2 List do Koryntian 13:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset dotyczy napięcia, które zna chyba każdy, kto kiedyś czuł, że musi coś udowodnić. Koryntianie szukali dowodu, że Chrystus rzeczywiście przemawia przez Pawła, jakby ich zaufanie musiało najpierw zdać egzamin. Apostoł nie odpowiada na tę próbę ostrym słowem o ich wątpliwościach. Przypomina raczej, że Chrystus nie jest „słaby wobec was, lecz ukazuje w was swoją moc”. Ciekawe jest to, dokąd Paweł kieruje uwagę. Nie zatrzymuje się na tym, czy sam dobrze wypadnie w ocenie, lecz wskazuje na to, co dzieje się między Chrystusem a wspólnotą. Moc nie jest tu pokazem siły apostoła, tylko obecnością, która działa w relacji i wyrasta z wiary. Ta myśl łagodzi lęk przed tym, że wszystko zależy od nieskazitelności albo od bezbłędnego świadectwa. Obraz słabości i mocy splata się tu ściśle. Paweł mówi w sąsiednim fragmencie o ukrzyżowaniu „wskutek słabości”, a mimo to nie widzi w niej przeciwieństwa Bożej mocy. Nie składa też ogólnej obietnicy, że każde trudne doświadczenie zostanie od razu odwrócone. Odnosi się do konkretnej sytuacji wspólnoty, która go kwestionowała, i do nadziei, że Chrystus będzie w niej obecny. Ta nadzieja dotyczy więc Bożej obecności w ludziach, a nie ich doskonałości.

W 2 Liście do Koryntian 13:3 Paweł odpowiada na żądanie dowodu, że przemawia przez niego Chrystus. Stawką nie jest jedynie ocena jego osobistej siły czy wiarygodności: zakwestionowanie posługi apostoła dotyka tego, czy wspólnota rozpoznaje działanie Chrystusa. Słowa Pawła nie przedstawiają jednak jego władzy jako niezależnej od Chrystusa. To Chrystus przez niego przemawia i to Jego moc ukazuje się wśród Koryntian. Werset nabiera ostrości w kontekście zapowiedzi Pawła, że przy kolejnym przybyciu nie będzie nikogo oszczędzał. Zarazem następny werset przypomina, że Chrystus został ukrzyżowany w słabości, a żyje dzięki mocy Bożej. Apostolska stanowczość nie przeczy więc słabości: odzwierciedla wzór Chrystusa, którego moc nie musi przybierać postaci zewnętrznej dominacji. Jest tu także ważne odwrócenie perspektywy. Koryntianie chcą poddać próbie Pawła, lecz w wersecie 5 Paweł kieruje uwagę ku ich własnej wierze i obecności Chrystusa w nich. Spór o autorytet staje się zatem pytaniem o skutki działania Chrystusa we wspólnocie. Jego moc nie służy popisowi apostoła, lecz ma ujawniać się w życiu tych, do których został posłany.

Paweł pisze do Koryntian w ostrym tonie. Część wspólnoty podważa jego autorytet i domaga się dowodu, że Chrystus mówi przez niego. Apostoł odpowiada, że to właśnie oni wystawiają na próbę Chrystusa, który przemawia przez jego usta. Spór nie dotyczy więc tylko osobistej wiarygodności Pawła. Dotyczy tego, czy słowo, które niesie, pochodzi od Pana. Drugą część wersetu warto czytać spokojnie: Chrystus „nie jest słaby wobec was, lecz ukazuje w was swoją moc” (2 List do Koryntian 13:3). Kilka wersetów dalej Paweł przyznaje, że i on jest słaby w Nim, lecz żyje z Nim przez moc Bożą względem was (2 List do Koryntian 13:4). Werset wskazuje, gdzie ta moc się objawia: w życiu wspólnoty, która przyjmuje słowo i pozwala, by je przemieniało. Taki fragment może szczególnie poruszyć kogoś, kto w sporach szuka wyłącznie sposobu na udowodnienie swojej racji. Przenosi on uwagę z pytania, kto ma rację, na pytanie, czy Chrystus rzeczywiście działa w relacji i w ludziach. Nie obiecuje on, że każda trudna sprawa zakończy się po naszej myśli. Mówi natomiast, że obecność Chrystusa nie zależy od tego, czy Koryntianie przyznają Pawłowi rację.

W tych słowach Paweł odpowiada wspólnocie, która poddaje próbie autentyczność Chrystusa przemawiającego przez niego. Nie mówi o mocy jako o demonstracji siły ani o zapewnieniu, że wierzący unikną cierpienia. Następny werset przypomina, że Chrystus został ukrzyżowany w słabości, a żyje mocą Boga. Właśnie w tym świetle brzmi paradoks: słabość nie jest ostatnim słowem o Chrystusie. Jego moc „ukazuje się w was” — pośród wspólnoty, do której Paweł kieruje surowe napomnienie. Nie oznacza to pochwały każdej sytuacji ani zgody na krzywdę. W pobliżu tych słów pojawia się wezwanie, by nie czynić zła i wybierać dobro. Moc Chrystusa nie służy więc zaspokojeniu ciekawości ani potwierdzaniu własnej pozycji. Jej ślad staje się widoczny w życiu, które zwraca się ku dobru. Może przypominać światło widoczne w oknie pośród nocy: nie usuwa ciemności jednym gestem, lecz świadczy, że życie trwa. Paweł nie przedstawia siebie jako źródła tej mocy. Chrystus działa przez niego, pozostając większy niż ludzka kruchość i ocena innych.