2 Księga Królewska 23:1 – znaczenie i zastosowanie

Jozjasz otrzymał od Boga wiadomość, że zagłady Jerozolimy nie da się powstrzymać i że może ocalić jedynie własną duszę. Mimo to nie pogrążył się w rozpaczy ani nie zaniechał działań dla swojego narodu tylko dlatego, że nie mógł zrobić wszystkiego, czego pragnął. Postanowił wypełnić swój obowiązek, a wynik pozostawić Bogu. Planował przeprowadzić publiczną reformę i uznał, że jeśli cokolwiek może odsunąć zapowiedziany sąd, to właśnie ona. W tym fragmencie widzimy, jak się do niej przygotował.

Najpierw zwołał zgromadzenie przywódców, starszych i urzędników lub przedstawicieli Judy i Jerozolimy, aby spotkali się w domu Pana z kapłanami i prorokami, czyli sługami pełniącymi zwykłe i szczególne posługi. Dzięki temu reforma miała stać się wspólnym działaniem całego narodu, co mogło zwiększyć szansę na oddalenie sądu nad nim. Wezwano wszystkich, aby przedsięwzięcie potraktowano poważniej, aby zgromadzeni mogli doradzać i pomagać, a ewentualni przeciwnicy zniechęcili się do stawiania oporu. Zgromadzenia przedstawicielskie ani rady publiczne nie umniejszają znaczenia dobrych władców, lecz ich umacniają.

Po drugie, zamiast wygłaszać przemówienie do zgromadzonych, Jozjasz polecił odczytać im Księgę Prawa. Wygląda na to, że sam ją czytał (Druga Księga Królewska 23:2), poruszony jej treścią i pragnący poruszyć także innych. Nie uważał, że czytanie mu nie przystoi, tak jak Salomonowi nie uwłaczało głoszenie kazań, a Dawid był gotów pełnić służbę odźwiernego w domu Boga. Oprócz możnych zgromadził także mieszkańców Judy i Jerozolimy, aby wysłuchali Prawa. Władcy naprawdę leży na sercu szerzenie znajomości Pisma Świętego w jego kraju. Jeśli ludzie będą równie mocno zdecydowani przestrzegać Prawa, jak on jest zdecydowany rządzić zgodnie z nim, królestwo będzie szczęśliwe.

Po trzecie, zamiast ustanawiać nowe prawa, które pomogłyby im wytrwać w wypełnianiu obowiązków, Jozjasz wezwał ich do zawarcia przymierza, czyli zobowiązania się wobec Boga (Druga Księga Królewska 23:3). Księga Prawa była księgą przymierza, ponieważ zawierała obietnicę, że jeśli oni będą ludem Boga, On będzie ich Bogiem. Teraz obiecali wypełniać swoją część, ufając, że Bóg wypełni swoją. Przymierze zobowiązywało ich, by podążali za Panem, poddawali się Jego woli w oddawaniu Mu czci i w tym, co spotykało ich z Jego dopuszczenia, odpowiadali na Jego wezwania i uważali na Jego prowadzenie. Mieli pilnie przestrzegać wszystkich Jego przykazań: moralnych, obrzędowych i cywilnych, całym sercem i całą duszą, wkładając w to wszelki wysiłek, szczerość, siłę, odwagę i determinację. W ten sposób mieli spełniać warunki przymierza, ufając jego obietnicom.

Pierwszy do przymierza przystąpił sam król. Stanął przy swoim filarze (Druga Księga Królewska 11:14) i publicznie zadeklarował, że zgadza się na to przymierze. Dał ludowi przykład i zapewnił go nie tylko o swojej ochronie, lecz także o tym, że będzie przewodził oraz udzieli wszelkiej pomocy, na jaką pozwala mu jego władza, aby lud był posłuszny. Nawet królowie nie tracą wolności, gdy zobowiązują się wobec Boga. Lud również opowiedział się za przymierzem, wyrażając zgodę i obiecując go przestrzegać. Dobrze jest wiązać się obowiązkiem z wszelką możliwą powagą, zwłaszcza po poważnym odwróceniu się od grzechu i osłabieniu w czynieniu dobra. Człowiek o szczerym sercu nie uchyla się od jasnych zobowiązań, bo to, co mocno związane, mocno się trzyma.