Dzieje Apostolskie 1:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wygląda jak zwykły spis imion, a jednak niesie sporo ciepła. Jedenaście imion stoi tu obok siebie: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, Szymon Gorliwy i Juda, brat Jakuba. Ci ludzie wchodzą do sali na górze i przebywają w niej razem. Tekst nie opisuje ich zalet ani wielkości. Pokazuje tylko wspólne miejsce i bliskość zwykłych ludzi, którzy znają swoje twarze i głosy. Warto zauważyć, że na tej liście brakuje Judasza, choć w Dziejach Apostolskich 1:17 przypomniano, że należał on do nich i miał udział w ich posłudze. Jego nieobecność w spisie pozostawia puste miejsce, które grupa nosi razem, a tekst nie wyjaśnia wszystkiego, co za tą pustką stoi. Wspólnota nie udaje, że nic się nie stało. Zostaje jednak w tej sali. W tym obrazie widać, że trwanie razem bywa możliwe nawet wtedy, gdy w grupie czegoś brakuje.

Po powrocie do Jerozolimy uczniowie nie pozostają już przy miejscu wniebowstąpienia, lecz zbierają się w sali na górze. Dzieje Apostolskie 1:13 wymienia ich po imieniu: Piotra, Jana, Jakuba i pozostałych. To nie anonimowy tłum, ale konkretna grupa, która była z Jezusem i teraz wspólnie oczekuje dalszego biegu wydarzeń. Sama lista nie ustanawia hierarchii ani nie wyjaśnia, dlaczego każdy z tych uczniów znalazł się wśród wymienionych. Jej znaczenie widać raczej w zmianie perspektywy: po opisie odejścia Jezusa wzrok kieruje się ku wspólnocie, która pozostaje w Jerozolimie. Następny werset dopowiada, że wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie. Nie należy jednak przypisywać samej sali szczególnego znaczenia, którego tekst nie podaje; istotne jest zgromadzenie ludzi. Imiona nadają temu przejściu historyczną konkretność. Uczniowie nie wiedzą jeszcze wszystkiego, co nastąpi, ale nie są rozproszeni: przebywają razem. Opowieść o początkach Kościoła zaczyna się więc nie od samodzielnego działania pojedynczego bohatera, lecz od wspólnoty związanej ze zmartwychwstałym Jezusem. To właśnie ta wspólnota stanie się miejscem dalszego świadectwa i działania Ducha.

Ta krótka lista jedenastu imion nie opowiada o wielkim wydarzeniu. Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz przebywają w jednej sali na górze, obok reszty grona. Dzieje nie podają, co mówili ani jak długo czekali. Ta zwyczajność jest w tym fragmencie bardzo ważna. Uwagę zwraca także układ. Imiona stoją w parach, co nadaje zgromadzeniu porządek i widać w nim wspólne miejsce dla wszystkich. Nie jest to lista ludzi, którzy wybrali sobie towarzystwo według upodobań. Wspólnota zaczyna się od tego, że ci mężczyźni pozostają razem w jednym miejscu. Ciekawe jest też to, że w tym zestawieniu nie ma Judasza. Wers 17 przypomina jednak, że należał on do nich i miał udział w ich posłudze. Autor nie ukrywa tej straty, lecz nie robi z niej centrum obrazu. Sala na górze jest miejscem bardzo konkretnym. Są w niej imiona, drzwi i ludzie siedzący obok siebie. Z tej prostoty wyrasta wierność, która nie czeka na wielkie chwile, lecz trwa tam, gdzie akurat ktoś jest.

Po powrocie z Góry Oliwnej uczniowie wchodzą do sali na górze. Jezus został wzięty do nieba, a oni pozostają w Jerozolimie. Dzieje Apostolskie 1:13 nie opisują wielkiego wydarzenia, lecz wymieniają imiona ludzi, którzy są razem w jednym miejscu. Pośród tego, czego jeszcze nie wiedzą, ich obecność ma znaczenie. Lista przypomina, że wspólnota nie składa się z bezimiennego tłumu. Obok Piotra i Jana są Tomasz, Mateusz, Szymon Gorliwy i pozostali. Każde imię wskazuje na czyjeś życie i drogę, a teraz te różne drogi zbiegają się w sali. Nie trzeba dopisywać, że wszyscy rozumieją już, co nastąpi. Tekst mówi tylko, że przebywają razem. Ta scena jest cicha, ale nie pozbawiona nadziei. Jezus odszedł im sprzed oczu, lecz Jego uczniowie nie zostali rozproszeni; wracają do miejsca, gdzie mogą trwać obok siebie. Wkrótce zostaną ukazani na modlitwie. Już tutaj widać początek oczekiwania, w którym obietnica nieba nie odrywa ich od ziemi ani od wspólnoty. Wieczność pozostaje przed nimi, a ich wierność przyjmuje postać wspólnego przebywania.