2 List do Koryntian 4:15 – znaczenie i zastosowanie

„Wszystko to bowiem dla was, aby w pełni obfitująca łaska zwiększyła chwałę Bożą przez dziękczynienie wielu." Te słowa domykają fragment w Drugim Liście do Koryntian 4:15, w którym Paweł mówi o wydawaniu na śmierć z powodu Jezusa i o tym, że w nim działa śmierć, a w Koryntianach życie. Zaimek „wszystko to” odnosi się do całego tego doświadczenia, a nie tylko do jego końca. Cel jest wyraźnie nazwany: łaska ma się rozlewać, a jej owocem ma być wdzięczność wielu. W tym zdaniu słychać delikatną wiarę, że dziękczynienie nie musi czekać, aż trudności miną. Mowa o dziękczynieniu wielu osób, a nie o wdzięczności kogoś, kto już wyszedł z cierpienia i patrzy na nie z dystansu. Wdzięczność może więc wyrosnąć w sercu, które wciąż niesie swoje sprawy, i stać się świadectwem docierającym do innych. Jedna osoba poruszona łaską potrafi otworzyć przestrzeń dla kogoś następnego. Najmocniej wybrzmiewa tu przekonanie, że ból przeżywany w łączności z Chrystusem nie zostaje zmarnowany. Ta sama łaska, która podtrzymuje w ciężkich dniach, staje się źródłem dziękczynienia i wspólnoty. Obraz jest spokojny i nie obiecuje szybkiego końca trudności. Chwała Boża objawia się w ludziach, którzy potrafią wypowiedzieć wdzięczność właśnie wtedy, gdy niosą ciężar.

Słowa „Wszystko to bowiem dla was” odnoszą się do posługi Pawła i jego współpracowników pośród trudności: ich cierpienie nie jest samo w sobie celem ani dowodem, że Bóg ich opuścił. W poprzednich wersetach Paweł mówi o śmierci działającej w apostołach, podczas gdy w Koryntianach działa życie, oraz o nadziei zmartwychwstania. Werset 15 ukazuje, dokąd prowadzi ta posługa: ku dobru wspólnoty i ku dziękczynieniu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy łaski i jej skutku. Łaska obfitująca nie skupia uwagi na zasługach głosicieli; przez ich służbę dociera do wielu, a wdzięczność tych ludzi przynosi chwałę Bogu. „Wszystko” odnosi się tu do opisywanej posługi i jej kosztów, nie stanowi obietnicy, że każda krzywda lub strata automatycznie przyniesie łatwe dobro. Paweł opisuje więc wspólnotowy obieg daru: otrzymana łaska staje się życiem innych, a ich dziękczynienie wskazuje poza ludzkiego pośrednika — ku Bogu. W kontekście nadziei zmartwychwstania także trud nie ma ostatniego słowa. W centrum pozostaje Bóg, którego dobroć rozpoznaje coraz liczniejsza wspólnota.

Ten werset zamyka wątek, który Paweł rozwija od początku czwartego rozdziału. Apostoł pisze o trudach służby, o tym, że jest „wydawany na śmierć z powodu Jezusa”, i o tym, że w nim działa śmierć, a w Koryntianach życie. Całe to cierpienie ma jednak wyraźny cel: „Wszystko to bowiem dla was, aby w pełni obfitująca łaska zwiększyła chwałę Bożą przez dziękczynienie wielu”. Z perspektywy codziennego życia ten fragment mówi coś praktycznego. Łaska nie zatrzymuje się na jednym człowieku. Przechodzi do kolejnych osób, a one odpowiadają dziękczynieniem. Im więcej serc dziękuje, tym wyraźniej widać, że dobro pochodzi od Boga, a nie od ludzkich zasług. Paweł nie przedstawia siebie jako człowieka, który wygrywa trudności własną wytrwałością. Jego służba jest narzędziem, przez które obfitość łaski dociera do innych. Dlatego nie traci odwagi, mimo że kosztuje go to bardzo wiele. Słowo „aby” wskazuje cel, a nie gwarancję natychmiastowego skutku. Werset nie obiecuje, że każdy trud od razu przyniesie widoczny owoc. Pokazuje natomiast kierunek: Bóg potrafi wykorzystać życie wiernych tak, że dziękczynienie wzrasta w wielu ludziach. Owoc ten jest dziełem łaski, a nie tylko ludzkiego wysiłku.

„Wszystko to” nie oznacza, że każde cierpienie samo w sobie jest dobre ani że każda krzywda ma łatwe wyjaśnienie. W najbliższym kontekście Paweł mówi o posłudze naznaczonej słabością, zagrożeniem i wiarą w zmartwychwstanie. To, co przeżywają apostołowie ze względu na Jezusa, służy życiu wspólnoty: Ewangelia dociera do kolejnych ludzi, a łaska obejmuje coraz szerszy krąg. Paweł widzi w tym ruch ku chwale Boga. Łaska nie zatrzymuje się na jednym człowieku; budzi wdzięczność wielu. Można pomyśleć o świetle zapalanym w kolejnych oknach: każde pozostaje osobnym miejscem, a razem świadczą o tym, że noc nie ma ostatniego słowa. Także dziękczynienie wspólnoty jest czymś więcej niż odpowiedzią na otrzymane dobro. Staje się świadectwem działania łaski. Ten werset łączy więc posługę, dar dla innych i chwałę Bożą, nie obiecując łatwego życia ani szybkiego rozwiązania. W perspektywie całego rozdziału nadzieja Pawła opiera się na Bogu, który wskrzesił Jezusa i odnawia człowieka wewnętrznego. Dziękczynienie wielu jest owocem tej nadziei: głosami ludzi, którzy otrzymali życie dzięki łasce, a przez swoją wdzięczność zwracają uwagę ku Dawcy.