2 List Piotra 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Pod koniec poprzedniego rozdziału Piotr mówił o świętych mężach Bożych z czasów Starego Testamentu, którymi Duch Święty posłużył się, aby spisali Pismo Święte. Teraz zaznacza, że już wtedy, obok prawdziwych proroków, byli wśród ludu także prorocy fałszywi. W każdej epoce, gdy Bóg posyła prawdziwych posłańców, diabeł również posyła tych, którzy sprowadzają innych na manowce: w Starym Testamencie fałszywych proroków, a w Nowym — fałszywych mesjaszy, fałszywych apostołów i zwodniczych nauczycieli.

Zwróćmy uwagę na działalność tych fałszywych nauczycieli. Wprowadzają zgubne błędy, nawet śmiertelnie niebezpieczne fałszywe nauki, podczas gdy prawdziwi nauczyciele Boży wskazują ludziom drogę prawdy, prowadzącą do życia wiecznego. Zgubne mogą być zarówno fałszywe przekonania, jak i grzeszne uczynki, a fałszywi nauczyciele usilnie szerzą szkodliwe idee. Zwykle przemycają je po cichu, pod pozorem prawdy. Ci, którzy je głoszą, zapierają się Pana, który ich odkupił. Nie chcą słuchać wielkiego Nauczyciela posłanego przez Boga ani uczyć się od Niego, choć jest On jedynym Zbawicielem i Odkupicielem ludzi, a zapłacona przez Niego cena wystarcza, by odkupić wszystkich grzeszników na świecie.

Ci, którzy szerzą zgubne błędy, ściągają też na siebie szybką, a więc nieuchronną zagładę. Kto sam zmierza ku zgubie, wkrótce ginie, a ci, którzy zatwardziale rozpowszechniają błędy niszczące innych, z pewnością zostaną nagle zgładzeni, bez możliwości ucieczki czy ratunku.

Piotr mówi następnie o wpływie tych nauczycieli na innych ludzi. Zepsuci przywódcy rzadko nie zyskują licznych zwolenników. Choć droga błędu prowadzi do zguby, wielu wciąż jest gotowych nią podążać. Ludzie często przyjmują zło równie naturalnie, jak piją wodę, i chętnie żyją w błędzie. Prorocy głoszą kłamstwo, a ludziom właśnie to odpowiada.

Rozprzestrzenianie się błędu przynosi też złą sławę drodze prawdy, czyli drodze zbawienia przez Jezusa Chrystusa, który jest drogą, prawdą i życiem. Wiara chrześcijańska pochodzi od Boga prawdy, prowadzi do prawdziwego szczęścia, które płynie z poznawania prawdziwego Boga i radowania się Nim, oraz sprawia, że prawda działa w naszym wnętrzu, abyśmy mogli właściwie służyć Bogu. Jednak ci, którzy przyjmują i szerzą zgubne błędy, zniesławiają tę drogę prawdy i występują przeciwko niej. Piotr już zapowiedział, że tak się stanie, dlatego nie powinniśmy się dziwić, gdy widzimy to także w naszych czasach. Powinniśmy za to uważać, by nie dawać wrogom powodu do szkalowania świętego imienia, które nosimy, ani do złego mówienia o drodze, na której pokładamy nadzieję zbawienia.

Zwróćmy też uwagę na to, jak zwodziciele próbują zdobywać zwolenników. Posługują się zmyślonymi słowami, schlebiają ludziom, a gładką mową i pięknymi przemówieniami zwodzą serca łatwowiernych. Nakłaniają ich, by bez reszty przyjęli głoszone przez nich poglądy oraz poddali się nauczaniu i władzy fałszywych nauczycieli. Tacy nauczyciele zarabiają na ludziach, których pozyskują jako swoich zwolenników, służąc samym sobie i czerpiąc z tego osobiste korzyści. Kieruje nimi chciwość: chcą zdobyć więcej majątku, wpływów lub uznania, powiększając grono swoich zwolenników. Wierni słudzy Chrystusa pragną dobra ludzi, którym przewodzą, aby ci dostąpili zbawienia. Zwodniczy nauczyciele zabiegają natomiast wyłącznie o własne, przemijające korzyści i ziemski sukces.