2 Księga Królewska 4 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pewna kobieta spośród żon uczniów proroków wołała do Elizeusza tymi słowami: Twój sługa, a mój mąż, umarł. A ty wiesz, że twój sługa bał się Pana. Lecz lichwiarz przyszedł, aby zabrać sobie dwoje moich dzieci na niewolników.

Elizeusz zaś powiedział do niej: Co mógłbym uczynić dla ciebie? Wskaż mi, co masz w mieszkaniu? Odpowiedziała: Twoja służebnica nie ma niczego w mieszkaniu poza garncem oliwy.

On zaś powiedział: Idź, pożycz sobie z zewnątrz naczynia od wszystkich twoich sąsiadów, puste naczynia, i to niemało.

Następnie wrócisz, zamkniesz drzwi za sobą i za synami i będziesz nalewała do tych wszystkich naczyń, a napełnione odstawisz.

Odeszła więc od niego i postąpiła w ten sposób. Następnie zamknęła drzwi za sobą i za swoimi synami. Ci donosili jej naczynia, a ona nalewała.

Kiedy napełniły się naczynia, powiedziała do swojego syna: Przynieś mi jeszcze naczynie! Odpowiedział jej: Już nie ma naczyń. Wtedy oliwa przestała płynąć.

Poszła więc kobieta oznajmić mężowi Bożemu, który powiedział: Idź, sprzedaj oliwę, spłać twój dług, a z reszty żyjcie ty i twoi synowie!

Pewnego dnia Elizeusz przechodził przez Szunem. Była tam bogata kobieta, która zawsze nakłaniała go do zjedzenia posiłku. Ilekroć więc przechodził, udawał się tam, by zjeść posiłek.

Powiedziała ona do swojego męża: Oto jestem przekonana, że świętym mężem Bożym jest ten, który ciągle do nas przychodzi.

Przygotujmy mały, obmurowany pokój na górze i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i lampę. Kiedy przyjdzie do nas, to tam się uda.

Gdy więc pewnego dnia Elizeusz tam przyszedł, udał się do pokoju na górze i tam położył się do snu.

I powiedział do Gechaziego, swojego sługi: Zawołaj tę Szunemitkę! Zawołał ją i stanęła przed nim.

Powiedział do niego: Proszę, powiedz jej: Oto podjęłaś dla nas te wszystkie starania. Co można uczynić dla ciebie? Czy można powiedzieć słowo za tobą do króla lub do dowódcy wojska? Odpowiedziała: Ja mieszkam pośród swojego ludu.

Mówił dalej: Co więc można uczynić dla niej? Odpowiedział Gechazi: Niestety, ona nie ma syna, a jej mąż jest stary.

Powiedział więc: Zawołaj ją! Zawołał ją i stanęła przed wejściem.

I powiedział: O tej porze za rok będziesz pieściła syna. Odpowiedziała: Ach, mężu Boży, mój panie! Nie oszukuj twojej służebnicy!

Potem kobieta poczęła i urodziła syna o tej samej porze, po roku, jak jej zapowiedział Elizeusz.

Chłopiec dorastał. Pewnego dnia wyszedł do swojego ojca, do żniwiarzy

i odezwał się do ojca: Moja głowa! Moja głowa! On zaś rozkazał słudze: Zabierz go do matki!

Zabrał go i zaprowadził do jego matki. Pozostał on na jej kolanach aż do południa i umarł.

Wtedy weszła ona i położyła go na łóżku męża Bożego, zamknęła za sobą drzwi i wyszła.

Zawołała swojego męża, mówiąc: Przyślij mi – proszę – jednego ze sług z jedną oślicą. Pobiegnę do męża Bożego i wrócę.

Odpowiedział: Czemu wyruszasz do niego dzisiaj? Nie ma ani nowiu, ani szabatu. Odpowiedziała: Bądź spokojny!

Osiodłała oślicę i powiedziała do swojego sługi: Prowadź, idź! Nie zatrzymuj mnie w drodze, aż ci rozkażę.

Wyruszyła i dotarła do męża Bożego na górze Karmel. Kiedy mąż Boży zobaczył ją z daleka, powiedział do swojego sługi, Gechaziego: Oto ta Szunemitka.

Teraz więc biegnij na jej spotkanie i zapytaj ją: Czy dobrze ci się powodzi? Czy powodzi się twojemu mężowi? Czy powodzi się twojemu dziecku? Odpowiedziała: Powodzi się.

Kiedy przyszła do męża Bożego na górę, chwyciła go za nogi. A Gechazi zbliżył się, żeby ją odsunąć. Lecz mąż Boży powiedział: Zostaw ją, bo jej dusza jest pogrążona w smutku, a Pan ukrył to przede mną i nie oznajmił mi.

Ona zaś powiedziała: Czy ja prosiłam mojego pana o syna? Czyż nie powiedziałam: Nie oszukuj mnie?

Wtedy Elizeusz powiedział Gechaziemu: Przepasz biodra, weź moją laskę w dłoń i idź! Jeżeli spotkasz kogoś, nie pozdrawiaj go; a jeżeli ktoś ciebie pozdrowi, nie odpowiadaj mu. I położysz moją laskę na chłopcu.

Lecz matka chłopca powiedziała: Na życie Pana i na twoje życie: Nie opuszczę cię! Wtedy Elizeusz wstał i poszedł za nią.

Gechazi zaś wyprzedził ich i położył laskę na chłopcu, lecz nie było ani głosu, ani znaku życia. Gechazi więc wrócił do niego i oznajmił mu, mówiąc: Chłopiec się nie obudził.

Elizeusz wszedł do domu, a oto na jego własnym łóżku chłopiec leżał martwy.

Wszedł, zamknął drzwi za sobą i za nim i modlił się do Pana.

Następnie wszedł na łóżko, rozciągnął się na dziecku, położył swoją twarz na jego twarzy, swoje oczy na jego oczach, swoje dłonie na jego dłoniach – i pozostawał pochylony nad nim, tak że rozgrzało się ciało chłopca.

Znowu chodził po domu tam i z powrotem, wchodził na łóżko i pochylał się nad nim. Wtedy chłopiec ziewnął siedem razy i otworzył oczy.

On zaś zawołał Gechaziego, mówiąc: Zawołaj tę Szunemitkę! Kiedy ją zawołał, a ona przyszła do niego, powiedział: Zabierz twojego syna!

Weszła, upadła do jego stóp i oddała mu pokłon aż do ziemi, następnie zabrała swojego syna i odeszła.

Elizeusz wrócił do Gilgal. A w kraju był głód. Gdy uczniowie proroków siedzieli przed nim, powiedział do swojego sługi: Wstaw wielki kocioł i ugotuj zupę dla uczniów prorockich.

Jeden zaś wyszedł na pole, aby nazbierać warzyw. Znalazł dziką roślinę i narwał z niej pnączy dzikich kolokwint, napełniając nimi swój płaszcz. Wrócił i nakroił ich do kotła z zupą, bo ich nie znano.

Następnie podał ludziom do zjedzenia. Gdy tylko skosztowali zupy, krzyknęli: śmierć jest w kotle, mężu Boży! I nie mogli jeść.

On zaś powiedział: Przynieście więc mąki! I wsypał ją do kotła, mówiąc: Rozlej ludziom i niech jedzą! I już nie było nic trującego w kotle.

Pewien człowiek przyszedł z Baal-Szalisza, przynosząc mężowi Bożemu chleb z pierwocin, dwadzieścia chlebów jęczmiennych i świeżego zboża w worku. On zaś rozkazał: Podaj ludziom i niech jedzą!

Lecz jego sługa odpowiedział: Jakże to rozdzielę między stu ludzi? A on odpowiedział: Podaj ludziom i niech jedzą, bo tak mówi Pan: Nasycą się i pozostawią resztki.

Położył więc to przed nimi, a ci jedli i pozostawili resztki – według słowa Pańskiego.