2 Księga Królewska 4:8 – znaczenie i zastosowanie

Moc i łaska Boga, który obdarzył dzieckiem ludzi w podeszłym wieku, od dawna bezdzietnych, były już widoczne w historii Abrahama, Izaaka, Manoacha i Elkany. Tutaj widzimy podobny cud dokonany przez Elizeusza. Bóg udzielił tego błogosławieństwa w odpowiedzi na życzliwe przyjęcie, jakie okazała mu pewna dobra kobieta, tak jak Abraham otrzymał obietnicę syna po tym, jak ugościł aniołów.

Zwróćmy najpierw uwagę na życzliwość Szunamitki wobec Elizeusza. W Izraelu panowało wielkie zamieszanie, ale mimo to prorok Boga mógł wszędzie znaleźć przyjaciół. Szunem było miastem w pokoleniu Issachara, leżącym przy drodze między Samarią a Karmelem, którą Elizeusz często przemierzał (Druga Księga Królewska 2:25). Mieszkała tam zamożna kobieta, która dobrze zarządzała domem i hojnie przyjmowała gości, a jej mąż miał dość środków i ufał jej roztropności (Księga Przysłów 31:11).

Elizeusz był zbyt znany, by przechodzić niezauważony. Początkowo zapewne zatrzymywał się w skromnej, prywatnej kwaterze w mieście. Lecz ta bogobojna kobieta dowiedziała się, że tam jest, i tak usilnie namawiała go, by zjadł u niej posiłek, aż w końcu go przekonała (Druga Księga Królewska 4:8). Był skromny i nie chciał być dla nikogo ciężarem, a przy tym na tyle pokorny, że nie szukał towarzystwa osób z najwyższych sfer. Trzeba było więc trochę wysiłku, by nawiązać z nim przyjaźń. Odtąd za każdym razem, gdy przechodził tą drogą, zatrzymywał się w jej domu.

Tak bardzo cieszyła się z jego obecności, że chciała nie tylko podawać mu posiłki, lecz także przygotować dla niego pokój, by mógł u niej dłużej zostawać. Ufała, że dzięki niemu jej dom będzie błogosławiony, a wszyscy pod jej dachem skorzystają z jego pobożnego nauczania i przykładu. Mimo to nie chciała niczego robić, zanim nie porozmawia o tym z mężem. Nie zamierzała wydawać jego pieniędzy ani zapraszać obcego człowieka do domu bez jego zgody (Druga Księga Królewska 4:9–10).

Wyjaśniła mężowi dwie sprawy. Po pierwsze, człowiek, którego chciała ugościć, był świętym mężem Bożym, więc z pewnością przyniesie ich rodzinie dobro, a Bóg wynagrodzi im życzliwość wobec niego. Być może przypomniała sobie, jak Bóg wynagrodził wdowie z Sarepty za to, że przyjęła Eliasza. Po drugie, nie będzie ich to wiele kosztować. Zbuduje dla niego tylko mały pokój. Być może nie mieli wolnego pomieszczenia albo żadne nie było dość ciche dla człowieka, który wiele czasu poświęcał modlitwie i rozmyślaniu.

Wyposażenie pokoju było bardzo skromne: łóżko, stół, stołek i lampa. Nie było tam kosztownych ozdób, tylko to, czego potrzebował do odpoczynku, nauki, czytania i pisania. Elizeusz najwyraźniej był zadowolony z tego, co dla niego przygotowano, bo wszedł do pokoju i tam został (Druga Księga Królewska 4:11). Można przypuszczać, że jego sługa nocował z nim w tym samym pomieszczeniu, ponieważ Elizeusz nie był ani dumny, ani przywiązany do wygód.

Zwróćmy teraz uwagę na wdzięczność Elizeusza za okazaną mu życzliwość. Bardzo cenił spokój panujący w pokoju i serdeczne przyjęcie, a zarazem zastanawiał się, jak mógłby się odwdzięczyć. Ci, którzy otrzymują dobro, powinni szukać sposobów, by je odwzajemnić. Słudzy Boga nie powinni być niewdzięczni ani beztrosko żyć z hojności innych.

Najpierw zaproponował, że wykorzysta swoje wpływy na dworze królewskim, by jej pomóc (Druga Księga Królewska 4:13). Powiedział mniej więcej: „Tak bardzo się o nas troszczyłaś. Co mogę dla Ciebie zrobić? Czy mam wstawić się za Tobą u króla albo dowódcy wojska? Masz jakąś prośbę, sprawę do rozstrzygnięcia lub potrzebę, w której mogłyby Ci pomóc władze?” Elizeusz cieszył się już takim szacunkiem, że mógł w ten sposób pomagać przyjaciołom, choć sam nie korzystał z tych wpływów. Dobry człowiek może czerpać równie wielką radość z pomagania innym, co z poprawiania własnej pozycji.

Odpowiedziała, że nie potrzebuje takiej pomocy: „Mieszkam pośród swoich”. Innymi słowy: „Dobrze nam tak, jak jest, i nie zabiegamy o awans”. Błogosławieństwem jest mieszkać wśród ludzi, którzy nas kochają i szanują, a pośród których możemy czynić dobro. Jeszcze większym błogosławieństwem jest umieć się tym zadowolić i wiedzieć, kiedy mamy już dość. Wielu ludzi byłoby szczęśliwszych, gdyby tylko potrafili dostrzec, że mają wystarczająco dużo.

Później Szunamitka rzeczywiście potrzebowała kogoś, kto wstawiłby się za nią u króla, choć wtedy taka pomoc nie była jej potrzebna (Druga Księga Królewska 8:3–4). Ci, którzy żyją bezpiecznie pośród swoich, nie powinni sądzić, że ich sytuacja nigdy się nie zmieni. Mogą być zmuszeni, tak jak ta dobra kobieta, by przez jakiś czas mieszkać wśród obcych. Nasz trwały dom jest w niebie.

Elizeusz sięgnął potem po wpływy na dworze niebieskim, co było znacznie lepsze. Rozmawiał ze swoim sługą o tym, jak mógłby okazać jej dobroć, i był gotów wysłuchać nawet jego zdania. Gechazi przypomniał mu, że kobieta nie ma dziecka, choć posiada znaczny majątek, i nie ma syna, któremu mogłaby go przekazać. Jej mąż był stary, więc po ludzku nie było nadziei na zmianę tej sytuacji.

Gdyby Elizeusz mógł prosić Boga o ten dar, zniknęłoby to, co wówczas było jej największym zmartwieniem. Najżyczliwsze dary to te, które odpowiadają na naszą najgłębszą potrzebę. Elizeusz natychmiast kazał ją wezwać. Stanęła pokornie w drzwiach, jak zwykle skromna (Druga Księga Królewska 4:15). Wtedy oznajmił jej, że za rok będzie miała syna (Druga Księga Królewska 4:16).

Przyjęła proroka jako proroka, a teraz nie otrzymała nagrody właściwej dworzaninowi, takiej jak pomoc na dworze królewskim. Otrzymała nagrodę proroka: szczególne miłosierdzie udzielone za pośrednictwem proroka i w odpowiedzi na modlitwę. Obietnica ją zaskoczyła i nie chciała dać się zwieść. Powiedziała mniej więcej: „Nie, mój panie, jesteś mężem Bożym. Ufam więc, że mówisz poważnie i nie szydzisz ze swojej służebnicy”. Spełnienie obietnicy w wyznaczonym czasie potwierdziło prawdziwość jego słów: urodziła syna, tak jak zapowiedział Elizeusz (Druga Księga Królewska 4:17).

Bóg umacniał jej dom w zamian za to, że zbudowała pokój dla proroka. Łatwo sobie wyobrazić, jak wielką radość przyniosło to całej rodzinie. Raduj się, niepłodna, która nie rodziłaś.