2 List do Koryntian 4:17 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze o swojej posłudze z perspektywy kogoś, kto zna jej ciężar. Po słowach o zewnętrznym człowieku, który niszczeje, i o wewnętrznym, który odnawia się z dnia na dzień, pojawia się zdanie: „Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu przygotowują bezmiar chwały przyszłego wieku”. Słowo „niewielkie” brzmi zaskakująco, bo ból rzadko wydaje się mały temu, kto go nosi. Apostoł nie odbiera jednak cierpieniu wagi. Patrzy na nie z miejsca, z którego widać dalszą drogę, i dlatego jego słowa niosą ciepło, a nie chłód wobec trudu. Zdanie zestawia dwa czasy: obecny, w którym przychodzą utrapienia, i przyszły wiek, w którym czeka chwała. Tekst mówi o przygotowywaniu, a nie o prostej zapłacie za ból, więc trudne dni wpisują się w coś większego. Ktoś, kto miesiącami opiekuje się chorym bliskim, może nie widzieć efektów swojego trudu, a mimo to jego droga ma kierunek. To tylko możliwy obraz, który dobrze oddaje myśl apostoła, a nie opis konkretnej historii. Wersety otaczające wyjaśniają tę perspektywę. Wzrok utkwiony w to, czego nie widać, pozwala nazwać ból po imieniu i nie pozwala mu zamknąć całego horyzontu. Między tym, co bolesne i widzialne, a tym, co ukryte, zostaje miejsce na zaufanie, które nie musi wiedzieć wszystkiego, by trwać.

Zdanie Pawła nie pomniejsza bólu. „Niewielkie” utrapienia są niewielkie w porównaniu z „bezmiarem chwały”, nie zaś nieistotne dla tych, którzy ich doświadczają. W tym samym rozdziale Paweł mówi o słabości, wyniszczeniu i potrzebie, by się nie poddawać. Jego perspektywa nie polega na zaprzeczaniu cierpieniu, lecz na zestawieniu tego, co przemijające, z tym, co wieczne. Słowo „przygotowują” nie oznacza, że cierpienie samo w sobie zasługuje na przyszłą chwałę ani że każdy ból można łatwo wyjaśnić jako etap prowadzący do nagrody. Paweł wiąże nadzieję z Bogiem, który wskrzesił Jezusa i przywróci życie także jemu oraz jego współpracownikom (2 List do Koryntian 4:14). To zmartwychwstanie, a nie cierpienie, stanowi ostateczną podstawę ufności. Dlatego widzialne trudności nie mają ostatniego słowa. Paweł nie obiecuje, że obecne utrapienia szybko się skończą ani że będą dla każdego jednakowo małe. Utrzymuje, że ich obecna miara nie dorównuje chwale przyszłego wieku. To nadzieja zakorzeniona w Bożej obietnicy życia, a nie w prostym rachunku, według którego cierpienie zostaje spłacone nagrodą.

Paweł pisze o cierpieniu jako ktoś, kto zna je z własnego doświadczenia. Nazywa je niewielkimi utrapieniami obecnego czasu, a przyszłą chwałę określa jako bezmiar. Nie bagatelizuje bólu. Zestawia jednak dwie miary i pokazuje, że większa z nich należy do przyszłości. Zdanie brzmi: „Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu przygotowują bezmiar chwały przyszłego wieku”. Cierpienie nie jest tu celem samym w sobie, lecz czasem, w którym kształtuje się człowiek wewnętrzny. Wewnętrzny człowiek odnawia się z dnia na dzień, nawet gdy zewnętrzny niszczeje, jak pisze Paweł w wersecie poprzedzającym. Przykładowo, ktoś wraca z pracy zmęczony, opiekuje się chorym rodzicem i szuka chwili na modlitwę między jednym obowiązkiem a drugim. Z zewnątrz ten dzień wygląda na drobny i mało znaczący. Taki dzień jest prawdziwy, a jego ciężar nie znika. Apostoł pisze jednak o przygotowaniu, które może dokonywać się właśnie w takich zwyczajnych trudnościach. Werset nie mówi, że cierpienie jest lekkie w odczuciu. Mówi o tym, jak wielka jest przyszłość, i uczy patrzeć na obecny czas w jej świetle. Wiara nie znosi bólu, lecz zmienia miarę, którą się posługujemy.

Paweł nie nazywa utrapień błahymi. Sam mówi o „niewielkich utrapieniach naszego obecnego czasu”, zestawiając je z chwałą przyszłego wieku. Ich ciężar jest rzeczywisty, lecz nie ostateczny. W tym rozdziale mówi o służbie naznaczonej trudnością, o wyniszczeniu człowieka zewnętrznego i o nadziei, że Bóg wskrzesi i jego, i tych, do których przemawia. Sens wersetu wyrasta więc z nadziei zakorzenionej w zmartwychwstaniu Jezusa, nie z przekonania, że cierpienie samo w sobie jest dobre. Słowo „przygotowują” nie musi oznaczać, że każda krzywda jest zesłana przez Boga jako narzędzie do osiągnięcia chwały. Paweł wskazuje raczej na przyszłość, która przewyższa miarę teraźniejszego bólu. Nie podaje kalendarza ani wyjaśnienia każdego cierpienia. Pozostawia miejsce na żałobę i pytania, a zarazem wyznaje, że to, co widzialne i przemijające, nie obejmuje całej prawdy o ludzkim losie. Jak w 2 Liście do Koryntian 4:17, chrześcijańska nadzieja nie odbiera trudnościom ich ciężaru. Umieszcza je jednak w świetle Bożej obietnicy życia, którego pełnia dopiero nadejdzie.