2 List do Koryntian 13:6 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa brzmią jak wyznanie kogoś, komu zależy na opinii ludzi, których kocha i którzy go osądzają. Apostoł pisze do wspólnoty w Koryncie w chwili napięcia, gdy jego autorytet bywa kwestionowany. Jego nadzieja nie dotyczy zwycięstwa w sporze, lecz tego, by oni sami dostrzegli, że on i jego towarzysze nie zostali odrzuceni. Wcześniej, w Drugim Liście do Koryntian 13:5, wzywa ich do badania samych siebie, czy trwają w wierze, i przypomina, że Jezus Chrystus jest w nich. Jego troska o wiarę wspólnoty wybrzmiewa tu mocniej niż obrona własnego imienia. Fragment ten pokazuje też coś delikatnego: poczucie bycia odrzuconym rzadko dotyczy tylko nas samych. Gdy ktoś, komu ufamy, zaczyna wątpić w nasze słowa, serce szuka potwierdzenia. Wyraża nadzieję, że prawda o relacji zostanie rozpoznana we wspólnej wierze. Warto zauważyć, że apostoł nie odpowiada na zarzuty ostrym słowem, lecz wraca do tego, co łączy go z wiernymi. Przekonanie, że Chrystus jest w nich, staje się fundamentem, na którym może spokojnie czekać na ich rozpoznanie. Nadzieja wyrażona w tych słowach jest więc nadzieją na zaufanie, które przetrwa spór.

Zdanie „Mam zaś nadzieję, że uznacie, że my nie jesteśmy odrzuceni” jest odpowiedzią Pawła na wezwanie, by Koryntianie zbadali własną wiarę. W poprzednim wersecie pyta, czy nie wiedzą, że Jezus Chrystus jest w nich, chyba że są odrzuceni. Teraz wyraża nadzieję, że uznają także prawdę o nim i jego współpracownikach: nie są odrzuceni. Kluczowe rozróżnienie dotyczy celu tej oceny. Paweł nie zabiega tu po prostu o osobiste uznanie ani o potwierdzenie własnej pozycji. W następnym wersecie wyjaśnia, że zależy mu przede wszystkim na tym, by Koryntianie czynili dobro, nawet jeśli on sam miałby wyglądać na niezatwierdzonego. Jego autorytet ma służyć prawdzie i budowaniu wspólnoty, nie jej zgubie. W kontekście stanowczych ostrzeżeń z początku rozdziału ta nadzieja nie jest pobłażliwością. Paweł traktuje wiarę i odpowiedzialność poważnie, ale miarą nie jest jego prestiż. Ważne jest, czy wspólnota żyje prawdą Chrystusa. Uznanie, że Paweł nie jest odrzucony, powinno więc iść w parze z rozpoznaniem, do czego prowadzi jego posługa: ku temu, co dobre.

Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie, która ma z nim poważny spór. Wcześniej wzywa Koryntian do badania siebie samych, czy trwają w wierze (Drugi List do Koryntian 13:5). Zaraz potem dodaje: „Mam zaś nadzieję, że uznacie, że my nie jesteśmy odrzuceni.” Apostoł nie domaga się uznania siłą. Nie broni się też długim wywodem. Wyraża zaufanie, że uczciwe spojrzenie na to, czego Koryntianie doświadczyli od niego i od jego współpracowników, pozwoli im rozpoznać prawdę. Ta nadzieja dotyczy przede wszystkim ich osądu, a nie samej obrony Pawła. Warto zauważyć, jak taki osąd dojrzewa. Nie powstaje po jednej rozmowie ani po jednym gwałtownym sporze. Rodzi się z obserwacji owoców w czasie, z porównania słów z postępowaniem i z gotowości, by odłożyć urazę. Paweł nie prosi o ślepe zaufanie. Liczy na rozeznanie, które wyrasta z tego samego badania, do którego sam wezwał. Także w codziennych relacjach wiarygodność zwykle buduje się powoli. Zaufanie rośnie wtedy, gdy słowa i sposób życia tworzą spójną całość. Ten werset pokazuje, że prawda o człowieku wychodzi na jaw cierpliwie, a nie na zawołanie.

W 2 Liście do Koryntian 13:6 Paweł wyraża nadzieję, że Koryntianie uznają, iż on i jego współpracownicy „nie jesteśmy odrzuceni”. Te słowa padają po wezwaniu, by wspólnota badała, czy trwa w wierze, i po przypomnieniu, że Jezus Chrystus jest w niej. Nie są więc ogólną obietnicą, że żaden człowiek wierzący nie zostanie odrzucony. Dotyczą Pawła i jego apostolskiej służby, której wiarygodność podważali adresaci. W dalszych słowach Paweł wyjaśnia, że nie zabiega o własne uznanie za wypróbowanego. Pragnie raczej, by Koryntianie czynili dobro, nawet gdyby on sam wyglądał na słabego lub został uznany za odrzuconego. Jego pragnienie nie skupia się zatem na obronie własnego prestiżu. Miarą służby staje się prawda i dobro wspólnoty. Jest w tym obraz przywództwa, które nie domaga się potwierdzenia za wszelką cenę. Paweł może przyjąć, że jego pozycja nie będzie wyglądała na mocną, jeśli dzięki temu wspólnota będzie wzrastać. Wers ten ukazuje, że służba Chrystusowi nie polega na ocaleniu własnego wizerunku, lecz na wierności prawdzie, która buduje innych.