2 Księga Królewska 23:25 – znaczenie i zastosowanie

Czytając te wersety, trzeba powiedzieć: „Panie, Twoja sprawiedliwość jest jak potężne góry, jasna i niepodważalna, a Twoje wyroki są jak wielka głębia, której nie sposób zmierzyć” (Księga Psalmów 36:6). Jak to rozumieć?

Warto tu przyznać, że Jozjasz był jednym z najlepszych królów, którzy zasiadali na tronie Dawida (Druga Księga Królewska 23:25). Ezechiasz wyróżniał się zaufaniem do Boga w trudnych chwilach (Druga Księga Królewska 18:5), a Jozjasz — szczerością i gorliwością w przeprowadzaniu reform. Nikt mu w tym nie dorównywał. Zwrócił się do Pana, od którego odwrócili się jego ojcowie. Prawdziwa religijność polega na zwróceniu się ku Bogu jako Temu, którego wybieramy i miłujemy. Jozjasz uczynił też wszystko, co mógł, by zawrócić swoje królestwo ku Panu.

Służył Bogu sercem i duszą, miał więc czyste motywy i właściwe cele. Religijność niczego nie daje, jeśli nie wkłada się w nią serca. Jozjasz służył Bogu całym sercem, duszą i siłą — z energią, odwagą i determinacją. Bez tego nie zdołałby przeprowadzić wielu trudnych przedsięwzięć, które przed nim stały. Jak wielkich rzeczy można dokonać w służbie Bogu, jeśli służy się z zapałem i całym sercem! Jozjasz postępował też zgodnie z całym Prawem Mojżeszowym: starannie go przestrzegał i traktował poważnie. Jego gorliwość nigdy nie prowadziła do nieładu. We wszystkim, co robił, trzymał się Bożych zasad.

Mimo to Jozjasz zginął gwałtowną śmiercią w sile wieku, a zaledwie kilka lat później jego królestwo upadło. Po takiej reformie można by oczekiwać pokoju i czci dla króla oraz jego królestwa. Stało się jednak odwrotnie: zarówno król, jak i królestwo znaleźli się pod sądem.

Królestwo, które przeszło reformę, nadal było skazane na zagładę. „Mimo to” Pan nie odwrócił się od żaru swojego wielkiego gniewu (Druga Księga Królewska 23:26). Prawdziwe jest słowo, które Bóg przekazał przez proroka: jeśli naród skazany na zagładę odwróci się od grzechu, Bóg odstąpi od kary (Księga Jeremiasza 18:7–8). Trzeba więc wyciągnąć wniosek, że poddani Jozjasza, choć podporządkowali się jego władzy, nie przyjęli naprawdę jego zasad. Zmiana została im narzucona — nie porzucili z własnej woli złych dróg. Nadal miłowali swoje bożki. Dlatego Ten, który zna serce, nie cofnął wyroku, że Juda zostanie usunięta, jak wcześniej Izrael, a Jerozolima odrzucona (Druga Księga Królewska 23:27). Nawet ta zagłada miała być ostatnim środkiem reformy. Trzeba więc powiedzieć nie tylko, że lud dopełnił miary winy i był gotowy na zagładę, lecz także, że choroba doszła do punktu zwrotnego i mogła zostać uleczona. Skutkiem miało być usunięcie grzechu.

Kolejnym znakiem tego było przedwczesne odejście króla, który przeprowadzał reformy, gdy wciąż mógł być pożyteczny. Było to miłosierdzie wobec niego, bo nie dożył zła, które miało spaść na jego królestwo. Dla jego poddanych była to jednak kara, bo śmierć króla otworzyła drogę do ich upadku. Król Egiptu prowadził wojnę z królem Asyrii, którego tutaj nazwano królem Babilonu. Królestwo Jozjasza leżało między nimi. Jozjasz uznał więc, że ma obowiązek powstrzymać króla Egiptu i zahamować jego rosnącą potęgę. Król Egiptu zapewniał wprawdzie, że nie zamierza występować przeciw Jozjaszowi, ale gdyby zdołał sięgnąć od rzeki Egipskiej aż po Eufrat, Juda wkrótce zostałaby przez niego pochłonięta. Jozjasz ruszył więc przeciw niemu i zginął w pierwszej bitwie (Druga Księga Królewska 23:29–30).

Nie sposób tu usprawiedliwić postępowania Jozjasza. Nie otrzymał wyraźnego wezwania do udziału w tej wojnie i nie czytamy, by szukał wskazówek u Boga przez Urim albo za pośrednictwem proroków. Nie miał powodu występować jako przyjaciel i sprzymierzeniec króla Asyrii. Czy powinien był pomagać bezbożnemu i miłować tych, którzy nienawidzą Pana? Gdy Egipt i Asyria toczyły spór, mógł oczekiwać, że Bóg obróci go na korzyść jego samego i jego ludu, używając tych królestw, by osłabiły się nawzajem. Niektórzy rozumieją obietnicę, że Jozjasz spocznie w grobie w pokoju, tak, jakby nie została spełniona, ponieważ przez ten błąd utracił jej dobrodziejstwo. Bóg obiecał strzec nas na wszystkich naszych drogach, ale gdy schodzimy z właściwej drogi, opuszczamy miejsce Jego ochrony. Ja rozumiem tę obietnicę tak, że się spełniła: Jozjasz umarł w pokoju z Bogiem i z własnym sumieniem, a zniszczenie Judy i Jerozolimy przez Chaldejczyków nie stało się za jego życia ani nie było jeszcze bezpośrednio widoczne. Mimo to uważam to wydarzenie za napomnienie za jego lekkomyślność.

Trzeba też uznać sprawiedliwość Boga, który odebrał tak cenny dar niewdzięcznemu ludowi, nieumiejącemu go docenić. Ludzie głęboko opłakiwali śmierć Jozjasza (Druga Księga Kronik 35:25), poruszeni przez Jeremiasza, który wyjaśnił im jej znaczenie i to, że była znakiem ostrzegawczym. Nie skorzystali jednak właściwie z miłosierdzia, którego doświadczali, gdy Jozjasz żył. Bóg pokazał im wartość tego daru, odbierając go.