2 Księga Królewska 4:38 – znaczenie i zastosowanie

Elizeusz jest na właściwym miejscu, pośród synów proroków. Naucza ich i, niczym ojciec, troszczy się o ich potrzeby. Wielkim błogosławieństwem było dla nich mieć nad sobą kogoś, komu naprawdę zależało na ich losie: pod jego opieką otrzymywali zarówno dobre nauczanie, jak i pożywienie. W kraju panował głód z powodu grzechu jego mieszkańców. Był to ten sam głód, o którym wspomina się gdzie indziej (2 Księga Królewska 8:1). Trwał siedem lat, tyle samo co głód za czasów Eliasza. Brakowało chleba, ale nie brakowało słowa Bożego, bo Elizeusz gromadził synów proroków, by słuchali jego mądrości. Przygotowywano ich, aby mogli nauczać innych.

Widzimy tu dwa przykłady tego, jak troskliwie Elizeusz dbał o ich pożywienie. Chrystus także dwukrotnie nakarmił ludzi, którzy przyszli Go słuchać. Teraz, ze względu na głód, Elizeusz szczególnie się o nich troszczył, aby synowie proroków nie podupadli w tym trudnym czasie, lecz nawet w dniach głodu mieli dość jedzenia (Księga Psalmów 37:19).

Po pierwsze, sprawił, że szkodliwy pokarm stał się bezpieczny i pożywny. W dniu nauczania, kiedy wszyscy synowie proroków mieli się zgromadzić, polecił słudze przygotować jedzenie dla ich ciał, a sam łamał chleb życia dla ich dusz. Wygląda na to, że nie było tam mięsa, tylko kocioł potrawy z ziół (2 Księga Królewska 4:38). Synowie proroków powinni dawać przykład opanowania i prostoty. Nie powinni łaknąć wykwintnych potraw, lecz zadowalać się skromnym posiłkiem. Jeśli nie mieli smacznych ani słodkich potraw, a na obiad dostawali tylko miskę potrawy z ziół, powinni pamiętać, że ten wielki prorok i jego goście nie mieli lepszego posiłku.

Jeden ze sług, wysłany po zioła, przyniósł coś szkodliwego albo przynajmniej bardzo niesmacznego i pokroił dzikie dynie do potrawy (2 Księga Królewska 4:39). Niektórzy sądzą, że była to kolokwinta, roślina o silnym działaniu przeczyszczającym, która mogła być niebezpieczna, jeśli nie przygotowano jej z należytą ostrożnością. Synowie proroków zdawali się wiedzieć więcej o słowie Bożym niż o roślinach i pilniej studiowali Pismo Święte niż księgi o ziołach. Jeśli jakiś owoc ziemi jest szkodliwy, powinniśmy uznać to za część przekleństwa, ponieważ pierwotne błogosławieństwo sprawiło, że wszystko było dobre.

Goście szybko rozpoznali, że jedzenie jest niebezpieczne, i poskarżyli się Elizeuszowi. Bóg dał ludziom zmysł smaku nie tylko po to, by mogli cieszyć się dobrym jedzeniem, lecz także po to, by rozpoznawali szkodliwy pokarm, zanim trafi do żołądka. Jak mówi Hiob: „Ucho rozróżnia słowa, a podniebienie smakuje pokarm” (Księga Hioba 12:11). Szybko zauważono, że ta potrawa jest niebezpieczna, i zawołano: „Śmierć jest w kotle!” (2 Księga Królewska 4:40). Stół może stać się pułapką, a to, co powinno podtrzymywać życie, może zaszkodzić. To dobry powód, by jeść ostrożnie i nie żyć beztrosko. Nawet korzystając z życiowych wygód, powinniśmy pamiętać o śmierci i strzec się grzechu.

Elizeusz natychmiast usunął zły smak i zapobiegł szkodliwym skutkom tej potrawy. Tak jak niegdyś uzdrowił gorzką wodę solą, tak teraz uzdrowił gorzki wywar mąką (2 Księga Królewska 4:41). Prawdopodobnie mąka była już wcześniej w potrawie, dodana zwyczajnie po to, by ją zagęścić. Elizeusz ponownie dodał to samo, lecz tym razem w celu uzdrowienia potrawy. Zmiana nie nastąpiła więc dzięki samej mące, która była tylko znakiem, lecz dzięki działającej przez nią mocy Boga. Teraz wszystko było już dobrze: w kotle nie było ani śmierci, ani niczego szkodliwego. Powinniśmy dziękować Bogu za to, że nasze jedzenie jest zdrowe i pożywne. „Ja jestem Pan, który cię uzdrawia”.

Po drugie, sprawił, że niewielka ilość jedzenia wystarczyła dla wielu. Elizeusz otrzymał w darze dwadzieścia chlebów jęczmiennych i kilka kłosów zboża (2 Księga Królewska 4:42). W tamtych czasach byłby to znaczący dar, a podczas głodu miał szczególną wartość. Mówi się, że były to pierwociny, należne Bogu z plonów. Kapłani i lewici przebywali w Jerozolimie, a nie w pobliżu, więc pobożni mieszkańcy tych okolic słusznie uznawali proroków za tych, przez których Bóg przyjmuje dary, i przynosili im pierwociny. Pomagało to utrzymywać szkoły prorockie.

Elizeusz, który darmo otrzymał, darmo dawał. Polecił, by cały dar podano synom proroków, nie zatrzymując niczego dla siebie ani na później. Innymi słowy: „Nie martwcie się o jutro. Dajcie wszystko ludziom, aby mogli jeść”. Słudzy Boga powinni być hojni i szczodrzy, a ojcowie proroków powinni okazywać wielkoduszność synom proroków.

Choć chleby były małe, zapewne nie większe niż porcja dla jednego człowieka, dwadzieścia wystarczyło dla stu mężczyzn (2 Księga Królewska 4:43, 2 Księga Królewska 4:44). Sługa uważał, że postawienie tak małej ilości jedzenia przed tyloma ludźmi będzie dla nich szyderstwem i ośmieszy jego pana, który zaprosił tak wielu, a podał tak skromny posiłek. Elizeusz jednak oznajmił w imieniu Boga, że jedzenia wystarczy na pełny posiłek, i tak się stało. Wszyscy jedli, a jedzenia jeszcze zostało. Nie dlatego, że po prostu przestali być głodni, lecz dlatego, że chleb przybywał podczas jedzenia. Bóg obiecał swojemu ludowi obficie pobłogosławić jego zapasy i nasycić chlebem jego ubogich (Księga Psalmów 132:15). Tych, których karmi, nasyca. To, co Bóg błogosławi, staje się obfite, a to, na co zsyła trudności, staje się skąpe (Księga Aggeusza 1:9).

Cud, przez który Chrystus nakarmił tych, którzy Go słuchali, był większy niż ten, ale oba uczą nas tej samej prawdy. Ci, którzy wiernie pełnią swoje obowiązki i polegają na Bogu, mogą oczekiwać Jego szczególnej opieki: ochrony i zaspokojenia swoich potrzeb.