2 Księga Królewska 23:31 – znaczenie i zastosowanie

Po złożeniu Jozjasza do grobu Jerozolima nie zaznała już pomyślnego dnia. Jedno nieszczęście następowało po drugim i w ciągu dwudziestu dwóch lat miasto zostało całkowicie zniszczone. W tym fragmencie krótko opisano dwóch synów Jozjasza. Pierwszy już na początku panowania został uwięziony, a drugi musiał płacić daninę królowi Egiptu. Obaj znaleźli się w tej sytuacji niemal od razu po objęciu władzy.

Król Egiptu zabił Jozjasza. Początkowo nie zamierzał zaatakować Judy, lecz Jozjasz stanął mu na drodze. Teraz król Egiptu najwyraźniej skierował całą swoją siłę przeciwko rodzinie Jozjasza i jego królestwu. Gdyby synowie Jozjasza postępowali tak jak on, mogliby korzystać z owoców jego wierności. Ponieważ jednak obrali inną drogę, ponieśli skutki jego pochopnego działania.

Joachaz, młodszy syn, został najpierw obwołany królem przez ludność kraju. Być może wybrano go dlatego, że wydawał się bardziej energiczny i wojowniczy niż jego starszy brat. Lud mógł mieć nadzieję, że Joachaz przeciwstawi się królowi Egiptu i pomści śmierć ojca. Być może bardziej zależało mu na oddaniu czci Jozjaszowi niż na kontynuowaniu jego reform, a skutki tego wyboru okazały się wymowne.

Joachaz prowadził złe życie. Mimo dobrego wychowania, dobrego przykładu i — jak można przypuszczać — wielu modlitw zanoszonych w jego intencji, czynił to, co złe w oczach Pana. Prawdopodobnie zaczął tak postępować jeszcze za życia ojca, bo jego panowanie trwało zbyt krótko, by w pełni ujawnił się jego charakter. Poszedł śladami niegodziwych przodków. Nie miał wiele czasu na działanie, ale już wybrał sobie wzorce, pokazał, czyimi śladami zamierza iść, i dał do zrozumienia, jakie życie chce prowadzić. Dlatego Pismo zalicza go do tych, którzy czynili całe zło ludzi, których postanowił naśladować. Młodzi powinni bardzo uważać, kogo wybierają sobie za wzór. Pomyłka w tej sprawie może ich zgubić (List do Filipian 3:17–18).

Ponieważ Joachaz prowadził złe życie, nic dziwnego, że spotkał go zły los. Panował zaledwie trzy miesiące, po czym został uwięziony i pozostał więźniem aż do śmierci. Król Egiptu pojmał go, skuł łańcuchami i zabrał do Egiptu, obawiając się, że może sprawiać kłopoty. Joachaz wkrótce tam zmarł (Druga Księga Królewska 23:33–34). Jest młodym lwem, o którym mówi Ezechiel w lamentacji nad książętami Izraela: nauczył się chwytać zdobycz i pożerać ludzi, a takie zło czynił przed Panem. Wieści o nim dotarły jednak do narodów, które schwytały go w sidła i zaprowadziły w łańcuchach do ziemi egipskiej (Księga Ezechiela 19:1–4). Zobacz też Księgę Jeremiasza 22:10–12.

Eliakim, inny syn Jozjasza, został królem z nadania króla Egiptu. Tekst nie mówi, że objął władzę po Joachazie, bo jego panowanie było tak krótkie, że niemal nie warto o nim wspominać. Mówi natomiast, że Eliakim został królem po Jozjaszu. Dotąd korona Judy przechodziła z ojca na syna; nigdy wcześniej nie przechodziła z brata na brata. Zdarzyło się to raz w rodzinie Achaba, ale nigdy wcześniej w rodzie Dawida.

Król Egiptu pokazał swoją władzę także przez zmianę imienia Eliakima. Nadał mu imię Jojakim, które nadal odnosiło się do Pana, bo nie zamierzał zmuszać go do porzucenia religii jego kraju. Jak mówi przysłowie, każdy naród postępuje w imię swojego boga, i Jojakimowi na to pozwolono. Król Babilonu nie postępował w ten sposób, gdy zmieniał imiona (Księga Daniela 1:7).

O Jojakimie dowiadujemy się najpierw, że król Egiptu doprowadził go do ubóstwa, żądając ogromnej daniny: stu talentów srebra i jednego talentu złota (Druga Księga Królewska 23:33). Jojakim musiał z wielkim trudem ściągnąć tę sumę od swoich poddanych i wysłać ją faraonowi (Druga Księga Królewska 23:35). Izraelici niegdyś złupili Egipcjan, teraz zaś Egipcjanie złupili Izraela. Zobacz, jak straszne zmiany przynosi grzech.

Dowiadujemy się też, że te trudności nie skłoniły Jojakima do poprawy. Nawet w obliczu ostrzeżeń płynących z Bożej opatrzności, które powinny go upokorzyć i skorygować jego postępowanie, nadal czynił to, co złe w oczach Pana (Druga Księga Królewska 23:37). Sprowadził więc na siebie jeszcze surowsze wyroki, bo Bóg zsyła dotkliwsze kary, gdy łagodniejsze nie osiągają zamierzonego celu.