osobnego obrzędu ani nie wyjaśnia jej symboliki. Podkreśla natomiast, że Jezus przekazuje uczniom jasne polecenie: mają pozostać w Jerozolimie i oczekiwać obietnicy Ojca. Kluczowe rozróżnienie dotyczy oczekiwania i bezczynności. Jezus nie każe uczniom samodzielnie wyznaczyć czasu ani wytworzyć tego, co zostało obiecane. W następnym wersecie zapowiada chrzest Duchem Świętym, a później mówi o mocy, dzięki której uczniowie będą Jego świadkami. Oczekiwanie ma więc określony przedmiot i wiąże się z obietnicą Boga, nie z niepewnością, czy uczniowie zdołają własnymi siłami rozpocząć misję. Słowa „Słyszeliście o niej ode Mnie” łączą obietnicę Ojca z nauczaniem Jezusa. Uczniowie nie otrzymują całego planu ani kontroli nad jego terminem; otrzymują wiarygodne słowo i konkretne polecenie. Dzieje Apostolskie 1:4 pokazują zatem, że początek świadectwa Kościoła zależy od Bożego daru, a nie wyłącznie od ludzkiej inicjatywy.

Uczniowie dostają polecenie, które z zewnątrz wygląda na bezczynność. Mają nie odchodzić z Jerozolimy i oczekiwać. Dzieje się to podczas wspólnego posiłku, w zwykłej chwili, bez wielkiego zebrania. Jezus nie każe im szukać nowego zadania ani wyruszać w drogę. Każe pozostać w miejscu i czekać na obietnicę Ojca, którą sami usłyszeli od Niego. Oczekiwanie ma więc oparcie w słowie, a nie w domysłach. Dalsza część Księgi pokazuje, do czego prowadzi to czekanie. W Dziejach Apostolskich 1:8 uczniowie otrzymają moc Ducha Świętego i staną się świadkami. Moc przychodzi od Ducha, a świadectwo wypływa z tej mocy. Równocześnie w Dziejach Apostolskich 1:7 czytamy, że czasy i chwile należą do Ojca i nie są w gestii uczniów. Czekanie nie polega więc na zarządzaniu terminami, lecz na zaufaniu Temu, który już ustalił porządek. Ten fragment ma też wymiar bardzo praktyczny. Wierność bywa po prostu pozostaniem na miejscu, z gotowością na to, co przyjdzie. Obietnica Ojca nie traci na pewności dlatego, że jeszcze się nie wypełniła.

Przy wspólnym posiłku Jezus mówi o czekaniu. Uczniowie widzieli Go żywego po męce i słyszeli o królestwie Bożym, a jednak nie otrzymują jeszcze pełnego obrazu tego, co nastąpi. Mają pozostać w Jerozolimie i oczekiwać obietnicy Ojca, o której Jezus już im mówił. W tym poleceniu jest ważna granica: obietnica należy do Ojca, nie jest czymś, co uczniowie mogą sobie wywalczyć ani wyznaczyć jej terminu. Następny werset dopowiada, że chodzi o chrzest Duchem Świętym. Jezus nie przedstawia więc czekania jako pustego czasu ani nagrody za cierpliwość. Uczniowie mają przyjąć to, co Bóg obiecał, choć jeszcze tego nie widzą. Obraz stołu nadaje tej chwili zwyczajną bliskość. Wspólnota je, słucha i pozostaje razem, zanim zacznie świadczyć o Jezusie. Nie ma tu triumfalnego pośpiechu. Jest miejsce na słowo, które zostało już wypowiedziane, i na czas, którego jeszcze nie można przyspieszyć. W Dziejach Apostolskich 1:7 Jezus przypomina, że czasy i chwile pozostają władzy Ojca. Oczekiwanie uczniów ma zatem kierunek: ku darowi Ducha i świadectwu, nie ku kontroli nad przyszłością.