2 List Piotra 2 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Znaleźli się jednak fałszywi prorocy wśród ludu, tak samo jak wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzą wśród was zgubne herezje. Wyprą się oni Władcy, który ich nabył, a sprowadzą na siebie szybką zgubę.

A wielu pójdzie za ich rozpustą, przez nich zaś droga prawdy będzie obrzucona bluźnierstwami;

dla zaspokojenia swojej chciwości obłudnymi słowami sprzedadzą was ci, na których wyrok potępienia od dawna jest w mocy, a ich zguba nie śpi.

Jeżeli bowiem Bóg nie odpuścił aniołom, którzy zgrzeszyli, ale wydał ich do ciemnych lochów Tartaru, aby byli zachowani na sąd;

jeżeli nie odpuścił staremu światu, ale ustrzegł jako ósmego Noego, który ogłaszał sprawiedliwość, gdy zesłał potop na świat bezbożnych;

także miasta Sodomę i Gomorę obrócił w popiół i skazał na zagładę, dając przykład kary tym, którzy będą żyli bezbożnie,

ale wyrwał sprawiedliwego Lota, który uginał się pod ciężarem rozpustnego postępowania ludzi nieliczących się z Bożym prawem –

sprawiedliwy bowiem, mieszkając wśród nich, z dnia na dzień miał swoją sprawiedliwą duszę umęczoną czynami przeciwnymi Prawu, które widział i o których słyszał –

to Pan wie, jak wyrwać pobożnych z doświadczenia, a niesprawiedliwych jak zachować na ukaranie w dzień sądu,

przede wszystkim zaś tych, którzy idą za ciałem w nieczystej żądzy i okazują pogardę Władzy, zuchwalcy, zarozumialcy, którzy nie wahają się wypowiadać bluźnierstw na "Chwały".

Tymczasem aniołowie, których siła i potęga jest większa, nie wnoszą przeciwko nim przed Pana przeklinającego wyroku potępienia.

2 List Piotra 2:11 przypomina, że aniołowie, choć potężniejsi od opisywanych fałszywych nauczycieli, nie wypowiadają przeciw nim bluźnierczego wyroku przed Panem. Kontrast podkreśla ich powściągliwość …

Ci zaś, jak nierozumne zwierzęta, przeznaczone z natury na schwytanie i zagładę, wypowiadając bluźnierstwa na to, czego nie znają, ulegną właśnie takiej zagładzie jak one,

otrzymując karę jako zapłatę za niesprawiedliwość. Za przyjemność uważają rozpustę uprawianą za dnia, jako zakały i plugawcy pławią się w swoich uciechach, gdy są z wami przy stole.

Mają oczy pełne kobiety cudzołożnej, oczy nieprzestające grzeszyć, uwodzą oni dusze nieutwierdzone. Mają serca wyćwiczone w chciwości, synowie przekleństwa.

W 2 Liście Piotra 2:14 autor ostrzega przed fałszywymi nauczycielami, którzy kierują się pożądaniem i chciwością, a przez swoje postępowanie zwodzą osoby nieugruntowane w wierze. …

Opuszczając prawą drogę, zbłądzili, a poszli drogą Balaama, syna Bosora, który umiłował zapłatę niesprawiedliwości,

ale został skarcony za swoje przestępstwo; zwierzę juczne, pozbawione mowy, przemówiwszy ludzkim głosem, powstrzymało głupotę proroka.

Ci są źródłami bez wody i obłokami pędzonymi wichrem, których czeka mrok ciemności.

Wypowiadając bowiem słowa wyniosłe, a puste, uwodzą żądzami cielesnymi i rozpustą tych, którzy zbyt mało odsuwają się od postępujących w błędzie.

Głoszą im wolność, a sami są niewolnikami zepsucia. Komu bowiem kto uległ, temu też służy jako niewolnik.

Jeżeli bowiem uciekają od zgnilizny świata przez poznanie Pana i Zbawcy, Jezusa Chrystusa, a potem, oddając się jej ponownie, zostają pokonani, to ich koniec jest gorszy od początków.

Lepiej bowiem byłoby im nie znać drogi sprawiedliwości, niż poznawszy ją, odwrócić się od podanego im świętego przykazania.

Spełniło się na nich to, o czym słusznie mówi przysłowie: Pies powrócił do tego, co sam zwymiotował, a umyta świnia – do kałuży błota.