Dzieje Apostolskie 1:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak zdanie z sali obrad, ale pod spokojnym tonem słychać wiele uczuć. Wspólnota uczniów przeżyła stratę, bo jeden z Dwunastu sprzeniewierzył się swojemu powołaniu, a jego koniec był bardzo wstrząsający. Za rzeczową potrzebą uzupełnienia grona stoi tęsknota za wspólnotą i lęk przed pustką w miejscu, które miało świadczyć o Jezusie. Warto zauważyć, czego ta wspólnota szuka. Nie wystarcza znajomość nauk ani gorliwość, potrzebny jest ktoś, kto przeszedł tę drogę razem z Jezusem. Słowa „przez cały czas” nie mówią o nieskazitelności, lecz o obecności w zwykłych dniach, które bywały pełne zdumienia, zwątpienia i pytań. Bliskość została tu przeżyta na co dzień, a nie tylko w chwilach uniesienia. Następny werset dopowiada, że chodzi o świadectwo zmartwychwstania. Wybór nie jest więc tylko decyzją o funkcji, lecz o pamięci, która ma zostać przekazana dalej. Wspólnota chce przy sobie mieć kogoś, kto był z Nim od chrztu Janowego aż do wniebowstąpienia. W tym prostym wymogu widać, że wierność bywa cicha i zwyczajna.

W Dziejach Apostolskich 1:21 Piotr przedstawia warunek wyboru następcy Judasza: ma nim zostać ktoś spośród tych, którzy „towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami”. Zdanie urywa się w tym miejscu, dlatego jego sens dopełnia następny werset: kandydat ma być świadkiem zmartwychwstania Jezusa, od chrztu Janowego aż do wniebowstąpienia. Kluczowe jest tu rozróżnienie między samym zajmowaniem miejsca w gronie Dwunastu a wiarygodnością apostolskiego świadectwa. Kandydat nie miał jedynie pełnić funkcji; jego obecność przez cały okres działalności Jezusa wiązała go z historią, którą miał głosić. Apostolskie świadectwo nie opiera się więc na zaszczycie ani na późniejszej opinii, lecz na uczestnictwie w wydarzeniach i potwierdzeniu, że Jezus żyje. Werset nie ustanawia ogólnej zasady, że każda służba we wspólnocie wymaga takiej samej historii czy stażu. Opisuje szczególne kryterium wyboru następcy Judasza w początkach Kościoła. Pokazuje zarazem, że wspólnota szuka ciągłości: nowy apostoł ma podjąć posługiwanie, ale nie zmieniać treści świadectwa o Jezusie.

Werset zaczyna się od słów: „Trzeba więc, aby jeden z tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami,”. Wspólnota uznaje więc uzupełnienie grona Dwunastu za konieczne, ale najpierw określa warunek. Nowy świadek ma być kimś, kto był z uczniami przez cały czas. Kolejny werset wskazuje ramy: od chrztu Janowego aż do wniebowstąpienia. Świadectwo ma opierać się na tym, co widziano i słyszano z bliska. Najważniejsze jest to, że wierność w zwyczajnej obecności staje się tu kwalifikacją. Fragment nie opisuje wielkiego gestu ani wyjątkowego talentu. Mówi o wspólnej drodze, rozmowach i codziennym towarzyszeniu Jezusowi, który przez cały ten czas uczył i przebywał z uczniami. Judasz utracił swoje miejsce w posługiwaniu, a wspólnota odczytuje to w świetle słów z Księgi Psalmów. Apostolstwo nie jest więc zaszczytem, który można posiadać bez odpowiedzialności. Jest posługą, którą przyjmuje się z powagą i którą można utracić. Świadkiem czyni człowieka nie wyjątkowość, lecz bliskość Jezusa, która trwa w czasie. Jego świadectwo jest wiarygodne, bo opiera się na doświadczeniu.

To zdanie pada po bolesnym pęknięciu we wspólnocie: Judasz odszedł własną drogą, a jego miejsce ma zająć inny. Wybór nie zostaje jednak opisany jako szukanie kogoś bez skazy. Piotr wskazuje na osobę, która towarzyszyła uczniom przez czas publicznej działalności Jezusa. W następnym wersecie kryterium zostaje dopełnione: kandydat ma być świadkiem zmartwychwstania. Ciągłość obecności służy więc świadectwu o Tym, który żyje. Jest w tym coś cichego i trwałego. Wiara rodzi się z wydarzeń, których uczniowie nie wymyślili, i z pamięci dzielonej z innymi. Apostoł nie ma głosić własnej wielkości, lecz przekazywać prawdę o Jezusie: o Jego życiu, nauczaniu i zwycięstwie nad śmiercią. Z perspektywy wieczności ten fragment przypomina, że pośród ludzkiej niewierności dzieło Boga nie zostaje zamknięte. Pustka po Judaszu jest realna, lecz nie stanowi ostatniego słowa. Wspólnota szuka następcy, a jej nadzieja opiera się na zmartwychwstałym Chrystusie — nie na tym, że historia uczniów była wolna od ran.