Dzieje Apostolskie 1:12 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw dowiadujemy się, skąd Chrystus wstąpił do nieba: z Góry Oliwnej (Dzieje Apostolskie 1:12), z jej części położonej w pobliżu Betanii (Ewangelia Łukasza 24:50). Tam rozpoczęła się Jego męka (Ewangelia Łukasza 22:39), a przez chwalebne wniebowstąpienie zdjął z niej hańbę. W ten sposób pokazał, że Jego cierpienie i wejście do chwały służyły temu samemu celowi.

Wstąpił do swojego królestwa na oczach Jerozolimy i jej niewdzięcznych mieszkańców, którzy nie chcieli, by nad nimi panował. Spełniło się w ten sposób proroctwo, że Jego stopy staną na Górze Oliwnej, leżącej naprzeciw Jerozolimy (Księga Zachariasza 14:4). Chrystus wstąpił do nieba z Góry Oliwnej, niczym z dobrego drzewa oliwnego, a od Niego otrzymujemy namaszczenie, czyli dar i błogosławieństwo Ducha Świętego (Księga Zachariasza 4:12; List do Rzymian 11:24).

Góra ta leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi na jeden szabat, czyli niezbyt daleko. Pobożni ludzie zwykle pokonywali taką drogę w szabat wieczorem, po wspólnym nabożeństwie, by oddawać się rozmyślaniu. Niektórzy liczyli tę odległość na tysiąc kroków, inni na dwa tysiące łokci, a jeszcze inni na siedem lub osiem stadiów. Betania leżała około piętnastu stadiów od Jerozolimy (Ewangelia Jana 11:18), natomiast najbliższa miasta część Góry Oliwnej, skąd Chrystus rozpoczął triumfalny wjazd, znajdowała się zaledwie siedem lub osiem stadiów dalej.

Chaldejski parafrasta Księgi Rut mówi, że ludziom nakazano przestrzegać szabatu i świąt, nie oddalając się bardziej niż na dwa tysiące łokci. Opierano to na Księdze Jozuego 3:4, gdzie podczas przeprawy przez Jordan odległość między ludem a Arką wynosiła dwa tysiące łokci. Bóg nie wyznaczył jeszcze takiej granicy, lecz ludzie ustalili ją sami. Może ona więc służyć nam za wskazówkę, by w szabat nie podróżować, chyba że wymaga tego wykonywanie obowiązków związanych z szabatem. Gdy podróż jest konieczna, nie tylko wolno ją odbyć, lecz nawet trzeba (2. Księga Królewska 4:23).

Po drugie, dowiadujemy się, dokąd wrócili uczniowie. Udali się do Jerozolimy, zgodnie z poleceniem Mistrza, choć byli tam Jego wrogowie. Wygląda jednak na to, że choć po zmartwychwstaniu Chrystusa najpierw ich obserwowano i się ich obawiano, to gdy rozeszła się wieść, że udali się do Galilei, po ich powrocie do Jerozolimy nikt im nie przeszkadzał. Bóg potrafi znaleźć dla swojego ludu schronienie nawet pośród wrogów. Potrafi też odmienić myśli Saula, tak by przestał szukać Dawida.

W Jerozolimie weszli do sali na piętrze i tam przebywali. Nie znaczy to, że przez cały czas mieszkali i jedli razem w jednym pomieszczeniu. Spotykali się tam każdego dnia i wspólnie uczestniczyli w praktykach religijnych, czekając na przyjście Ducha. Uczeni snuli wiele przypuszczeń na temat tej sali. Niektórzy sądzili, że była to jedna z sal w świątyni, trudno jednak uwierzyć, by arcykapłani, którzy nimi zarządzali, pozwolili uczniom Chrystusa stale tam przebywać.

Łukasz pisze, że uczniowie nieustannie przebywali w świątyni (Ewangelia Łukasza 24:53), ma jednak na myśli dziedzińce świątynne i pory modlitwy, kiedy nie można było im zakazać przychodzenia. Sala na piętrze znajdowała się zapewne w prywatnym domu. Tak uważał Gregory z Oksfordu, powołując się na syryjskiego pisarza, który twierdził, że była to ta sama sala, w której uczniowie jedli Paschę. Oba określenia, choć różne, mogą oznaczać to samo miejsce. Nie da się z pewnością ustalić, czy był to dom Jana Ewangelisty, jak twierdził Euodiusz, czy dom Marii, matki Jana Marka, jak sądzili inni.

Po trzecie, dowiadujemy się, kto przebywał razem. Wymieniono tu jedenastu apostołów (Dzieje Apostolskie 1:13), a także Marię, matkę naszego Pana (Dzieje Apostolskie 1:14). To ostatnie miejsce w Piśmie Świętym, w którym jest o niej mowa. Byli tam również bracia naszego Pana, Jego krewni. Aby osiągnąć liczbę stu dwudziestu wspomnianą w Dziejach Apostolskich 1:15, można przypuszczać, że obecna była także większość albo wszyscy spośród siedemdziesięciu uczniów, którzy razem z apostołami pełnili posługę ewangelistów.

Po czwarte, dowiadujemy się, jak spędzali czas. Wszyscy trwali razem jednomyślnie na modlitwie i błaganiu. Modlili się i nie przestawali się modlić. Cały lud Boży to lud modlitwy, oddający się jej wytrwale. Uczniów Chrystusa czekał czas prób i niebezpieczeństw. Byli jak owce pośród wilków. Kto cierpi, niech się modli. Modlitwa ucisza troski i lęki.

Czekało ich również ważne zadanie. Zanim je podjęli, gorliwie modlili się o obecność Boga pośród nich. Kiedy Chrystus po raz pierwszy posłał ich do służby, modlił się za nich, a teraz oni modlili się za siebie. Czekali na zstąpienie Ducha, dlatego szczególnie oddawali się modlitwie. Duch zstąpił na naszego Zbawiciela, gdy się modlił (Ewangelia Łukasza 3:21). Najlepiej na przyjęcie duchowych błogosławieństw są przygotowani ci, którzy trwają w modlitwie.

Chrystus obiecał, że wkrótce ześle Ducha Świętego, ale ta obietnica nie miała zastąpić modlitwy, lecz do niej pobudzać. Bóg chce, byśmy prosili Go o obiecane łaski. Im bliżej wydaje się odpowiedź, tym gorliwiej powinniśmy o nią prosić. Uczniowie trwali też na modlitwie przez długi czas, dłużej niż zwykle. Modlili się często i długo. Nie pozwalali, by minęła pora modlitwy. Zamierzali wytrwać w niej aż do przyjścia Ducha Świętego, zgodnie z obietnicą, i modlić się bez zniechęcenia.

Łukasz wcześniej napisał, że uczniowie wielbili Boga i błogosławili Go (Ewangelia Łukasza 24:53). Tutaj mówi, że trwali na modlitwie i błaganiu. Wysławianie Boga za obietnicę jest właściwym sposobem proszenia o jej spełnienie, a dziękowanie za otrzymane wcześniej miłosierdzie pomaga prosić o kolejne łaski. Przychodząc do Boga, oddajemy Mu chwałę za miłosierdzie i łaskę, których już od Niego doświadczyliśmy.

Trwali w tym jednomyślnie. Łączyła ich święta miłość, nie było między nimi sporów ani podziałów. Ci, którzy zachowują jedność Ducha dzięki więzi pokoju, są najlepiej przygotowani na przyjęcie pociechy Ducha Świętego. Jednomyślność oznacza też, że wspólnie zanosili te same prośby. Nawet jeśli na głos modliła się tylko jedna osoba, modlili się wszyscy. Jeśli dwie osoby zgodnie o coś proszą, zostanie im to dane (Ewangelia Mateusza 18:19). Tym bardziej dzieje się tak, gdy wiele osób zgodnie przedstawia tę samą prośbę.