2 List do Koryntian 4:3 – znaczenie i zastosowanie

„A jeśli nawet nasza Ewangelia jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie,” (2 List do Koryntian 4:3). Ten werset brzmi surowo, bo mówi o zasłonie nad Dobrą Nowiną. Paweł nie wyjaśnia tu, dlaczego jedni widzą, a inni nie, i nie ocenia cudzych serc. Zaznacza jedynie, kogo dotyczy to ukrycie, i nie rozszerza go na nikogo więcej. W tym zdaniu wyczuwalny jest ból kogoś, kto głosi światło i widzi, że nie każdy może je dostrzec. Można sobie wyobrazić, że taki ból dotyczy bliskiego, który od dawna nie słyszy o Bogu tak jak kiedyś, albo kogoś, kto zamknął się tak mocno, że nawet dobre słowo nie dociera. Obraz pozostaje tu tylko możliwością, a tekst mówi o samym ukryciu i o tych, którzy znajdują się na drodze ku zatraceniu. W tym samym liście Paweł mówi o skarbie przechowywanym w glinianych naczyniach, by moc była z Boga, a nie z ludzi (2 List do Koryntian 4:7). Ukrycie Ewangelii, o którym mówi ten werset, nie przenosi źródła światła w ręce ludzi. Światło pozostaje Boże, nawet tam, gdzie wydaje się niewidoczne.

Zdanie Pawła, że Ewangelia jest „ukryta”, nie oznacza, że głosiciele zasłonili jej treść. Bezpośredni kontekst mówi coś przeciwnego: unikają podstępu i fałszowania słowa Bożego, ukazując prawdę otwarcie. Ukrycie dotyczy tych, którzy nie przyjmują Ewangelii, a kolejny werset opisuje ich umysły jako zaślepione przez „boga tego świata”, by nie ujrzeli chwały Chrystusa. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc wiarygodności przesłania i zdolności jego rozpoznania. Paweł nie przedstawia odrzucenia Ewangelii jako dowodu, że sama Ewangelia jest niejasna lub fałszywa. Zarazem nie przypisuje głosicielom mocy, która mogłaby wymusić wiarę. W dalszej części wskazuje na Boga, który rozświetla serca, a w wersecie 7 przypomina, że skarb Ewangelii jest powierzony kruchym „glinianym naczyniom”. Słowa „idą na zatracenie” brzmią poważnie: Paweł nie bagatelizuje skutków niewiary. Nie daje jednak podstaw, by z góry ogłaszać los konkretnej osoby. Sens tego wersetu w argumentacji apostoła jest inny: głosiciele mają wiernie ukazywać prawdę, a światło poznania Chrystusa pozostaje dziełem Boga.

Drugi List do Koryntian 4:3 pojawia się zaraz po zdaniu o tym, że apostoł nie fałszuje słowa Bożego, lecz przedstawia prawdę przed sumieniem każdego człowieka. Pada tu zdanie: „A jeśli nawet nasza Ewangelia jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie”. Tekst nie opisuje drogi tych ludzi krok po kroku i nie wyjaśnia, jak doszli do tego miejsca. Najważniejsze jest to, co werset mówi wprost. Ukrycie Ewangelii zostaje przypisane tym, którzy idą na zatracenie, a nie samej dobrej nowinie ani słabości głoszących. W Drugim Liście do Koryntian 4:4 apostoł dodaje, że umysły niewiernych zaślepił bóg tego świata, co wskazuje na duchową walkę toczącą się wokół słowa. Ten sam fragment nie daje jednak podstaw do pochopnego oceniania cudzego serca. Ten werset ma również znaczenie praktyczne. Ewangelia zostaje przedstawiona jasno i otwarcie, a jej przyjęcie nie zależy od sprytu ani zręczności tego, kto ją niesie. Apostoł przypomina w Drugim Liście do Koryntian 4:7, że skarb jest przechowywany w glinianych naczyniach, dzięki czemu moc pochodzi od Boga. Werset uczy więc pokory w głoszeniu oraz wiary, że światło pochodzi od Boga, a nie z ludzkich zabiegów.

Słowa „nasza Ewangelia” nie oznaczają prywatnej nauki Pawła, lecz dobrą nowinę, którą powierzono jemu i jego współpracownikom. W poprzednim wersecie podkreśla on, że nie fałszują słowa Bożego, ale jawnie przedstawiają prawdę. Jeśli więc Ewangelia pozostaje ukryta, nie dzieje się tak dlatego, że głoszący mają prawo ją zniekształcać lub zmuszać słuchaczy do przyjęcia. Paweł mówi o tych, „którzy idą na zatracenie”, a w wersecie 4 wiąże ich niewiarę z zaślepieniem umysłu. Nie daje to podstaw, by z zewnątrz ogłaszać wyrok nad konkretnymi ludźmi. Opisuje powagę duchowej ślepoty: można usłyszeć wieść o Chrystusie, a nie dostrzec w niej Bożego blasku. Zaraz potem wskazuje jednak, że światło poznania chwały Boga jaśnieje na obliczu Chrystusa. To światło nie pochodzi z siły ani wyjątkowej prawości głoszących. Paweł odmawia stawiania siebie w centrum i mówi o Chrystusie jako Panu. Ewangelia może być zasłonięta dla jednych, lecz jej treścią pozostaje Chrystus, nie umiejętność człowieka. Właśnie ta różnica chroni zarówno pokorę głoszących, jak i godność tych, którzy jeszcze nie widzą.