Dzieje Apostolskie 1:23 – znaczenie i zastosowanie

Dzieje Apostolskie 1:23 opisują chwilę, w której wspólnota stoi przed decyzją, a ludzkie oczy jeszcze nie widzą wyniku. Dwóch mężczyzn zostaje postawionych przed zgromadzeniem, Józef zwany Barsabą, z przydomkiem Justus, oraz Maciej, i nikt jeszcze nie wie, który z nich zajmie miejsce po Judaszu. Ten fragment nie przedstawia wyboru jako sprawy zamkniętej. Pokazuje raczej oczekiwanie, w którym ludzie są razem, a jednocześnie czują ciężar odpowiedzialności, której nie da się udźwignąć samodzielnie. Tekst nie mówi, kto wskazał obu kandydatów. Mówi jedynie, że zostali postawieni obok siebie jako możliwość wyboru. Takie uczciwe zatrzymanie się przy dwóch imionach nie udaje, że wspólnota wie więcej, niż wie. Dopiero w Dziejach Apostolskich 1:24 pojawia się modlitwa, a w 1:26 los zostaje oddany w ręce Boga, który zna serca wszystkich. Ten krótki werset pokazuje, że czekanie nie musi być bezczynne. Może być wypełnione zaufaniem wobec Tego, który widzi więcej niż ludzkie oczy.

To krótkie zdanie zapisuje moment, w którym szerokie kryterium zostaje skupione na dwóch konkretnych osobach. Piotr wcześniej wyjaśnił, że kandydat powinien towarzyszyć uczniom przez okres działalności Jezusa i stać się świadkiem Jego zmartwychwstania (Dzieje Apostolskie 1:21–22). Teraz wspólnota przedstawia Józefa Barsabę, zwanego Justusem, oraz Macieja. Tekst nie podaje tu ich zasług ani powodów, dla których właśnie tych dwóch uznano za odpowiednich; nie warto więc dopisywać im biografii ani przypisywać ukrytych motywów. Ważne jest rozróżnienie między przedstawieniem kandydatów a dokonaniem wyboru. Werset 23 mówi o dwóch osobach postawionych przed zgromadzeniem, nie o rozstrzygnięciu. Następująca po nim modlitwa prosi Boga, który zna ludzkie serca, o wskazanie wybranego; dopiero później los pada na Macieja (Dzieje Apostolskie 1:24–26). Zapisanie obu imion zachowuje więc ich równe miejsce na tym etapie, choć dalszy ciąg opowiada o wyborze jednego. W ten sposób narracja łączy odpowiedzialne rozeznanie wspólnoty z uznaniem, że ostateczna decyzja należy do Boga. Apostolskie świadectwo nie zaczyna się od osobistej przewagi kandydata, lecz od wierności wspólnej misji i zmartwychwstałemu Jezusowi.

Wspólnota nie wybiera tu jednego kandydata od razu. Stawia przed Bogiem dwóch: Józefa, zwanego Barsabą, z przydomkiem Justus, i Macieja. Już ten krótki wers pokazuje rozsądek, który nie udaje pewności tam, gdzie jej jeszcze nie ma. Kryteria zostały wcześniej opisane w Dziejach Apostolskich 1:21-22. Nowy świadek miał towarzyszyć uczniom od chrztu Janowego aż do dnia, w którym Jezus został wzięty do nieba, i stać się świadkiem zmartwychwstania. Obaj kandydaci spełniają ten warunek. Liczy się więc to, czy człowiek był z Jezusem od chrztu Janowego i może o tym świadczyć. Warto zauważyć, czego ten wers nie opisuje. Nie mówi, jak dokładnie wskazano tych dwóch ani w jaki sposób zebrano zdanie wspólnoty. Mówi tylko, że postawiono dwóch, a zaraz potem modlitwa zwraca wybór do Boga. Ludzka roztropność przygotowuje decyzję, ale rozstrzygnięcie pozostaje w rękach Tego, który zna serca wszystkich. W tym krótkim fragmencie widać wierność w wyborze, która polega na uczciwym sprawdzeniu ludzi i na oddaniu ostatniego słowa Bogu.

„Postawiono dwóch” — to krótkie zdanie zatrzymuje wzrok na Józefie i Macieju, zanim zapadnie decyzja. Obaj zostają przedstawieni jako kandydaci na miejsce w apostolstwie: mieli towarzyszyć Jezusowi od początku Jego publicznej działalności aż do wzięcia Go do nieba i być świadkami Jego zmartwychwstania. W tej chwili nie wiadomo jeszcze, którego z nich wskaże Pan. Ważna jest tu sama gotowość do służby, ale tekst nie mówi, że jeden z tych ludzi był bardziej godny albo że drugi został odrzucony z powodu braku wiary. Ostateczne rozstrzygnięcie wspólnota powierza Bogu, który — jak wyznaje w modlitwie — zna serca wszystkich. Człowiek może być wierny przez długi czas, a jednak nie widzieć, jaki kształt przybierze jego powołanie. Wśród imion, przydomków i ludzkich ocen pozostaje przestrzeń dla Bożej wiedzy. To nie odbiera znaczenia odpowiedzialnemu rozeznaniu; przypomina raczej, że wybór nie daje pełnego wglądu w serce drugiego człowieka. Maciej zostanie wybrany, lecz ta scena ukazuje także godność obu kandydatów, których życie wcześniej splatało się ze świadectwem o Jezusie.