2 List do Koryntian 13:7 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu modlitwę apostoła do Boga za Koryntian: prosi, aby nie czynili nic złego (Drugi List do Koryntian 13:7). Jedną z najlepszych rzeczy, o jakie możemy prosić Boga dla siebie i naszych przyjaciół, jest to, by chronił nas od grzechu. Powinniśmy często modlić się o Jego łaskę, która będzie nas strzec, bo sami nie potrafimy się uchronić. Powinniśmy bardziej zabiegać o to, by nie czynić zła, niż o to, by nie doznawać zła.

Paweł wyjaśnia następnie, dlaczego modli się za Koryntian. Jego słowa odpowiadają ich sytuacji i sprawom, o których wcześniej pisał. Mówi, że nie chodziło przede wszystkim o jego własną reputację, lecz o cześć Ewangelii: nie o to, by on i jego współpracownicy uchodzili za wypróbowanych, ale o to, by Koryntianie czynili to, co słuszne (Drugi List do Koryntian 13:7). Nawet gdyby go obwiniano i traktowano jak człowieka niegodnego zaufania, zależało mu na tym, by szanowano Ewangelię. Wiernym sługom najbardziej zależy na tym, by Ewangelia, którą głoszą, była otaczana szacunkiem, nawet gdy ludzie mówią przeciwko nim. Najlepiej oddajemy cześć naszej świętej wierze, gdy żyjemy uczciwie, przyzwoicie i stosownie do Ewangelii Chrystusa.

Kolejnym powodem jego modlitwy było to, by Koryntianie nie mieli nic sobie do zarzucenia, gdy do nich przybędzie. Jak mówi, nie może nic uczynić przeciwko prawdzie, lecz tylko dla prawdy (Drugi List do Koryntian 13:8). Jeśli nie czynili zła i nie postępowali wbrew temu, do czego zobowiązywało ich wyznawanie wiary, nie miał prawa ich karać. Wcześniej napisał, że władza dana mu przez Pana służy budowaniu, a nie burzeniu (Drugi List do Koryntian 10:8; 13:10). Paweł miał więc rzeczywistą władzę, służącą dobru Ewangelii, ale nie mógł jej użyć w sposób sprzeczny z prawdą ani zniechęcający tych, którzy byli jej posłuszni. Nie mógł tego robić, czyli nie chciał tak postępować i nie otrzymał od Chrystusa takiego polecenia. Cieszyło go to ograniczenie: „Radujemy się, gdy my jesteśmy słabi, a wy mocni” (Drugi List do Koryntian 13:9). Innymi słowy, cieszył się, gdy nie miał powodu karać tych, którzy byli mocni w wierze i przynosili obfity owoc dobrych czynów. Niektórzy rozumieją te słowa inaczej: Paweł, choć osłabiony cierpieniem i pogardą, znosił to z radością, widząc, że Koryntianie są mocni w świętości i wytrwali w dobrych czynach.

Pragnął także ich doskonałości (Drugi List do Koryntian 13:9), to znaczy szczerości i dążenia do pełnej dojrzałości, bo właśnie takiej doskonałości wymaga Ewangelia. Możliwe też, że chodzi mu o to, by wśród nich dokonała się pełna odnowa. Nie wystarczało mu, że będą powstrzymywać się od grzechu. Chciał również, by wzrastali w łasce, postępowali w świętości i naprawili wszystko, co było wśród nich niewłaściwe. Taki był główny cel napisania tego listu. Paweł był gotów mówić jasno podczas swojej nieobecności, aby po przybyciu nie musiał być surowy (Drugi List do Koryntian 13:10). Nie chciał sięgać po wszystkie środki, jakie dawała mu władza otrzymana od Pana jako apostołowi, w tym po możliwość rozprawienia się z każdym przejawem nieposłuszeństwa (Drugi List do Koryntian 10:6).