2 Księga Królewska 23 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wtedy król polecił przez posłów, by zebrała się wokół niego cała starszyzna Judy i Jerozolimy.

I wszedł król do świątyni Pańskiej, a wraz z nim wszyscy ludzie z Judy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, kapłani i prorocy oraz cały lud, od najmniejszych aż do największych. Odczytał głośno całą treść księgi przymierza, znalezionej w świątyni Pańskiej.

Następnie król stanął przy kolumnie i zawarł przymierze przed obliczem Pańskim, że pójdą za Panem, że będą przestrzegali Jego poleceń, przykazań i praw całym sercem i całą duszą, że wprowadzą w czyn słowa tego przymierza, spisane w tej księdze. I cały lud przystąpił do przymierza.

Następnie król wydał rozkaz arcykapłanowi Chilkiaszowi, kapłanom drugiego rzędu oraz strażnikom progów, aby usunęli ze świątyni Pańskiej wszystkie przedmioty sporządzone dla Baala Aszery i całego wojska niebieskiego. Kazał je spalić na zewnątrz Jerozolimy, na polach nad Cedronem, a popiół z nich zanieść do Betel.

Zniósł kapłanów pogańskich, których ustanowili królowie judzcy i którzy składali ofiary kadzielne na wyżynach, w miastach Judy i w okolicach Jerozolimy, oraz tych, którzy składali ofiary kadzielne Baalowi, słońcu, księżycowi, gwiazdozbiorom i całemu wojsku niebieskiemu.

Usunął Aszerę ze świątyni Pańskiej, na zewnątrz Jerozolimy do doliny Cedronu i spalił ją w dolinie Cedronu, starł na popiół i rzucił jej popiół na groby zwykłego ludu.

Zburzył domy osób uprawiających nierząd sakralny w świątyni Pańskiej, gdzie kobiety przędły zasłony dla Aszery.

Kazał zgromadzić się wszystkim kapłanom z miast Judy i splugawił wyżyny, gdzie ci kapłani składali ofiary – od Geba aż do Beer-Szeby. Zniszczył świątynię Kozłów, która znajdowała się u wejścia do bramy Jozuego, zarządcy miasta, po lewej stronie, gdy wchodzi się do bramy miejskiej.

Jednak kapłanom wyżyn nie wolno było przystępować do ołtarza Pańskiego w Jerozolimie, z wyjątkiem tego, że mogli jeść chleby przaśne wśród swoich braci.

Następnie splugawił Palenisko-Zgrozę w Dolinie Synów Hinnoma, aby już nikt odtąd nie przeprowadzał swojego syna lub swojej córki przez ogień na cześć Molocha.

Kazał usunąć konie, które królowie judzcy poświęcili Słońcu u wejścia do świątyni Pańskiej, blisko mieszkania eunucha Netanmeleka, które było w obrębie dziedzińca, i spalił w ogniu rydwan słoneczny.

Ołtarze zaś na tarasie górnej izby Achaza, które zrobili królowie Judy, oraz ołtarze, które zrobił Manasses w obu dziedzińcach świątyni Pańskiej – król zburzył i wyrwał stamtąd, a ich proch wrzucił do doliny Cedronu.

Ponadto król splugawił wyżyny, które stały naprzeciw Jerozolimy, na południe od Góry Oliwnej, i które Salomon, król izraelski, zbudował dla Asztarty – ohydy Sydończyków, dla Kemosza – ohydy Moabitów, i dla Milkoma – obrzydliwości Ammonitów.

Połamał stele i wyciął aszery, a ich miejsca zarzucił ludzkimi kośćmi.

Nawet ołtarz będący w Betel – wyżynę utworzoną przez Jeroboama, syna Nebata, który doprowadził Izraela do grzechu – zburzył również ten ołtarz i wyżynę, potłukł jej kamienie, starł na proch, spalił też aszerę.

Jozjasz rozejrzał się i zobaczył grobowce, które były tam na górze. Polecił zabrać kości z grobowców i spalił na ołtarzu, aby go splugawić – zgodnie z wyrokiem Pańskim, ogłoszonym przez męża Bożego, który przepowiedział te sprawy.

Zapytał dalej: Co to za pomnik tu widzę? Odpowiedzieli mu ludzie z miasta: To grobowiec męża Bożego, który przyszedł z Judy i zapowiedział te sprawy, które ty wykonujesz nad grobowcem w Betel.

On zaś powiedział: Zostawcie go w spokoju! Niech nikt nie rozrzuca jego kości! Pozostawiono więc jego kości nietknięte, razem z kośćmi proroka, który przyszedł z Samarii.

Jozjasz usunął również wszystkie przybytki wyżyn, które zbudowali królowie Izraela we wszystkich miejscowościach Samarii, aby pobudzić Pana do gniewu. I postąpił z nimi dokładnie tak, jak z Betel.

Wszystkich zaś kapłanów wyżyn, którzy tam byli, zabił nad ołtarzami i palił na nich ludzkie kości. Następnie wrócił do Jerozolimy.

Król wydał całemu ludowi następujący rozkaz: świętujcie Paschę na cześć Pana, waszego Boga, jak jest napisane w tej księdze przymierza.

Naprawdę, nie obchodzono takiej Paschy jak ta od dni sędziów, którzy rządzili Izraelem, i podczas całego okresu rządów królów Izraela i królów Judy.

Dopiero w osiemnastym roku panowania króla Jozjasza obchodzono taką Paschę na cześć Pana w Jerozolimie.

Co więcej, zaklinaczy, wieszczków, posążki domowe bóstw, bożki i wszystkie ohydy, które widziało się w kraju Judy i w Jerozolimie, Jozjasz usunął w tym celu, aby wprowadzić w czyn słowa Prawa, spisane w księdze, którą znalazł kapłan Chilkiasz w świątyni Pańskiej.

Nie było przed nim króla podobnego do niego, który by zwrócił się do Pana całym sercem, całą duszą i całą mocą – zgodnie z całym Prawem Mojżesza. I po nim już nie pojawił się taki jak on.

Jednak Pan nie porzucił żaru wielkiego gniewu. Gniew ten zapłonął przeciw Judzie za wszystkie zniewagi, które Mu wyrządził Manasses.

I Pan powiedział: Nawet Judę odtrącę od mojego oblicza, tak jak odtrąciłem Izraela. Odrzucę to miasto, które wybrałem, Jeruzalem, i świątynię, o której powiedziałem: Tam będzie moje Imię!

A czyż pozostałe dzieje Jozjasza i wszystkie jego czyny nie są opisane w Księdze Kronik Królów Judy?

Za jego czasów faraon Neko, król egipski, wyruszył do króla asyryjskiego nad rzekę Eufrat. Gdy król Jozjasz wyszedł przeciw niemu, Neko spowodował jego śmierć w Megiddo, zaraz przy pierwszym spotkaniu.

Jego słudzy odwieźli na rydwanie jego zwłoki z Megiddo, sprowadzili je do Jerozolimy i pochowali w jego grobowcu. Lud kraju wziął Joachaza, syna Jozjasza, namaścił go i wybrał na króla w miejsce jego ojca.

W chwili objęcia rządów Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, a trzy miesiące panował w Jerozolimie. Jego matce było na imię Chamutal – córka Jeremiasza z Libny.

Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, dokładnie tak, jak jego przodkowie.

Faraon Neko zakuł go w kajdany w Ribla, w kraju Chamat, by nie panował w Jerozolimie, i nałożył na kraj daninę w wysokości stu talentów srebra i dziesięciu talentów złota.

Faraon Neko ustanowił królem Eliakima, syna Jozjasza, w miejsce Jozjasza, jego ojca, i zmienił mu imię na Jojakim. Joachaza zaś pojmał i zaprowadził do Egiptu, gdzie umarł.

Jojakim dostarczał faraonowi srebra i złota. Jednak musiał opodatkować kraj, aby dostarczyć pieniędzy zgodnie z rozkazem faraona. Na każdym z ludu ziemi, zgodnie ze swoim oszacowaniem, wymógł daninę srebra i złota, aby ją dać faraonowi Neko.

W chwili objęcia rządów Jojakim miał dwadzieścia pięć lat i panował jedenaście lat w Jerozolimie. Jego matce było na imię Zebidda – córka Pedajasza z Rumy.

Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, dokładnie tak, jak jego przodkowie.